Casa di Ricomanjaro

En ja, hij is mooi geworden. Daar niet van. Maar hij heeft jaren energie gekost.

Resumerend. Men neme:

- Een asbestvondst op dag 1 van de sloop van de keuken
- Een lekkende badkamer, waardoor het plafond van de keuken eronder wegrot
- Stucwerk dat door de regen maar niet wil drogen
- Een planning die uitloopt, verstoord raakt vanwege asbest opruimen, niet toereikend blijkt te zijn
- De naderende bouwvakvakantie, dus stress bij het montagebedrijf
- Kastjes die niet hoog genoeg zijn, omdat eronder het gasfornuis ligt, en dus moeten worden geruild bij IKEA
- Het natuurstenen werkblad dat niet kan worden bezorgd omdat de zaag van de steenboer uit elkaar ligt
- Een plintlade die niet kan worden geplaatst omdat bij gebruik ervan de vloer beschadigd raakt
- Een besteklade die niet helemaal dichtkan omdat de gastoevoer er pal onderdoor loopt
- Zes weken uit de magnetron eten, uit of bij vrienden en de buren
- Zelfwerkzaamheden niet kunnen verrichten vanwege griep
- Vier weken lang een IKEA keuken in dozen verpakt in je huiskamer, waaronder: een koelkast, een combimagnetron, een vijfpitskookplaat, een vaatwasser en de kastjes in pakketjes die te zwaar zijn om meermalen per dag te verplaatsen
- En daarnaast je oude koelkast en je magnetron die in de kamer jouw keuken vormen
- En twee kidjes, van respectievelijk vier- en tweeëneenhalf.

Op een gegeven moment moét je je dosis antipsychoticum wel verhogen…

… dat in een onzer kwaliteitskranten het volgende bericht verscheen:

Tekort aan hagelslag en gestampte muisjes

Rotterdam, 14 juli. Hagelslagfabrikant De Ruijter draait overuren om een chocoladevlokken- en hagelslagtekort op te lossen. Om de productiecapaciteit te verhogen is de nieuwe fabriek in Utrecht nu ook op zaterdag in bedrijf.

De verhuizing vanuit Baarn is een van de oorzaken van het probleem, zegt Peter Boterman van Heinz, de Amerikaanse eigenaar van De Ruijter. De ‘broodversierder sinds 1860’ kon op de nieuwe locatie niet meteen op volle kracht produceren.

De tekorten, die ook gelden voor de vruchtenhagel en de gestampte muisjes, zijn mede ontstaan door bewegingen op de ontbijtmarkt. De consument bestrooit zijn brood steeds kwistiger met hagelslag. De afgelopen jaren steeg de vraag met zo’n 3 procent per jaar. Gemiddeld eten Nederlanders nu vijftig boterhammen met hagelslag per jaar. Boterman: „Steeds meer mensen gaan ’s morgens zonder ontbijt de deur uit. Maar als het om hagelslag gaat, is gelukkig sprake van stabiel ontbijtgedrag.”

Derde oorzaak van het hagelslagtekort is dat De Ruijter druk was met de introductie van ‘rimboe’-producten. Boterman: „Om de vraag naar hagelslag op peil te houden moeten we klanten steeds verrassen. Met Venz hebben we ‘kroko’ – en ‘tijgervlokken’ op de markt gebracht en ‘apenpasta’, een mengsel van witte chocola en hazelnoot.”

De afgelopen week kreeg de consumentenservice van De Ruijter zo’n veertig klachten van klanten die in de supermarkt voor een leeg schap stonden. „Het ergste leed is nu geleden”, zegt Boterman. „Alle verloven zijn ingetrokken. Binnen afzienbare tijd zullen alle winkels weer bevoorraad zijn.”

(c) NRC

Maar met messcherpe dialogen, bijna onrealistisch scherp zelfs. Superstuntvrouw Zoë Bell (28, Nieuw-Zeelandse) tekent voor de hoofdrol, als zichzelf, dankzij haar optreden als ‘scheepsmast’ aan het eind van de film en ondanks de aanwezigheid van Kurt Russell die op papier de hoofdrol speelt. Wat moet je zeggen over een Tarantino die niet tot zijn beste behoort, maar zeer onderhoudend is?

