Casa di Ricomanjaro

De mooiste bijdrage aan het maatschappelijk debat over het al dan niet toestaan van hoofddoekjes kwam dit weekend van mijn zoontje Borre (2). Gisterochtend zegt ie in de supermarkt, terwijl we in de rij staan voor de kassa en een moslima voor ons haar karretje naar de band rijdt: “Mama, wat gaat Roodkapje doen?”

En het geluid was ronduit kut. Ik haat sporthallen die doen alsof ze concertzaal zijn. Op plaat vind ik The Police op zijn best in Next To You, So Lonely, Roxanne, Can’t Stand Losing You, Message In A Bottle, Walking On The Moon. Ook De Do Do Do, De Da Da Da is nog leuk. Vast niet toevallig ook bijna allemaal singles geweest. Het latere werk van het trio vind ik minder spannend. Zeg maar saai. En zo was ook de tweede show die The Police in de Arena deed. Afwisselend lekker opzwepend en jammerlijk tam. Genoemde hits behoorden ook qua sfeer en publieksherrie tot de hoogtepunten van de avond. Gelukkig sloegen ze geen ervan over. Bijna alle nummers waren voorzien van nieuwe arrangementen – soms erg inventief, soms wat mat en kennelijk op stadions aangepast. Lang verhaal kort: ondanks de wisselvalligheid en het baggergeluid heb ik vanavond zwaar genoten.

Genoten van een nog steeds jong ogende Sting, vitaal en krachtig in stem en presentatie. Sommige nieuwe zanglijnen waren wat tam en minder scherp dan de originele, maar de bassist zong als een nachtegaal en had zichtbaar plezier in zijn werk. Zijn baswerk was strak en gedreven, afwisselend met de duim, met de vingers en met plectrum. Niet virtuoos, maar functioneel. Zoals het een goed bassist in een liedjesband betaamt. Zonder overigens wat af te doen aan het instrumentale vakmanschap van dit trio.

Genoten van een wat oudere Andy Summers, een gitarist die door velen zwaar wordt onderschat, maar ook vanavond weer liet zien hoe veelzijdig hij is. Net zo makkelijk subtiele en inventieve, cleane tokkelpartijen uit zijn plank tovert als snerpende, maniakale solo’s. Rustig heen en weer wandelend op zijn plekje, strak meezingend, een rots in de branding.

Genoten van een van de meest geniale drummers die ooit in een Nederlands voetbalstadion zal spelen. Het altijd sublieme hi-hatwerk, de doorontwikkelde reggae-ritmes, het punkhakken en de percussiepracht van Wrapped Around Your Finger, Stewart Copeland deed het allemaal. En hoe. Strakker dan vroeger, maar zonder ook maar iets aan energie verloren te hebben. Het enige vervelende was dat je hem zo slecht kon horen. Zijn kick en hi-hat, overhead en soms ook zijn snare verzopen in de wollige mix. En zo moeilijk kan dit trio niet te schuiven zijn. Dus geef ik de fucking Arena de schuld. Sowieso in alle opzichten een kutplek voor een concert, maar ik val in herhalingen, geloof ik.

Ruim twee uur duurde de show. Een show die overigens naar verluidt een exacte kopie van de avond ervoor was. En waarom ook niet? Als bonus mochten we na afloop helemaal naar Duivendrecht lopen omdat een of andere imbeciel het in zijn hoofd had gehaald station Bijlmer – Arena dicht te gooien. Volgens een toelichtende agent vreesde men voor de veiligheid: “Net allemaal nieuwe spullen gebouwd en zo…” Waarom heb je dan in godsnaam een NS-station voor je deur? Om het te sluiten als je een groot evenement in huis hebt! Had ik al gezegd dat dit mijn laatste concert in de Arena was?

Eigenlijk zijn wij een vreemde diersoort. En na de dodo, de dino, de bizon en de walvis waarschijnlijk de volgende soort die uitsterft. Die misschien een groot deel van de planeet verwoest en in ieder geval veel leven vergt. Dat is op zichzelf vrij raar. Niet eerder is een soort door eigen toedoen van de aardbodem verdwenen. Daarmee zijn we opnieuw uniek te noemen. Ben erg benieuwd welk dier na ons volgt. If any.

Mijn buurman vindt klimaatverandering niet erg, want een natuurlijk proces, ook al is de mensheid hieraan debet. Hij heeft gelijk. De mens is ook maar een diersoort die in de evolutie niet sterk (lees: slim) genoeg is gebleken. We bliezen ons eerst figuurlijk op en na een poosje ook letterlijk.

Zie ook het navolgende bericht. Ik vraag me af wie een oorlog om land, zoals geschetst, uiteindelijk zal gaan winnen. Let niet op de slechte kop. Het bericht is van Nu.nl gekoppiepeest, waar ze waarschijnlijk de ANP-kop hebben laten staan.

