Casa di Ricomanjaro

De taak van de journalist is het in ieder geval niet om de politie te helpen. Onderstaande ontwikkeling zal ik de komende tijd op de voet volgen.

Volkskrant weigert beelden rellen af te staan
AMSTERDAM – Dagblad de Volkskrant weigert beelden af te staan van de scholierenacties afgelopen maandag in Amsterdam. De hoofdstedelijke politie heeft om het videomateriaal gevraagd om het te gebruiken in het onderzoek naar de relschoppers. Hoofdredacteur Pieter Broertjes liet eerder al weten dat “de Volkskrant geen verlengstuk wil zijn van justitie en politie”.

De actie van stakende scholieren op het Museumplein in Amsterdam liep maandag uit de hand. Een deel van de scholieren liet een spoor van vernielingen achter. Ze gooiden autoruiten en etalages in, smeten met fietsen en staken vuurwerk af. De mobiele eenheid moest eraan te pas komen. De politie hield 21 mensen aan.

De Volkskrant plaatste deze week een filmpje over de rellen op zijn website. De politie heeft dit ook gezien, maar wil de originele, scherpere beelden graag bekijken. De krant is bang dat de videoreporters die opnamen maken voor de website hun journalistieke werk niet goed meer kunnen verrichten als de krant medewerking verleent aan de politie.

De Volkskrant heeft de originele opnamen inmiddels van de eigen computers gehaald en bij de notaris gedeponeerd. Volgens de krant heeft de politie woensdagmiddag gezegd de officier van justitie om toestemming te vragen de beelden bij de Volkskrant op te halen als de krant ze weigert af te staan. Een woordvoerder kon woensdagavond echter nog niets zeggen over de stappen die de politie nu gaat nemen.

(c) ANP

En uit de nieuwsbrief van De Journalist, van vandaag:

Kamer niet bang voor definitie journalist
Een meerderheid van de Tweede Kamer staat niet afwijzend tegenover het definiëren van het begrip journalist. Minister Hirsch Ballin van Justitie wil, in overleg met de NVJ, de beroepsgroep afkaderen om zo het verschoningsrecht wettelijk te kunnen regelen. Alleen D66 vindt dat de politiek zich ‘op een hellend vlak’ begeeft door te ‘bepalen wie een goede journalist is’. Maar van CDA en VVD tot aan PvdA en SP bleek men bereid een in de wet opgenomen definitie van het begrip journalist te accepteren als tegelijk bronbescherming voor de beroepsgroep wordt geregeld. NVJ-secretaris Thomas Bruning vindt dat ‘zorgelijk’, maar noemt de reactie van de minister (‘het begrip journalist is net als het begrip tijd; het laat zich niet omschrijven’) hoopgevend: ‘Je zult aan enige omschrijving niet ontkomen. Het gaat erom dit zo ruim mogelijk te doen. Bijvoorbeeld zoals in de Belgische wetgeving.’
lees verder »

I’ll keep you posted…

De eerste twee albums van het Engelse Oceansize zijn in bestelling, want het dit jaar verschenen Frames smaakt naar meer. De plaat komt enigszins aarzelend op gang met het ruim acht minuten durende Commemorative____t-shirt, maar weet aan het eind van het nummer al volledig te overtuigen. De sound en het songmateriaal van de Engelsen is tamelijk uniek. Een beetje indie, een beetje proggie, een beetje The Mars Volta, maar dan minder complex, minder chaotisch en minder onbesuisd. Een klein beetje Tool, maar dan minder technisch en minder strak geproduceerd. Een beetje oude Pink Floyd, maar dan warmer en met meer gevoel. Een heel klein beetje Coldplay, maar dan wél leuk.

De songstructuren zijn bij de eerste paar luisterbeurten, vergelijkbaar met die van The Mars Volta, redelijk moeilijk te doorgronden. Hoewel Oceansize met Mike Vennart een heerlijke zanger in de gelederen heeft, is zijn rol op Frames relatief beperkt. De lange, uitgesponnen nummers zijn overwegend instrumentaal en kennen ook geen refreinen. Maar áls hij dan zingt, is Oceansize ook meteen op volle sterkte. Vennart weet als geen ander het midden te vinden tussen onvervalst drama en gepaste ingetogenheid. Nogmaals, jammer dat je hem op Frames zo weinig hoort.

Meer dan naar speltechnische perfectie streven de Engelsen naar sfeer, het sleutelwoord op Frames. En ook instrumentaal dramatiseert Oceansize er lustig op los. Soms bezwerend, soms noisy, soms snoeihard. Slechts zelden hoor je zo’n onwijze dynamiek op een rockplaat, wat goeddeels is toe te schrijven aan de afwisselende en gedreven drumpartijen van Mark Heron en de soms wel erg eerlijke productie.

Ze hebben hier nog niet zo lang geleden gespeeld, in het inmiddels veel te kleine Ekko. Heb ik helaas gemist, maar de eerstvolgende show ben ik erbij. Dat zal wel Tivoli of Paradiso worden. En niet om nou de popjournalist uit te hangen, maar wedden dat ze binnen vijf jaar de Bijlmer Bier Bak uitverkopen?