Dat de stunts echt fantastisch zijn. Ik hou helemaal niet zo van achtervolgingsscènes, maar in Death Proof zijn ze tot kunst verheven. Over het verhaal wil ik niet veel kwijt. Dat zou de lol voor iedereen die hem nog moet zien aanzienlijk verpesten. Maar het is wel flinterdun. Pulp Fiction en Kill Bill kenden betere verhaallijnen. Maar verhaallijnen zijn ook helemaal niet van belang in deze film.

Wel van belang is de jaren zeventig b-filmsfeer, die in Death Proof geniaal is vertaald naar het leven van nu. Modern klinkende muziek uit die tijd, slordige overgangen die steevast met een ontzettend gekraak gepaard gaan – de zogenaamde montagefouten gaan op den duur wel een beetje irriteren, langdurige shots van vrouwenbillen, inzoomend en weer uitzoomend. Vrouwenbillen overigens, die net als de rest van het vrouwelijk lichaam in Death Proof nu eens niet perfect en conform de gephotoshopte junkennorm zijn, maar gewoon natuurlijk rond en daardoor gewoon veel mooier. Zie bijvoorbeeld de lapdance van Vanessa Ferlito, het gevolg van een narrig geintje van lokale DJ Jungle Julia (Sydney Tamiia Poitier), een van haar vriendinnen.

Death Proof kwam in de VS uit in een double bill met Robert Rodriguez’ Planet Terror, onder de titel Grindhouse, vernoemd naar de vervallen bioschopen in de grotere Amerikaanse steden. In Nederland, en naar ik meen ook in de rest van Europa, verschijnen de films apart. Nadeel voor de liefhebbers is dat Planet Terror hier pas in augustus te zien is. Voordeel is dat ‘onze’ versie van Death Proof veel langer is dan de in Amerika vertoonde film.

Dus: acht mooie en zeer welbespraakte vrouwen, een flinterdun verhaaltje over een duivels kereltje, fantastisch stuntwerk en heerlijke muziek. Een Tarantino volgens het boekje zeg maar. Niets nieuws onder de zon, maar erg lekker op de zwoele vrijdagavond.

Opnieuw een fantastisch spel gespeeld: Ursuppe, van Doris Matthäus & Frank Nestel, een Nederlandse versie is er niet. Oersoep is een bordspel, waarbij je amoebes zo lang mogelijk moet laten leven. Ze drijven met de wind mee van vakje naar vakje en eten gekleurde blokjes, de poepjes van de amoebes van de medespelers. En ze kunnen genen kopen, om bijvoorbeeld tegen de wind in te gaan of om voedsel van het oude vakje op het bord naar de nieuwe plaats van bestemming mee te nemen. Zodat de amoebe die ronde in leven blijft. Krijgt de amoebe in een bepaald vakje niet genoeg gekleurde poepjes, bijvoorbeeld omdat een kleur op is, dan sterft het. Een amoebe mag twee keer sterven voor ie van het bord verdwijnt en nieuw voedsel produceert voor de overgebleven soortgenoten. Winnaar van het spel is degene die de meeste amoebes zo lang mogelijk in de oersoep laat leven en de meeste genen heeft. Die mag namelijk per ronde de meeste stappen zetten op de evolutieladder.

Nu is het spel van Duitse makelij en niet vertaald. Maar Mike had een Nederlandse vertaling buitgemaakt en die was uitstekend. Het is aanvankelijk een redelijk complex spel, waarbij tactiek en strategisch inzicht van eminent belang zijn om het succesvol te spelen. Een ronde bevat zes onderdelen of fases. Onder meer wordt er gedobbeld om de richting van de beweging te bepalen. Die is vooraf namelijk vastgesteld door een windrichtingkaart in het midden op het bord te leggen en daar kun je vanaf wijken door een oero te betalen en met een of twee dobbelstenen te gooien, afhankelijk van je genen.