Klimaatverandering bedreiging voor veiligheid

LONDEN – Klimaatveranderingen vormen een potentieel grote bedreiging van de internationale veiligheid. Samen met moslimextremisme en de verspreiding van nucleaire wapens vormen de klimaatveranderingen momenteel het grootste gevaar voor de wereldvrede. Dat stelt het gezaghebbende International Institute for Strategic Studies (IISS) in het woensdag verschenen jaarverslag.

De ‘denktank’ wijst op potentiële strijd tussen landen of regio’s over goede landbouwgronden en watervoorraden als de klimaatveranderingen zich verder voortzetten.

De stabiliteit in sommige regio’s kan ook in gevaar komen als stromen vluchtelingen op gang komen als gevolg van klimaatveranderingen, die gepaard kunnen gaan met overstromingen, zware stormen of juist grote droogte.

Het IISS rept van een in potentie “catastrofale” wereldcrisis die “het niveau van een nucleaire oorlog evenaart”. Volgens de rapportage is gecoördineerd internationaal beleid tegen het versterkte broeikaseffect hard nodig om grote conflicten te kunnen voorkomen. De samenstellers van het rapport pleiten ervoor dat eindelijk een land eens “effectief leiderschap” toont om de milieucrisis aan te pakken.

(c) ANP

Misschien wel het meest complexe spel dat ik ooit heb gespeeld, maar zeker verreweg het meest spannende. Minimaal zo spannend als het eerder besproken Ursuppe, Arkadia of Santiago. Wie dit één keer heeft gespeeld, sterft met een grote laag stof op zijn Riskdoos.

Zoals altijd verwijs ik voor de beschrijving en het reglement door. Opnieuw het wiel uitvinden kost me teveel moeite. Het spel is echt fantastisch. Je bezet een aantal kolonies – we zijn in de achttiende eeuw – verovert nieuwe (door te dobbelen en eventuele hulpkaarten in te zetten; een zeeslag en een oorlog op land winnen en je kunt je eigenaar of een der eigenaren noemen van een kolonie) en je verliest er een paar. De truc is om een adequate verdediging of een zwaar leger in te zetten. Allianties met medespelers aangaan is van levensbelang. Hulpkaarten zijn soms uiterst effectief en zorgen er echt voor dat je vooruit komt. Sommige zijn zelfs het hele spel door geldig, dus drie oorlogen lang. En er moet een boot liggen bij Afrika, anders kun je geen slaven winnen.

Het duurde anderhalf uur voor we de regels hadden doorgrond. Het spel zelf duurde drieëneenhalf uur. Maar we speelden slechts twee van de drie oorlogen, dus reken op zeker nog een uur, als je het hele spel wilt spelen. Opportunisme is dé manier om ver te komen in Struggle of Empires. Zorg dat je de juiste medespelers in je niet-aanvalspact hebt zitten. Die juiste spelers staan eigenlijk vanaf het begin, wanneer de kolonies-in-de-dop worden bezet, al vast. Waarbij zij aangetekend dat het natuurlijk ook gunstig uit kan pakken wanneer je na een oorlog van alliantie verandert.

Zorg ook voor voldoende geld en daarmee voor weinig onrust in je land. Teveel onrust nekt je op den duur. Voldoende geld zorgt voor voldoende legers zorgt voor grotere kans op land- of zeemachtbehoud bij oorlogen. En die complexiteit? Die valt eigenlijk wel mee. De grootste drempel bij het bepalen van de juiste strategie vormt nog de verstandige inzet van hulpkaartjes. Het zijn er nogal veel. Met allemaal een andere functie. Maar dat maakt ook dat het spel erg lang meegaat. Kortom, eindeloos is.

Ik hád natuurlijk elke avond na onze terugkeer uit Callantsoog kunnen bloggen. Het was immers nog vakantie. Maar helaas, zondagavond sloeg het noodlot toe. Ik kreeg het computerspel Ingenious, digitale variant van het bordspel Genius. Sindsdien heb ik negennegentig procent van de tijd die ik achter mijn laptop heb besteed, gekleurde stenen gelegd. En van de computer gewonnen, maar dat is niet zo moeilijk, want die speelt niet altijd even slim. Hoewel ik natuurlijk niet in zijn kaarten kan kijken. Misschien heeft ie gewoon pech. Anyway, ik kon dus niet bloggen, want ik moest Ingenious spelen.

Ik heb geen zin om uit te leggen hoe het spel gespeeld moet worden, want dat staat hier. Het kost maar een paar tientjes en je bent er uren mee zoek. En zoals het een goed spelletje betaamt, je kunt je tegenstander lekker dwarszitten. Of helpen. Maar dan krijg je geen applaus.

Het was heerlijk!