Sep 9
Struggle of Empires boeit elke seconde (van de drieëneenhalf uur dat het spel duurt)
Misschien wel het meest complexe spel dat ik ooit heb gespeeld, maar zeker verreweg het meest spannende. Minimaal zo spannend als het eerder besproken Ursuppe, Arkadia of Santiago. Wie dit één keer heeft gespeeld, sterft met een grote laag stof op zijn Riskdoos.
Zoals altijd verwijs ik voor de beschrijving en het reglement door. Opnieuw het wiel uitvinden kost me teveel moeite. Het spel is echt fantastisch. Je bezet een aantal kolonies – we zijn in de achttiende eeuw – verovert nieuwe (door te dobbelen en eventuele hulpkaarten in te zetten; een zeeslag en een oorlog op land winnen en je kunt je eigenaar of een der eigenaren noemen van een kolonie) en je verliest er een paar. De truc is om een adequate verdediging of een zwaar leger in te zetten. Allianties met medespelers aangaan is van levensbelang. Hulpkaarten zijn soms uiterst effectief en zorgen er echt voor dat je vooruit komt. Sommige zijn zelfs het hele spel door geldig, dus drie oorlogen lang. En er moet een boot liggen bij Afrika, anders kun je geen slaven winnen.
Het duurde anderhalf uur voor we de regels hadden doorgrond. Het spel zelf duurde drieëneenhalf uur. Maar we speelden slechts twee van de drie oorlogen, dus reken op zeker nog een uur, als je het hele spel wilt spelen. Opportunisme is dé manier om ver te komen in Struggle of Empires. Zorg dat je de juiste medespelers in je niet-aanvalspact hebt zitten. Die juiste spelers staan eigenlijk vanaf het begin, wanneer de kolonies-in-de-dop worden bezet, al vast. Waarbij zij aangetekend dat het natuurlijk ook gunstig uit kan pakken wanneer je na een oorlog van alliantie verandert.
Zorg ook voor voldoende geld en daarmee voor weinig onrust in je land. Teveel onrust nekt je op den duur. Voldoende geld zorgt voor voldoende legers zorgt voor grotere kans op land- of zeemachtbehoud bij oorlogen. En die complexiteit? Die valt eigenlijk wel mee. De grootste drempel bij het bepalen van de juiste strategie vormt nog de verstandige inzet van hulpkaartjes. Het zijn er nogal veel. Met allemaal een andere functie. Maar dat maakt ook dat het spel erg lang meegaat. Kortom, eindeloos is.
3 comments3 Comments
RSS feed for comments on this post.
Sorry, the comment form is closed at this time.
Niet iets voor de gemiddelde Monopoly, Stratego of Yahtzee speler. Wellicht iets voor diegene die ooit lang geleden speler van deze spellen van was en ondertussen al weer een tijdje op Kolonisten en Carcassonne is uitgekeken.
Spellen met diepgang. Je moet er maar zin in hebben.
Rico, ben blij dat het jou (en de rest) zo goed beviel.
Ik ga binnenkort Age of Steam (wat het topspel van dezelfde maker) of Railroad Tycoon (de mildere, mooiere variant daarvan) maar eens uitzoeken…
Comment by Mike B — 12 September, 2007 @ 1:01 am
Railroad Tycoon zou ik graag willen spelen. Ziet er inderdaad zo mooi uit.
Comment by ricomanjaro — 12 September, 2007 @ 9:29 pm
[...] Shogun is een fantastisch spel. Een echte gamer’s game ook wel. De eerste keer dat we het speelden, duurde het bijna vier uur. Het kan korter, uiteraard; er staat zo’n twee en een half uur voor. Dat lijkt lang, maar omdat je continu bezig bent verveelt het geen seconde. De dobbeltoren is een briljante vondst die het spel superspannend maakt. En de vormgeving is om je vingers bij af te likken. Een echte aanrader, zeker voor liefhebbers van area control spellen. Waarschuwing voor Risk-spelers: als je dit een keer hebt gedaan, blijft Risk waarschijnlijk de rest van je leven in de doos. Het zogeheten Struggle Of Empires-effect. [...]
Pingback by Casa di Ricomanjaro » Weer een favoriet: gamer’s game Shogun is briljant — 17 July, 2008 @ 10:07 pm