Het spel duurde alleen wel wat lang. We begonnen om kwart voor negen en waren om tien over half één klaar. Dit is te verhelpen door de evolutieladder wat te verkorten en het aantal windrichingkaartjes in te perken, en daarmee het aantal rondes. Desondanks bleef Usuppe tot het eind toe spannend. Ook is er in het spel genoeg gelegenheid om elkaar flink te naaien en af te zeiken. In het geheel niet onbelangrijk. Speel het eens!

Uit NRC, vandaag:

Afghaanse burger lijkt op strijder
Onder de burgerbevolking van Afghanistan zijn tijdens gevechten tussen de Talibaan en buitenlandse troepen de afgelopen weken veel doden gevallen. Die toename speelt de Talibaan in de kaart.

Door onze correspondent Philip de Wit

Kabul, 9 juli. Ruim 24 uur vlogen kogels en mortiergranaten heen en weer in Zerko, een dorpje in de provincie Herat. De Amerikaanse troepen en het Afghaanse leger hadden het aan de stok met de Talibaan, zo luidden de eerste berichten. Meer dan 130 Talibaan zouden er zijn gedood. Ook waren er 57 burgerslachtoffers gevallen – een schokkend aantal.

Deze militaire actie had plaats op 29 en 30 april van dit jaar. Maar pas een maand later, na uitgebreid onderzoek van de Afghanistan Independent Human Rights Commission (AIHRC), werd duidelijk wat er in Zerko gebeurd moet zijn. Op basis van onder meer gesprekken met lokale ooggetuigen bleek dat het aantal burgerdoden lager lag, rond de 20 à 25 mensen. Die andere doden, van wie eerder werd aangenomen dat het burgers waren, waren vermoedelijk mannen die hadden meegevochten met de aanwezige Talibaan.

“Het is achteraf heel lastig vast te stellen hoeveel burgers er bij gevechten precies zijn omgekomen, tenzij de slachtoffers vrouwen of kinderen zijn”, zegt Ahmad Nader Nadery, bestuurder van AIHRC. Volgens de organisatie zijn de Talibaan dit jaar een nieuwe weg ingeslagen en gebruiken ze steeds vaker burgers als menselijk schild. “Ze lokken gevechten uit in gebieden waar veel mensen wonen, waardoor de kans groter is dat er slachtoffers onder burgers vallen”, aldus Nadery. “De Talibaan hopen dat de stemming zich zo tegen de buitenlandse troepen keert.”

Vorige week zat er een team van Nadery in Uruzgan, om uit te zoeken hoeveel burgers er zijn omgekomen tijdens de gevechten tussen de Nederlandse ISAF-troepen en de Talibaan, vorige maand rond Chora – volgens de Afghaanse autoriteiten ruim zestig. Ook heeft AIHRC vorige week mensen naar Helmand gestuurd. In het plaatsje Gereshk zouden eind vorige maand 45 burgers zijn omgekomen als gevolg van Amerikaanse bombardementen.

Het oplopend aantal burgerdoden bij acties van ISAF, de stabilisatiemacht van de NAVO, en de coalitietroepen onder leiding van de VS, heeft tot heftige discussies en reacties geleid, binnen en buiten Afghanistan. President Karzai is al verscheidene keren in het openbaar boos geworden over de gang van zaken. Dit jaar, zo schat de AIHRC, zijn de buitenlandse troepen verantwoordelijk voor 270 burgerslachtoffers, terwijl er 200 burgers omkwamen door aanslagen van de Talibaan.

Maar hoe stel je die aantallen vast? Vaak zijn de Talibaan niet te onderscheiden van de lokale bevolking. AIHRC kijkt onder meer naar de gebouwen waar de slachtoffers zijn gevallen. Hoe zijn die beschadigd? Door kogels, bommen of mortiergranaten? Van welke kant zijn de kogels het huis binnengedrongen? „En je moet ook naar de begraafplaats kijken; zijn er nieuwe graven bijgekomen?”, zegt Nadery. Andere belangrijke vragen: waar hielden de Talibaan zich schuil? In de moskee, de school, bij mensen thuis? Hadden ze onder dreiging burgers meegenomen? Wie niet meewerkt met de Talibaan, zegt Nadery, riskeert een brute dood.