Een boek aanraden zonder het gelezen te hebben, doe je natuurlijk niet. Maar voor het zover is, wil ik toch de aandacht vestigen op Cradle To Cradle – Remaking the Way We Make Things van chemicus Michael Braungart en architect William McDonough. Diverse bedrijven hebben zich al laten inspireren door de ideeën van het duo. Waaronder Ford, Nike en Unilever. Zie ook deze brochure.

Het komt erop neer dat je geproduceerde goederen niet alleen maar biologisch moet kunnen afbreken, maar ook dat je ze volledig kunt hergebruiken. En uiteindelijk dat je niet zozeer probeert de afbreuk aan het milieu te beperken, maar juist zoekt naar mogelijkheden om onze ecologie te verbeteren. Iets teruggeven aan de aarde, zoals de indianen dat noemden. Sommigen hebben het over een nieuwe industriële revolutie. Ik hoop het van ganser harte.

Uit Ghana komt reagge/dancehall-zanger Osagyefo, uit Nederland zijn onlangs verschenen debuut Blaze Fire. Het is het eerste album op het kersverse platenlabel van Black Star Foundation, de stichting die de Afrikaan naar ons land haalde. Osagyefo (geboren als Dennis Afram) deed hier een aantal shows voordat hij met onder anderen Asher E en Tuff Lion twee studio’s in dook om te werken aan zijn eerste cd. Een plaat die er mag wezen en die met gemak kan wedijveren met het beste dat Jamaica anno 2007 voortbrengt.

Blaze Fire bevat veertien tracks en een korte introductie. Osagyefo maakt gevarieerde reggae/dancehall en kan net zo makkelijk uit de voeten met de wat meer rootsy ritmes als met een opzwepende raggabeat. Zijn stem is prachtig: warm en diep en soms donderend als die van de legendarische, veel te vroeg doodgeschoten Prince Far I. Zijn timing is erg natuurlijk. Zijn teksten minstens zo divers als de nummers op het album. Variërend van treffend maatschappijkritisch (Slave Master), via typische rastafari (The System A Fight We; Babylon Can’t Hold We Down) tot speels ondeugend (The Way She Flex; I Am Aware).

Ook productioneel is Blaze Fire een lekkere plaat. Het album heeft een kristalheldere sound en de nummers zijn voorzien van uiterst functionele arrangementen met soms subtiele partijtjes en effecten. Belangrijkste instrumentalisten op Osagyefo’s debuut zijn Tuff Lion (gitaar, bas, drums) en producer Asher E (drum programming, gitaar, bas, toetsen), die zich uitstekend kwijten van hun taak. Evenals de rest van de muzikanten die op Blaze Fire meedoen overigens. Leukste tracks zijn de ijzersterke opener Hotter Fire Blaze, het al genoemde Slave Master en I Am Aware, het opzwepende duet met Lady K-Wida. Osagyefo is gezegend met het vermogen zanglijnen te maken die uitstekend blijven hangen. Luister maar eens naar The Way She Flex, overigens niet het meest boeiende nummer op het album. Ook The System A Fight We en I Love U Just The Way U Are hebben refreinen die je na een paar keer draaien je kop niet meer uitkrijgt. Hitpotentie genoeg dus.

Lang verhaal kort: met Blaze Fire geeft de Ghanees een uitstekend en veelbelovend visitekaartje af, waarmee hij laat horen prima te kunnen concurreren met zijn genre- en tijdgenoten van Jamaica. Volgend jaar op Sundance?

Beste mevrouw/heer,

Ik ben een regelmatig bezoeker van uw website psychoseplein.nl en waardeer de aandacht die u heeft voor deze ziekte. Mijn voornaamste reden tot bezoek is het nieuws uit de farmaceutische industrie. Ik ben op de hoogte van het feit dat u gesponsored wordt door de farmaceutische bedrijven Janssen-Cilag en Bristol-Myers Squibb. Hoewel ik het uiterst laakbaar vind dat een patiëntenvereniging kennelijk moet worden gefinancierd door dergelijke ondernemingen, kan ik me voorstellen dat u in zee gaat met deze partijen. Zonder dat geld had u waarschijnlijk geen 5.000 pagina’s tellende database met artikelen kunnen opbouwen, maar wellicht via zwart-wit printjes moeten communiceren. Toch valt me op dat er relatief veel is geschreven over het anti-psychoticum Risperdal, waarschijnlijk niet geheel toevallig een product van Janssen-Cilag. Wat me dwingt tot de volgende vraag: mocht er aan een nieuw anti-psychoticum worden gewerkt dat een ware revolutie betekent (bijvoorbeeld zonder dikmakend effect) en dat een moordende concurrent voor Risperdal vormt, plaatst u dat dan ook?

Zet je geluid aan en kli(n)k hier:
Nog een kabinet Balkenende en ook in Nederland gemeengoed…