Casa di Ricomanjaro

Alweer veertig jaar geleden: midden in de Summer of Love verschijnt het debuut van The Pink Floyd. The Piper At The Gates Of Dawn is een van de eerste psychedelische rockplaten. En het enige Pink Floyd-album dat onder de bezielende leiding van muzikaal genie Syd Barrett in elkaar is geknutseld. Al bij het tweede album gaat het mis met de vorig jaar overleden gitarist/zanger van de eerste Pink Floyd-lineup. David Gilmour moet eraan te pas komen om de liveoptredens niet in een contractbreuk te laten eindigen. En na wat concerten die voor Barrett niet meer inhouden dan almaar repeterend een paar akkoorden spelen, laten de drie andere leden de psychedelicus maar thuis. Zijn plek in de tourbus blijft leeg. En exit Syd.

Een bespreking van de jubileumuitgave van The Piper At The Gates Of Dawn koppiepeest ik even. Van Podiuminfo.nl:

Als je de Nederlandse en internationale muziekbladen een beetje volgt, kan het je bijna niet ontgaan zijn dat 1967, dit jaar veertig jaar geleden, één van de belangrijkste jaren uit de geschiedenis van de popmuziek was. 1967 is natuurlijk vooral bekend vanwege de (eerste) Summer Of Love met als hoogtepunt het Monterey Pop Festival. Op dit eerste grote, meerdaagse popfestival stonden artiesten als Jimi Hendrix, Janis Joplin, The Byrds, The Who, Jefferson Airplane en Otis Redding.

Maar dat was nog niet alles. Zo ging in 1967 de nationale Britse popzender BBC Radio 1 van start, evenals het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone en werd de musical Hair voor het eerst opgevoerd. Ook verschenen er in 1967 verschillende (inmiddels) legendarische albums, zoals het titelloze debuut van The Doors en Forever Changes van Love. Ook verscheen Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en terwijl The Beatles aan dit album bezig waren, werd in dezelfde Abbey Road Studio’s gewerkt aan nog twee albums: S.F. Sorrow van The Pretty Things en Pink Floyd’s debuutalbum The Piper At The Gates Of Dawn.

Ter ere van de veertigste verjaardag is The Piper At The Gates Of Dawn nu verschenen als 40th Anniversary Edition, een prachtig vormgegeven box met daarin drie cd’s. Op de eerste twee schijfjes staat het album in respectievelijk de mono- en stereomix.

Oorspronkelijk verscheen The Piper At The Gates Of Dawn in mono, maar reeds in 1967 verscheen er ook een stereo-versie. De stereomix doet meer recht aan de bij vlagen behoorlijk weirde muziek. Op de derde cd staan een paar alternatieve versies en, belangrijker, Pink Floyd’s eerste drie singles ‘Arnold Layne’, ‘See Emily Play’ en ‘Apples And Oranges’ inclusief twee B-kantjes. De B-kant van ‘See Emily Play’ ontbreekt, maar dit nummer, ‘The Scarecrow’, staat in tegenstelling tot de andere vijf tracks gewoon op het album.

The Piper At The Gates Of Dawn is de enige Pink Floyd plaat die gemaakt werd onder leiding van de vorig jaar overleden Syd Barrett. Aan opvolger A Saucerful Of Secrets leverde hij nog slechts een kleine bijdrage. Alleen al hierom is The Piper At The Gates Of Dawn een bijzondere plaat. Net als bij Sgt. Pepper’s, dat andere psychedelische meesterwerk, hebben niet alle nummers de tand des tijds even goed doorstaan, maar over het geheel klinkt The Piper At The Gates Of Dawn veertig jaar na dato nog steeds fris.

Dit geldt vooral voor psychedelische popliedjes als ‘Lucifer Sam’, ‘Flaming’, ‘The Gnome’ en natuurlijk ‘Bike’, maar ook voor ‘Astronomy Domine’ en ‘Interstellar Overdrive’. In dit laatste nummer wordt, in de stereomix, flink met de balansknop gespeeld, wat het psychedelische effect behoorlijk versterkt. Sommige andere nummers, die destijds waarschijnlijk “far out” waren, klinken nu wat gedateerd. Ook de drie singles en de twee B-kantjes zijn erg goed. De alternatieve versies van ‘Interstellar Overdrive’ (twee maal) en ‘Matilda Mother’ en de stereoversie van ‘Apples And Oranges’ zijn vooral interessant voor de echte fans.

