Casa di Ricomanjaro

Diep en laag, maar zonder ook maar iets aan definitie te verliezen. Het baswerk van Chris Barker op het nummer Shnitzled In The Negev (Nothing Lasts… But Nothing Is Lost) van Shpongle is een van de best geproduceerde partijen die ik ooit heb gehoord. Melodieus, groovy, open en afwisselend. Vooral het slidewerk met de linkervingers is waanzinnig. Zo organisch hoor je ze zelden op een danceplaat. En zo strak tegelijkertijd. Volledig in sync om de drumpartij van Simon Posford geweven. Als je op het playknopje klikt, kun je het nummer beluisteren.
Shpongle – Shnitzled In The Negev

Heb vorige week de nieuwe iPod Nano binnengekregen. Wat een ding! En wat een kutoordopjes zitten erbij! Vandaag zijn mijn nieuwe doppen aangekomen: Shure E4c. En dán heb je het over muziek luisteren.

Om met het minst belangrijke te beginnen: de nieuwe Nano ziet er fantastisch uit. Klein, superplat (6,5 mm) en toch voorzien van een redelijk grote display. Apple kokketteert nogal met dit schermpje, dat prima zou zijn voor video’s. Ik heb het nog niet geprobeerd en het interesseert me ook niet zo. Filmpjes kijk ik op mijn computer of op tv, niet onderweg. Maar het relatief grote scherm is wel lekker voor de bediening van het apparaat. En dus geen overbodige luxe (voor zover een mp3speler geen overbodige luxe is:-)). Op een iPod valt immers best veel te scrollen.

Om écht het maximale uit je iPod te halen, moet je echter meteen de oordopjes vervangen. Die zijn namelijk gewoon cheap en cheap is een dichtgesmeerd geluid, zonder al teveel details en dynamiek. Oké, oké, de Shure E4c’s zijn met gemiddeld 280 euri wat aan de dure kant, maar wat je ervoor terugkrijgt is pure verwennerij.

Geleverd in een vierkant doosje krijg je bij je oortelefoon een verloopstuk met volumeregelaar, een stevig rond opbergtasje en een verzameling opzetdopjes met verschillende pasvorm. De standaarddopjes zitten als gegoten, dus ik heb de andere niet geprobeerd. Van te weinig bassen, een veel gehoord euvel bij slecht passende in-ear koptelefoons, heb ik dan ook geen last. En dan het belangrijkste: hoe klinkt deze combi? Werkelijk waanzinnig! Om kort te gaan. Om lang te gaan: nooit eerder hoorde ik zoveel details in nummers die ik al jaren ken en waarvan ik een fors aantal grijs heb gedraaid. Men noeme de kennelijk verborgen baspartijen in The Big Money op Rush’s A Show Of Hands. Men noeme de uitglijdertjes van Jimmy Page op Led Zeppelin I en die van Sting in So Lonely. Men noeme de bijtonen in het intro van Tool’s Eulogy, die eenmaal ontdekt niet meer ongehoord blijven. Je hoort plectrums over snaren rossen. Je hoort voeten stampen op hihat-pedalen. Je hoort alles.

Kloppend hart van al dit muzikaal genot is het samenspel tussen Apple’s equalizer en de E4c’s. Helaas kun je deze equalizer niet handmatig bedienen. Je moet kiezen uit een aantal presets: waaronder rock, r&b, jazz, klassiek, elektronica en presetinstellingen als loudness, treble boosten of juist niet. Ik heb vrij uiteenlopende muziekstijlen op mijn speler en als je een oortelefoon als de Shure E4c gebruikt, moet je echt de equalizer aanpassen voor het bij elke plaat weer andere beste geluid. Maar als je daar geen zin in hebt, kun je hem beter gewoon op ‘flat’ laten staan.

