Misschien is het de leeftijd. Maar ik vond ze wat tam vanavond. Underworld live is gewoon erg goed, dat is het probleem niet. Maar het materiaal van het nieuwe album Oblivion With Bells is over het algemeen tamelijk rustig, wat eigenlijk geldt voor alle muziek die Karl Hyde en Rick Smith dit millennium maakten. Dus ook in de zaal. Echt beuken in de HMH doet het duo alleen met de spaarzame oudjes: Born Slippy, King Of Snake, Moaner en het afsluitende Rez/Cowgirl.

De hardere tracks uit Underworlds meest heftige tijd (tweede helft jaren negentig) zijn dan ook de hoogtepunten van de iets meer dan twee uur durende show. De nieuwere nummers hakken er aanzienlijk minder stevig in en soms is het ronduit saai. Niet alleen door de lange opbouw van de stukken, maar vooral door het gebrek aan echt knallende pieken. Op plaat kan dat prima. Maar live komt de vaart er niet echt in zo. 

Wel supercool was dat je een ter plekke geperste dubbelcd van de show kon kopen. Twee tientjes voor twee uur muziek. Fraai verpakt en vijf minuten na het einde af te halen. En in tegenstelling tot veel oudere liveopnamen van Underworld klinkt hij uitstekend: vet, strak en kristalhelder. Bijna verdacht goed zelfs. Het is dat je ook kunt horen hoe de heren qua timing af en toe flink de mist in gaan, anders zou je het niet geloven. Het concept getuigt van lef. Ik zie het de gemiddelde rockband niet snel doen.

Maar ondanks het leuke souvenir in het vooruitzicht moest ik na de toegift met enige weemoed denken aan de opzwepende shows die het duo hier in 2005 deed. Alleen al omdat Second Toughest In The Infants er vanavond zo bekaaid vanaf kwam. Aan de andere kant siert het de heren dat ze niet op oude successen blijven teren. Een set van hoofdzakelijk oude krakers kan altijd nog.

Underworld – Moaner (live in de Heineken Music Hall 30/01/08)

Jimmy Page ruikt geld. Veel geld. Vandaag berichtte Nu.nl dat de Led Zeppelin-gitarist wel zin heeft in een vervolg op het reünieconcert van 10 december vorig jaar. Toen speelde Led Zeppelin in het O2-stadion in Londen, ter ere van Ahmet Ertegun, de overleden grondlegger van het platenlabel Atlantic. De opbrengst van de show ging naar een fonds voor Braziliaanse straatkinderen.

Maar Page vindt het zonde van al die voorbereidingen om het bij één optreden te laten. Hij wil op tournee. Het maakt hem een briljant bedrijfseconoom. Eind 2007 was de merchandising al niet aan te slepen. De t-shirts, hoodies, rompertjes en petjes waren snel op. Maar als de band weer gaat spelen, zullen de machines op volle toeren draaien om voorlopig niet meer te stoppen. CD’s, DVD’s, stadionconcerten. Dit wordt cashen voor de heren.

En waarom ook niet? Ik begrijp nooit precies waarom al die zeurpieten van de pers zo moeilijk doen over muzikanten die geld willen verdienen met hun werk. Ik zie het probleem niet echt. Wil ik ook gewoon. Net als iedere andere loonslaaf. Dat meer geld in de muziekindustrie niet altijd gepaard gaat met meer kwaliteit is helder. Maar daar wil ik dan wel tegenin brengen dat minder toegankelijk talent alleen in een fatsoenlijke studio kan opnemen, omdat elders in de onderneming bakken met geld wordt verdiend met acts als Beyonce of Josh Groban.

Bovenal ben ik een voorstander van reünies, omdat zij soms de enige mogelijkheid zijn om een band in een bepaalde, meestal originele samenstelling te zien. De laatste keer (overigens ook de eerste keer) dat Kiss in mijn jeugd hier in de originele bezetting optrad, was in 1976. Toen was ik vijf. Mocht ik niet naar een popconcert in Paradiso. Dus was ik blij dat ze in 1995 weer in de oerbezetting gingen touren. Inmiddels zijn ze de schaamte voorbij en alléén nog maar aan het cashen, maar in 1996 heb ik ervan genoten. De eerste platen van The Police vond ik vooral erg leuk toen ze al uit elkaar waren. Dus was ik blij met die show in de fucking Arena. Toen Led Zeppelin ermee kapte, was ik negen. Dus van mij mogen ze. Alleen eh, liever niet in een stadion.

