Casa di Ricomanjaro

De zorg moest op de schop. Psychologen dienden in de basisverzekering. Zoals van tevoren was te voorzien, betrof deze wijziging niet alleen een omslag in het denken. Sommige bestuurders en politici -die met macht- menen dat de gezondheidszorg slechts een kwestie is van vraag en aanbod. Zij zullen al snel spreken over kinderziektes als de eerste problemen zich voordoen. Hier is het eerste:

Alle psychologen moesten contracten sluiten met zorgverzekeraars. Voorafgaand dienden zij hun laagst mogelijke tarief op te geven. En als je geluk had dan mocht je meedoen. Bieden om het laagste tarief, echt waar! Kwaliteit in de Nederlandse zorg is dus vooral gedefinieerd als goedkoop. Eigenlijk gaat het hier al mis.

Maar echt mis ging het toen de psychologen en verzekeraars zich aan een nieuwe it-structuur moesten conformeren. De psychologen dienden allerlei software aan te schaffen en processen te automatiseren. Kostte uiteraard bergen geld en hoewel je graag wilt investeren, dan toch liever niet in onnodige producten en diensten. En zeker niet als ze zijn opgelegd door de overheid. Maar goed, je moet toch door en dus betaalt de psycholoog zich blauw aan programma’s en serviceabonnementen. Om maar te zwijgen van de tijd die erin gaat zitten. Moet ie ook terugverdienen.

Anyway, nu, ruim voor de deadline hebben de psychologen het voor elkaar. Bijna. Hun cliënten zijn geïnformeerd, ze hebben ingetekend bij de verzekeraars, maar… waar blijft de software?

De producent laat weten dat hij de software nog niet kan leveren. De release is vertraagd, omdat de testfase nog niet is afgerond. En wat is het probleem? De zorgverzekeraars hebben hun zaakjes administratief nog niet op orde. Slechts een klein deel van de contracten is gesloten. En dus kunnen zij nog geen input leveren voor de gebruikerstesten. En dus zal er in januari wel eens niet uitbetaald kunnen worden. Zalig zij de psycholoog die een financiële buffer heeft opgebouwd. Leuk, zo’n goed geplande overgangsfase.