Aanvankelijk koos ik standaard echter voor de preset rock. Maar toen ik Unkle’s nieuwe draaide, schrok ik me de tyfus. Even dacht ik dat er iets was opgeblazen. Zwaar overstuurde drums en gitaren dreven in Hold My Hand de zang naar de achtergrond en de speakers leken zwaar over hun nek te gaan. Ik probeerde wat andere instellingen en zag toen pas dat er ook een flat-preset bijzat. En als je daarvoor kiest, klinkt het album fabelachtig. Knap geproduceerd, lekker op het randje. En eigenlijk volstaat de flat-preset voor bijna alles wat op mijn Nano staat. Met uitzondering van Welcome To The Western Lodge van Masters Of Reality. Dat klinkt juist weer stukken vetter met eerdergenoemde rock-preset. En zo zul je dus een beetje moeten experimenteren met al die presets om te zien welke het beste bij de productie past waarnaar je luistert.
Overigens is het zinvol om uitsluitend mp3’s in hoge resolutie te gebruiken. De Shure doppen zijn, zoals gezegd, goudeerlijk. Ga niet onder de 256 kbps zitten, want ook dan haal je niet het maximale uit je muziek.Lang verhaal kort. Wil je echt van muziek genieten en al het andere geluid buiten sluiten? Kies dan voor een goede in-ear koptelefoon. Als de dopjes goed passen, hoor je praktisch niets behalve de muziek. Niet echt verstandig in het verkeer, maar heerlijk in een trein, zeker als die vol zit met krijsende kinderen. Bovendien kan het volume met een factor anderhalf omlaag. Goed voor je oren en fijn voor je medepassagiers. En de iPod Nano? Dat is gewoon een lekker ding dat zonder mokken doet wat het moet doen. Is er dan behalve die eq-zonder-handmatige-bediening helemaal niks te zeiken over dit spul? Eh… nee.

Even waande ik mij een zelfmoordterrorist en baalde ik ervan dat ik geen fototoestel bij me had. Vannacht heb ik een slaaponderzoek ondergaan in het Haagse Westeinde ziekenhuis. Ik lijd namelijk al bijna een jaar aan een vrij ernstige vorm van slaapapneu. Op mijn hoofd en gezicht kreeg ik elektroden, evenals op mijn onder- en sleutelbenen. Banden om mijn buik en borst moesten mijn ademhaling monitoren en overal zaten draadjes, tientallen draadjes tussen elektroden en de drie kastjes die op mijn lichaam waren bevestigd. Een van die kastjes was een zender die alle signalen naar de computers in het aan mijn slaapkamer grenzende laboratorium zond.

Tussen zeven uur en half acht gisteravond werd ik voorzien van de hele handel, door de ‘plakdienst’, zoals de laboranten zichzelf noemden. Omdat er dus ook een zender op mijn lichaam zat, mocht ik vrijelijk bewegen. Had ook niet anders gekund, want natuurlijk mag je in het ziekenhuis nergens roken. En dus liep ik af en toe de afdeling af en de parkeerplaats van het Westeinde op om aan mijn verslaving tegemoet te komen. Iedereen gaapte me aan en toen ik bij terugkomst in de spiegel keek, bedacht ik me dat ik zo in ieder geval nooit door de douane zou komen.

Voornaamste doel van het slaaponderzoek was het instellen van de CPAP. Dit is een apparaat dat doorlopend lucht in je neus blaast en zo zorgt voor een tegendruk, waardoor je luchtwegen open blijven en je dus ook geen apneus krijgt. Een apneu is een ademstilstand vanwege bijvoorbeeld een blokkade achter in je keel (nauwe keelholte in mijn geval). Door de ademstops krijgt je lichaam te weinig zuurstof en als dat maar lang genoeg duurt, word je met een schok wakker. Ik heb dit tientallen keren per nacht, dus je zult begrijpen dat ik de laatste tijd niet echt heel erg uitgerust ontwaakte. De laatste maanden viel ik overdag zelfs op de gekste momenten in slaap. Ernstiger is dat onbehandelde slaapapneu de kans op een hartaanval of een beroerte exponentieel vergroot.

Vannacht heb ik dus voor het eerst met zo’n CPAP geslapen. En echt, je wordt als een ander mens wakker. Wennen aan de kunstmatige luchtstroom door je neus valt heel erg mee; het voelt wat raar als je je mond opendoet en de lucht uit het apparaat via je neusholte eruit ontsnapt, maar dat is al snel te doen. Over vier weken krijg ik zo’n ding thuis. Er is me een nieuw leven beloofd. En daar heb ik goeie hoop op, want mijn terugtocht uit Den Haag was de eerste treinreis in maanden die ik volledig wakker heb meegemaakt. En tot aan dit moment heb ik nog geen enkele neiging tot slapen gehad. Nu alleen nog even aan de kidjes uitleggen waarom papa er ‘s nachts uitziet als een straaljagerpiloot.