The Piper At The Gates Of Dawn is een plaat die iedere serieuze popliefhebber een keer gehoord moet hebben en deze 40th Anniversary Edition is mede door de prachtige vormgeving een must-have voor elke Pink Floyd fan.

Waarvan akte.

PS. Hier vind je een artikel met achtergrondinfo over het album.

Ver weg van het podium of met je ogen dicht kun je je niet voorstellen dat hier een band speelt die al meer dan dertig jaar meegaat. Dichterbij zie je oude hoofden, maar stilstaan doen de heren niet. Rush klinkt modern, de band speelt wild en toch beheerst. Genadeloos strak, maar toch dynamisch. Rush in Ahoy was gewoon verbluffend goed.

Het Canadese trio zal vast geen moeite hebben met het maken van een gedegen setlist. Het omvangrijke oeuvre, het titelloze debuut verscheen in 1973, is een breed gesorteerd pakhuis van prachtige songs. Van Rush vind ik eigenlijk elke noot te gek, laat ik dat voorop stellen. U wilde een objectieve recensie, zei u? Gaat me niet lukken, sorry.

Twee sets speelde de band. Dus ja, ook een pauze van een half uur. Had van mij niet gehoeven. Maar goed, dat was dan ook het enige teken dat vanavond op ouderdom wees. En als je daar een zuivere speeltijd van twee uur en vijfendertig minuten voor terug krijgt, dan zeg ik: neem gerust je tijd. Iemand nog een biertje?

In beide sets kwam het nieuwe album Snakes & Arrows aan bod. Twee nummers in de eerste en een stuk of vijf in de tweede, Alex Lifeson’s instrumentaaltje meegerekend. En meteen bij het eerste bleek dat de nieuwe nummers het live aanzienlijk beter doen dan op plaat. Vooral het openingsnummer Far Cry, Armour & Sword en het instrumentaaltje The Main Monkey Business klonken moddervet. Getuigt van een vooruitziende blik, zullen we maar zeggen.

Oudjes vormden de omlijsting van het nieuwe materiaal. Maar zonder dat het een best-of-concert werd; de band speelde juist veel werk dat ik niet eerder in een live-uitvoering had gehoord. Zoals Circumstances (Hemispheres; 1978), Entre Nous (Permanent Waves; 1980) of Digital Man (Signals; 1983). Opmerkelijk genoeg was het écht oude werk, van voor All The World’s A Stage (1976), op één nummer na niet meer vertegenwoordigd. A Passage To Bangkok (2112; 1976) vormde de uitzondering. Rush speelde vooral veel nummers uit de jaren tachtig. En stuk voor stuk waren het hoogtepunten, van opener Limelight tot het afsluitende YYZ (beide van Moving Pictures; 1982).

Eh, Ahoy? Het geluid? Was redelijk goed tot tamelijk kut. Het wisselde vrij sterk. De brullende bas van Lee was doorgaans goed te horen, zij het met weinig definitie. Wel veel geronk en gekletter, maar niet echt losse tonen. En wat heeft hij toch een merkwaardige, onorthodoxe aanslag. Hij zong onwaarschijnlijk goed. Zelfs zijn hoge Spirit of Radio-stem bleef uitstekend overeind. De hele band was lekker op dreef. Misschien verwacht je dat ook van Rush, maar mij verrast het toch iedere keer weer, zoveel muzikaal vakmanschap en enthousiasme. En zoveel originaliteit. Want ondanks de enorme muzikale ontwikkeling die het trio heeft doorgemaakt, blijft het geluid onmiskenbaar Rush.

Het geluid ook van superdrummer Neil Peart. Die vanavond weer eens liet zien en horen waarom hij nog steeds bovenin de polls van de vakbladen eindigt. Wat een fabelachtige techniek heeft deze man. Zijn drum- en percussiecompositie deed hij ook weer. Nu met meer elektronica dan ooit, maar wel nog met het Buddy Rich-eerbetoon. Nee, ik noem het echt geen drumsolo. Daarmee doe je het stuk tekort.

En het geluid van gitarist Lifeson. Die niet alleen waanzinnig soleert, maar ook heerlijke volle klanktapijten neerlegt. Bovendien door zijn vrolijkheid voor nog meer sfeer op het podium zorgt. Vrolijkheid die ook keer op keer op het gezicht van Lee verscheen, als hij het publiek weer zag en hoorde juichen. Heb zelden een gitarist en een bassist met zoveel plezier zien spelen. En Peart, die moest zelfs huilen aan het eind van Tom Saywer (Moving Pictures). Of had hij toch een vuiltje in zijn contactlens?