Soms zeggen mensen dat ze geen Talibaan zijn, maar dan blijkt dat ze wel de wapens hebben opgepakt. „Het kan zijn dat ze hun papavervelden wilden beschermen, of handelden uit angst voor huiszoekingen. Dat is voor hen huisvredebreuk, druist in tegen onze cultuur. Maar ja, iemand die een wapen ter hand neemt, is geen burger meer”, zegt Nadery. Zo is het eind april, volgens AIHRC, ook ongeveer gegaan in Zerko. Daar waren wel Talibaan, maar de lokale bevolking greep ook naar de wapens, nadat de Amerikanen eerder met grof geweld huizen waren binnengevallen en mensen hadden gearresteerd.

Dagen na de gevechten ging het bericht de wereld over dat er in Zerko bijna zestig burgers waren omgekomen, zonder dat vast stond hoeveel het er precies waren geweest. Dat kwam mede door de uitgekookte manier waarop de Talibaan de publieke opinie bespelen en een traag reagerende Afghaanse overheid. Als er aanslagen of gevechten zijn geweest, staan de Talibaan klaar met commentaar, terwijl de autoriteiten in Kabul vaak pas uren later met een reactie komen.

Enzovoort enzoverder. En dan onderaan het artikel, cursief:

Het aantal meldingen van burgerdoden bij NAVO-acties in Afghanistan is de afgelopen maanden toegenomen. Een selectie van de afgelopen twee weken:

In de westelijke provincie Farah meldden inwoners en een lokaal districtshoofd vrijdag dat bij een luchtaanval van de NAVO-missie ISAF 108 burgers zijn omgekomen. ISAF ontkent. Wel zouden coalitietroepen bij gevechten in Farah samen met het Afghaanse leger en onder luchtdekking meer dan dertig Talibaan-strijders hebben gedood.

In de oostelijke provincie Kunar meldden inwoners en leden van het provinciale bestuur dat donderdag en vrijdag bij NAVO-luchtaanvallen 36 burgers zijn gedood. Het Afghaanse ministerie van Defensie zegt dat 37 „terroristen” zijn gedood in Kunar. Volgens ISAF is „een aantal” opstandelingen gedood, maar zijn er geen burgerslachtoffers gevallen.

In het district Gereshk in de zuidelijke provincie Helmand meldde de provinciale politiecommandant eind juni de dood van 25 burgers bij een ISAF-bombardement. De NAVO beschuldigde de Talibaan ervan burgers als menselijk schild te gebruiken. Na lokaal onderzoek zou blijken dat het aantal dode burgers met 45 nog hoger lag. (bron: Reuters)

Gelukkig krijgt het land met alle Afghanen die we momenteel terugsturen er een club welopgevoede Nederlanders bij, zodat het snel afgelopen zal zijn met de oorlog daar. Wij hebben deze mensen immers beschaving bijgebracht. Een van onze beginselen: zet onwelkome gasten het land uit, ook al zijn ze de oorlog ontvlucht, kun je daar makkelijk in de praktijk brengen. Je kunt die barbaren gewoon persona non grata verklaren en de grens overjagen. Zo zullen de Talibaan binnen afzienbare tijd uit het land verdwenen zijn. En kunnen de vredesmachten naar huis en leeft het nieuwe Afghanistan nog lang en gelukkig.

Heb de tweede helft van de week met keelontsteking op bed gelegen. Dus helaas niet kunnen bloggen. Wat zijn antibiotica dan toch wondermiddelen. Vandaag een kuur van een week gekregen, na de tweede pil werd de pijn al de helft minder. Dank u, dokter. Nu de koorts nog.

De kidjes waren ook anderhalve dag ziek, maar die hadden genoeg medicijn aan Dora The Explorer en Diego. Wat een setje dvd’s al niet kan genezen. Heb het zelf met die van Radio Bergeijk geprobeerd, maar dat lukte niet (zie boven). Wel erg goed trouwens.