De tegels op de perrons van treinstations zijn een goeie indicator voor de mate van beschaving. Neem die in ons land. Vooral op de wat drukkere perrons zijn ze bezaaid met platgetrapte spuugseltjes kauwgom. Van verse, bijna witte tot grauwe, soms zelfs zwarte plakjes afgeschreven sorbitol. Een half jaar zelfstudie op diverse stations in den lande leverde behalve veel verbazing bovenal een nieuw raadsel op. Het raadsel van de kauwgomconcentratie.

Op alle onderzochte stations bleek de hoeveelheid plakjes per tegel namelijk exponentieel toe te nemen naarmate de tegels dichter bij een vuilnisbak lagen. Vooral in een straal van anderhalve meter eromheen was de concentratie kauwgom schrikbarend hoog. Het station in Alphen aan den Rijn haalde op een zekere zaterdagmiddag in deze zone zelfs een tegelgemiddelde van tien plakjes.

Hoe kan dit? Wordt kauwgom misschien in een vlaag van misplaatst optimisme in de richting van de vuilnisbak gespuugd als de gebruiker er vanaf wil? Want goed mikken is natuurlijk een kunst. Of krijg je bij de aanblik van een afvaldumpplaats de neiging je bezit en op dat moment dus ook je kauwgom af te danken? En besluit je meteen de daad bij het woord te voegen, zonder ook maar enige acht te slaan op de zo zorgvuldig geplaatste vuilnisbak? Meer algemeen: wat maakt de tegels in de buurt ervan zo aantrekkelijk voor gebruikers om hun kauwgom hier te lozen?

En dan zijn er nog twee bijkomende vragen. Trapt de gebruiker zijn kauwgom zelf plat of is dát er niet eens meer bij? En: wat zou er gebeuren als alle kauwgomspugers hun munitie op de rails zouden richten?

Gelukkig worden de perrons regelmatig schoongemaakt. En zie je soms maagdelijke tegels. Maar helaas duurt dat nooit lang. Onze kauwgomspugers kunnen daar niet tegen. Vervolgonderzoek is nodig om de duur van genoemde maagdelijkheid te meten. Zodat de spoorwegen het krabbeleid op de perrons kunnen aanpassen. Want dit beleid is natuurlijk hopeloos verloederd.

In het dorpje waar ik ben opgegroeid, kwam ooit een Turks echtpaar wonen. Ik denk dat ik elf was, hooguit twaalf. Hij was een gastarbeider, maar niemand kon me vertellen waar hij precies werkte. Zij zag er uit als veel vrouwen die je hier nog steeds in Lombok tegenkomt. Lang gewaad, hoofddoek (die overigens in Turkije verboden zijn) en van die geinige pantoffels. Het was de eerste keer dat ik een allochtoon in het echt zag.

Niemand uit het dorp had contact met hen. Ze woonden in een achterafhoekje, tussen een stuk of tien bejaardenwoningen, en hadden geen kinderen. Godzijdank, denk ik nu.

Want altijd als ze over straat liepen, werden ze uitgescholden. Door de jeugd, maar ook door volwassen dorpelingen. Reden: ze waren de enige allochtonen in een tot dan toe volledig blank dorp waar alles wat afweek van de toch al enge norm werd afgekeurd. Ik herinner me nog hoe diverse figuren de man doorlopend in verband brachten met schapendiefstal uit de weilanden rond het in meer opzichten pietepeuterige plekje. Al snel vertrok het Turkse echtpaar naar elders.

Nu ik weer aan deze mensen denk, schaam ik me voor mijn geografische afkomst. Maar meer nog schaam ik me voor lieden die allochtonen verwijten dat ze niet willen integreren. Die hen criminaliseren en beschuldigen van haatzaaierij. En ja, ik vond die scheldreply van Bouchra Ismaili ook niet kunnen.