Hilarisch was trouwens het South Park-filmpje, voorafgaand aan Tom Saywer, waarin de kereltjes de band Lil’ Rush vormen en Cartman als Geddy Lee niet de juiste tekst zingt, omdat hij in de war is met Huckleberry Finn. Ook leuk: de wasmachines op het podium zijn vervangen door drie grillkasten met gebraden kippetjes. Af en toe kwam een crewlid ze even inspecteren. Ook in andere filmpjes op de drie videoschermen was te zien hoe de heren zichzelf gelukkig ook weer niet al te serieus nemen.

Ondanks het matige geluid, was dit een van de beste shows die ik ooit heb gezien. Een show van een oude band die nu eens niet teert op uitsluitend klassiekers. Of je zou al hun tracks klassiekers moeten noemen. Zo ver wil ik best gaan. Tijdens de twee avonden in Ahoy maakte de band opnamen voor een live-dvd. Kan niet wachten tot ie uitkomt.

Een argument dat ik nog helemaal niet heb gehoord in de huidige discussie over het paddoverbod is dat van het overige smartshopaanbod. Als jongeren die willen experimenteren met hallucinogenen hier niet meer terecht kunnen voor de relatief onschuldige psychedelische paddestoeltjes, gaan ze wellicht op zoek naar zwaarder geschut.

Diverse Nederlandse smartshops verkopen bijvoorbeeld de ingrediënten om zelf ayahuasca te bereiden. Ayahuasca is een DMT-houdende drank die Zuid-Amerikaanse sjamanen voor rituele en medische doeleinden gebruiken. Ook de van oorsprong Braziliaanse Santo Daime kerk kent het rituele gebruik van deze hallucinogene drank. Een ayahuascatrip is echter beslist geen kinderspel. Een gedegen voorbereiding en een ervaren zoniet professionele begeleider zijn hierbij echt onmisbaar. Maar leg dat eens uit aan de dronken toerist die wel zin heeft in een Amsterdams verzetje.

Ook in de smartshop te koop: salvia divinorum. En ook dit middel is aanzienlijk heftiger en onvoorspelbaarder dan de onder vuur liggende paddo’s. Ayahuasca noch salvia genieten anno 2007 de populariteit van hallucinogene paddestoelen. Maar daar kan verandering in komen als de overheid de paddo verbant naar het criminele circuit. Smartshops zijn doorgaans ook maar gewoon bedrijven met winstoogmerk. Zij zullen alles uit de kast halen om de financiële strop van het paddoverbod enigszins te kunnen verwerken. Zoals een smartshophouder bij mij in de buurt het verwoordde: “We verzinnen wel iets anders. We moeten wel.” Wellicht ten overvloede: paddo’s vormen nu nog de belangrijkste inkomstenbron voor de meeste smartshops. Slecht voorbereide jongeren en paddo’s waren al een riskante combinatie. Maar roekeloos gebruik van ayahuasca en salvia zal zich genadeloos wreken.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind geenszins dat ayahuasca of salvia ook uit de handel moeten worden genomen. Ik ben tegen elk verbod op drugs, om principiële én pragmatische redenen waarop ik hier verder niet zal ingaan. Mijn punt is dat de overheid met het paddoverbod een relatief onschuldig middel van de legale markt haalt en daarmee niet alleen de georganiseerde misdaad in de kaart speelt, maar ook de weg vrij maakt voor middelen die nóg minder dan paddo’s geschikt zijn om mee te stunten.

PS. Genoemde smartshophouder vertelde ook dat hij nog nooit zoveel paddo’s had verkocht als in de laatste maanden. Hij was de politiek en de media erg dankbaar.

PS (2). Een NRC-opiniestuk uit april, maar vandaag nog actueler: Paddoverbod nergens goed voor

PS (3). En voor de psychotici onder ons: ben benieuwd wanneer het kabinet komt met een verbod op mediteren.