Brabantse lompheid, dat is radio Bergeijk. Het station van Peer van Iersel en Toon Spoorenberg, singles met een ranzig bestaan. Al vanaf het begin is het raak. Peer verslaapt zich (tot twaalf uur) en wordt gewekt door de cameraploeg die een documentaire, een real life soap zo u wilt, van het radiostation uit het Brabantse dorp gaat maken. Ook Toon, inmiddels vloekend in de studio op zoek naar een bandje dat Peer klaar zou hebben gelegd, laat zien dat hij uit het goede hout gesneden is.

Hoogtepunt van de dvd is de laatste aflevering, waarin een Mariabeeld eens geen tranen laat, maar in hoongelach uitbarst als een vrouw zich beklaagt over de kanker van een geliefde. Peer van Iersel, verslaggever ter plaatse, maakt een wereldreportage. Dit is pas participatiejournalistiek.

Peer van Iersel, die desnoods een zangeres van het Brabantse lied in elkaar ramt met haar eigen gitaar, als blijkt dat ze alleen Hollandse liedjes kan zingen. In haar eigen woonboerderij, die al vijf generaties in de familie is. Peer van Iersel, die zich verplaatst op een fiets met hulpmotor. Peer van Iersel, die elke dag na de uitzending eindigt aan de bar van “café zaal” Beeks, alwaar hij de barman van diens bedgeheimen afhelpt.

Hilarisch is ook het dagboek van Toon Spoorenberg, dat bij de dvd is ingestoken. Een prachtig staaltje proza, waarvan de brief aan Guusje (M/V Anders krijg je dat gezeik weer) bijna ontroert. En dat geldt voor meer van zijn dagboekfragmenten. Petje af voor de eindredacteur van het boekje, want hoe onbeholpen het er soms ook staat, het leest als een trein.

Bij een bespreking van Radio Bergeijk dienen gastactrices Beppie Melissen, Annet Malherbe en de immer geniale Annick Pheifer eervol vermeld. Zij geven Radio Bergeijk niet alleen een linkje met Jiskefet, maar ook meer diepgang. Als je de dvd nog niet hebt, ga hem dan kopen. Hij is al een week uit!

Beste bezoekers van Casa di Ricomanjaro,

Ik heb een onbescheiden vraag. Omdat Afghaanse asielzoekers die buiten de pardonregeling vallen nog steeds worden teruggestuurd naar het land van herkomst, ben ik bezig een belangengroep op te richten. Uiteindelijke doel is dat alle Afghaanse vluchtelingen, aanvankelijk allemaal politieke asielzoekers, worden opgenomen in het generaal pardon, ongeacht of ze later dan de genoemde periodegrens van 1 april 2001 naar ons land zijn gekomen.

Momenteel worden Afghaanse asielzoekers die ook maar iets later binnenkwamen, opgeroepen om terug te keren naar hun geboorteland. Terwijl elk Nederlands medium met grote regelmaat bericht over de levensgevaarlijke situatie in grote delen van het oorlogsgebied. Sommige bronnen beweren zelfs dat het letterlijk nergens meer veilig is in Afghanistan.

Hoe het ook zij, hele gezinnen met een handjevol euro’s deze hel insturen, is niet echt humaan te noemen. Gezinnen met kinderen die hier al jaren aan hun toekomst werken door naar school te gaan, te studeren of stage te lopen. Afgezien van het economisch potentieel dat we hiermee als land vernietigen -door de vergrijzing hebben we straks iedere arbeidsgeschikte hard nodig- maken we ons gewoon schuldig aan moord.

Mijn vraag aan jullie is of je bereid bent dit initiatief op wat voor manier dan ook te steunen. Ik vraag niet om geld, want dat is het probleem niet, maar om jouw expertise, om jouw kennis en kunde. Alle hulp is welkom. Schrijf een commentaar of mail me op enricorama@gmail.com

Bedankt voor jullie aandacht!