Maar probeer je eens in te denken hoe die generatie is opgegroeid. Het Turkse echtpaar in mijn geboortedorp zal geen uitzondering zijn geweest. Overal in ons land zullen de eerste naoorlogse allochtonen angst dus afkeuring en haat hebben ontmoet. En dat zal geen van hen in de kouwe kleren zijn gaan zitten. Het was toch al zwaar genoeg, een nieuw bestaan opbouwen in een vreemd en andersgezind land. Deelnemen aan ons arbeidsproces. Kinderen opvoeden.

Wie blijft zitten met veel onverwerkte pijn, zal een deel ervan doorgeven aan zijn nazaten. Dat geldt net zo goed voor de eerste generatie gastarbeiders. En dus zal veel geabsorbeerde haat zijn uitgekuurd op de eerste generatie in Nederland geboren Turken en Marokkanen. Die ook weer kinderen kregen en doorgaven wat ze zelf niet konden verstouwen. Bovendien: twee generaties allochtonen die opgroeiden met het idee dat hun ouders worden gehaat in het land waar ze wonen. Is het dan raar dat deze bevolkingsgroepen niet echt vrolijk gestemd zijn over onze normen en waarden, gewoonten en gebruiken?

Lijkt mij van niet. Ik zou ook de pest krijgen aan een volk dat me niet alleen grotendeels buitensluit, maar me ook beschimpt en treitert. En ik zou al zeker niet geneigd zijn om deel uit te gaan maken van de bijbehorende cultuur. Ik weet niet of het tij nog te keren is, maar laten we nooit vergeten dat we de allochtone afkeer voor onze maatschappij grotendeels aan onszelf te danken hebben.

Onderstaand fragment is afkomstig van de dvd Bill Hicks Live. Die kun je blind kopen. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon op YouTube gaan rondstruinen. Daar vind je genoeg video’s voor een grondige kennismaking. Het leuke aan zijn shows is dat ze anno 2008 grotendeels superactueel zijn. Ondanks dat ze dateren van begin jaren negentig. Ja, ik weet het, alweer Bill Hicks hier. Kon het niet laten.

“God is an illusion,

created by God”

Masters Of Reality – Welcome To The Western Lodge (1999)

Bush houdt niet zo van walvissen. Of in ieder geval meer van oorlog voeren. Een federale rechter in Californië vond het niet zo’n goed idee dat de Amerikaanse marine dood en verderf bleef zaaien onder een kleine dertig soorten zeezoogdieren in de kustwateren aldaar. De president vindt van wel.

De door de marine gebruikte sonar genereert een dermate hard onderwatergeluid dat het gevoelige communicatiesysteem van de dieren ernstig wordt verstoord. Daardoor kunnen zij geen voedsel meer vinden en niet meer navigeren. Ook menen deskundigen dat er een verband is tussen de sonar en de vele dode walvissen en dolfijnen die jaarlijks aanspoelen. Zelfs eigen onderzoek van de marine toont aan dat de sonar dodelijk kan zijn voor walvissen. Hun hersenen en oren worden opgeblazen als de dieren te dicht in de buurt komen. In Californië betreft het onder meer enkele soorten die met uitsterven zijn bedreigd.

De rechter bedacht daarom eerder deze maand een aantal overlast beperkende maatregelen voor de marine, zodat zij defensie niet hoefde te verbieden nog langer op deze manier te oefenen. Maar Bush heeft nu het plan van de rechter overruled. Want een zaak van nationale veiligheid. Waarmee hij ook meteen maar twee bestaande milieuwetten aan zijn laars lapt. Ergo: de rechter heeft haar uitspraak moeten aanpassen en van de oorspronkelijk voorgestelde maatregelen is weinig over.

De Californische kust is overigens niet de enige plek waar de Amerikaanse marine het zeeleven in gevaar brengt. In 2002 besloot Bush dat zijn watersoldaten de sonar in tachtig procent van de oceanen mochten inzetten. De war on terror was begonnen. 

Hoe zou zo iemand nou aan zijn kleinkinderen vertellen over de natuur, over het leven in de oceaan? Zou hij ze op het hart drukken zuinig te zijn met de schepping van zijn god? Zou hij opbiechten dat opa ook wel eens wat walvissen naar diezelfde god heeft geholpen? Of zou hij gewoon zeggen dat het moslimterroristen waren?

Hoe het ook zij, de realiteit is dat de marine gewoon mag blijven oefenen in de kustwateren van Californië. Ik zou zeggen: gasten van Greenpeace, hoog tijd voor een bootje!