Ongeveer een jaar geleden klonk een lichte klaagzang op vanuit de bokbierscene. Het algemene statement was dat het goddelijke vocht de laatste jaren steeds zoeter werd. Voor velen van hen een reden om een licht negatieve toon aan te slaan als het besproken bier bijvoorbeeld het Herfstbokje van Grolsch betrof. Ook op het Bokbierfestival in de Beurs van Berlage waren de opgehaalde neuzen vanwege de in enkele bokbieren zo nadrukkelijk aanwezige suikers geen zeldzame aanblik. Zelf vind ik de bokbierverbreezering niet echt een ramp. Ik hou van zoete bokkies.

De brouwers hebben dit jaar evenwel eieren voor hun geld gekozen. Heb er, mocht niet van Sonja, inmiddels vier getest. Waarbij Texels Bock als lekkerste uit de bus komt, vanwege de rijke donkere nasmaak. Ook Alfa heeft weer een superbok gebrouwen. Lekker pittig en toch vlak genoeg om vlot door te drinken. Uiteraard is ‘die van Grolsch’ weer aangenaam toegankelijk, zij het dat Herfstbok aanzienlijk minder zoet is dan vorig jaar. Texels Bock was al niet een van de zoetste biertjes, maar heeft dit jaar een krachtiger bite (sip?) dan ooit tevoren. Als vierde bokbier heb ik Hooghe Bock van Bavaria geprobeerd. Heb er één slok van genomen. De rest was me de kilocalorieën niet waard. Mijn buurman bevestigde de volgende dag: pis!

Wat helemaal niet mag van fucking Sonja, is het jaarlijkse Bokbierfestival, zoals gezegd in de Beurs van Berlage. Dit jaar beleeft het proef- en zuipevenement zijn dertigste editie. Het opent op vrijdagavond 26 oktober. Voor meer informatie surfe men naar deze website.

PS. Een zwaar bokbiertje bevat ongeveer 190 kcal per flesje. Dat is evenveel als een mango en een kiwi samen. Ik zeg: fruit is gezond!

Bijna tien jaar lang behield ik de status van Enige Nederlander Die Nog Nooit Kolonisten Van Catan Heeft Gespeeld. Tot gisteravond. Aangezien mijn liefde voor het edele bordspel de laatste maanden flink is opgebloeid, kon ik niet onder deze klassieker uit, zo vonden mijn speelkameraadjes. Míjn klassiekers waren tot een half jaar geleden Risk en Stratego, maar die staan inmiddels onder een dikke laag stof. Santiago is leuker. Funkenslag is leuker. Arkadia is leuker. Machiavelli is leuker. Family Business is leuker. Puerto Rico is leuker. Hive is leuker. Ursuppe is leuker. Struggle Of Empires is leuker. En ja, Kolonisten vind ik ook leuker.

Toen we het gisteravond speelden, begreep ik goed waarom het spel in een wereld van Monopoly, Risk en andere ‘oude’ spellen zo immens populair is geworden. De mix van geluk en strategie doet het altijd goed, maar is in Kolonisten optimaal in balans. Beetje dobbelen, kijken waar je je straatjes legt, beetje sparen om op het juiste moment dorpen en steden te kopen… nou ja, als ex-Enige Nederlander Die… vertel ik waarschijnlijk niks nieuws. Ik heb me prima vermaakt. En ik kijk ernaar uit het ook met de uitbreidingssets te spelen. Gisteren deden we het basisspel.

Maar meer nog verheug ik me op de volgende keer dat we Struggle Of Empires, Santiago of Puerto Rico weer uit de kast trekken. Want dat is echt andere koek. Als je die eenmaal gespeeld hebt, is de basisset van Kolonisten maar een simpel spelletje. En een bordspel kan mij niet complex genoeg zijn. Lang verhaal kort: Struggle Of Empires blijft mijn favoriet.

Natuurlijk zou je de muziek van Dream Theater kunnen afdoen als muzikantengepiel. Maar dan heb je slechts ten dele gelijk. Want het New-Yorkse quintet weet live ondanks de zes miljard noten die het in die twee uur speelt ook als band te overtuigen. Als band met sterk songmateriaal en genoeg groovy metalritmes om Ahoy bij vlagen op zijn kop te zetten. Dat de instrumentalisten daarbij geen genoegen nemen met simpele melodietjes en dito arrangementen kun je ze niet kwalijk nemen. Een ervaren schaakgenius zal ook niet proberen de wereld te veroveren met een simpel potje kwartetten. En aangezien een aanzienlijk deel van het publiek bij een Dream Theater-concert uit muzikanten bestaat, zijn de New-Yorkers het aan hun stand verplicht alles uit de kast te halen.

En dat deden ze dus ook. Lange, complexe nummers werden niet geschuwd. Integendeel zelfs. Centraal stond het album Systematic Chaos, waarvan Constant Motion, The Dark Eternal Night, The Ministry Of Lost Souls en In The Presence Of Enemies Part I & II de revue passeerden. Noot voor noot nagenoeg perfecte kopieën van de albumversies, maar dat is in dit geval een compliment. In het oudere materiaal was wel plek voor improvisatie. Waarbij vooral gitarist John Petrucci en toetsenist Jordan Rudess flink wat ruimte kregen. Ruimte pákken deed drummer Mike Portnoy, die eindelijk besefte dat een drumsolo niks toevoegt aan een Dream Theater-show en dit soort onzin deze keer dus gelukkig achterwege liet. Voor de mensen die Dream Theater niet kennen: een nummer van dit gezelschap is, zeker live, eigenlijk een heel ingewikkelde drumsolo met erbij passende gitaar-, bas- en toetsenmelodieën. Maar strak! Je zag weer heel wat drummers in de zaal wit wegtrekken.

Jammer van een Dream Theater-concert is altijd weer de zang van James Labrie. Ik trek die gozer live niet. Niet eens vanwege de af en toe flink valse noten die de man uit zijn keel tovert, maar meer nog vanwege zijn soms akelig geknepen gebleer. Dat de man een opera-opleiding heeft genoten, brengt daar geen verandering in. Wat mij betreft hadden ze zanger Charles Dominici, die alleen op het debuutalbum When Dream And Day Unite zingt, nooit moeten ontslaan. Hoewel het de vraag is of die in het huidige metalgeweld van Dream Theater nog overeind zou zijn gebleven. Ik denk het eigenlijk niet. Gelukkig blijft er instrumentaal genoeg te smullen over.

En dan het zaalgeluid. Dat viel voor Ahoy-begrippen alleszins mee. Als je naast de mengtafel stond, was het zelfs best te pruimen. Wel viel de zang af en toe een beetje weg en kon je het overigens spectaculaire baswerk van John Myung niet al te goed horen. Het laag was er wel, maar de definitie ontbrak. Kennelijk is dat een euvel dat hoort bij Dream Theater. Want ook op plaat zit de bassist diep verstopt in de mix. Alleen op momenten dat ie er in zijn eentje voorstaat, is ie redelijk aanwezig. En gisteravond was dat niet anders.

Voorprogramma was Symphony X. Een strak symfo-metalbandje met een archetypische hardrockzanger die is voorzien van een haarzuiver stemgeluid, een fors bereik en een behoorlijk volume. Het songmateriaal kwam echter niet al te sterk over, maar daar was ook de belabberde zaalmix debet aan. Erg origineel klonk het in ieder geval allemaal niet. Ik zeg: één Dream Theater is genoeg. Maar misschien willen ze hun zanger aan de New-Yorkers verkopen?

Het nieuws is al een dikke week oud, maar toch nog de moeite waard:

Onderzoekers fokken doorzichtige kikkers

TOKIO - Japanse onderzoekers zijn erin geslaagd doorzichtige kikkers te fokken. Dit geeft hen de mogelijkheid organen, bloedvaten en eieren onder de huid te bestuderen zonder de dieren te hoeven ontleden. Wetenschappers kunnen bij de kikkers ook nagaan hoe kanker ontstaat en zich ontwikkelt. De doorzichtige dieren kunnen kinderen krijgen. Hun kleinkinderen sterven echter kort na de geboorte.

Het ontleden van proefdieren is de laatste jaren wereldwijd steeds controversiëler geworden. Dierenrechtenactivisten pleiten al langere tijd voor diervriendelijker alternatieven, zoals computersimulaties.

(c) ANP



Genetische manipulatie dus om het leven van dieren te rekken. En hen uiteindelijk niet-levensvatbare nakomelingen te laten krijgen. Hm, is hier dan sprake van meer of op termijn juist minder dierenwelzijn?Op zichzelf heb ik niks tegen snijden in en testen op al dan niet dode dieren als dat een wetenschappelijk-medisch doel dient. En dan heb ik het niet over het uitproberen van een lippenstift op konijnen, maar over onderzoek naar levensbedreigende ziekten. De glazen kikker zal dan ook een welkome aanvulling zijn op het repertoire van de onderzoeker. Het wachten is op de eerste doorzichtige Alzheimerpatiënt.