Casa di Ricomanjaro

… hebben Dream Theater’s Systematic Chaos en Rush’s Snakes & Arrows dezelfde boekjesontwerper: de oude, vertrouwde Hugh Syme, vroeger al goed voor de platenhoezen van het Canadese trio.

En drummer Mike Portnoy die het allemaal vakkundig dichtslaat. Jawel, er is weer een nieuwe Dream Theater. Systematic Chaos heet hij en als ik niet zo’n hekel had aan Engelse termen in een Nederlandse tekst, zou ik zeggen: what’s in a name. Het is ook meteen het meest complexe album van de New Yorkers en Canadees. Soms moet je een stuk of tien keer luisteren naar een riff om te begrijpen wanneer hij ophoudt en weer begint. Maar dat maakt zo’n plaat er ook spannender op. En gelukkig weten deze muzikanten wanneer ze gas terug moeten nemen of moeten stoppen. Hoewel dat op dit album niet voor elk nummer geldt. In ieder geval niet voor het kwartierlange The Ministry Of Lost Souls. Dat had vijf minuten korter gekund. Maar goed, ook het eerste deel van The Lord Of The Rings is leuker met de bonusscenes. Overigens is deze associatie tweeledig, want elders op het album kom je koren tegen die zo uit de fantasytrilogie hadden kunnen komen (Prophets Of War, In The Presence Of Enemies – Part II; je ziet gewoon Orks voor je). Qua productie is dit een van de meest vette platen van het vijftal. Qua songs een van de meest inventieve. Het zangwerk is divers, hoewel Metallica soms weer erg opvallend doorklinkt in de zanglijnen; deze keer in die van Constant Motion, dat overigens groeft als een beest. De plaat is bij tijd en wijle ook heerlijk bombastisch en balanceert soms op het randje van kitsch (Forsaken). Maar bovenal is dit een van de beste (en hardste) albums van Dream Theater. En zonder twijfel de plaat met de meeste noten. Of moet ik zeggen: de meeste ballen?

Misschien had Rush gewoon een instrumentaal album moeten maken. Want de drie nummers waarop niet wordt gezongen, zijn verreweg de beste van het nieuwe Snakes & Arrows. En daarbij zij meteen aangetekend dat dat niets te maken heeft met de teksten van drummer Neil Peart, die opnieuw voor soms prachtige poëzie tekende. En slecht is de plaat geenszins. Maar het begin is traag en saai. En weerspiegelt het Rush van Test For Echoes en Vapor Trails, niet de beste albums van het Canadese trio. Pas bij de eerste instrumental, The Main Monkey Business, gaat de band los en laat zij horen dat ze het technisch hoogstaand raggen nog niet heeft afgeleerd. Maar dan zijn we wel al zes nummers gevorderd. Tweede instrumentaaltje is een lekker stukje gitaar van Alex “Lerxst” Lifeson en ook het derde, Malignant Narcissism, knalt als een zweep. Sterke nummers-met-zang zijn The Way The Wind Blows, met soms een paar maten blues – het moge gek klinken, maar dat is tussen al het complexe geweld heel verfrissend – en het afsluitende We Hold On. Tuurlijk, kwaliteit is geen issue op Snakes & Arrows. Maar van mij hoeven ze de rest van het album live niet te spelen.

“Ben je niet bang dat je er wat van binnen heb gekregen, vraag ik Hedwig, aangezien zij vandaag thuis was toen de slopers de boel vernielden. “Ach”, zegt ze. “Léven is dodelijk.”

Tijdens de sloop van onze keuken bleek vandaag dat de achterwand boven het aanrecht van asbest is gemaakt. Dat was de eerste tegenvaller van vandaag. Iets later was ook de rest van de keukenwand van asbest. De sloop was al begonnen. De gemeente kwam inspecteren. Er moest een gecertificeerd bedrijf komen om de handel op te ruimen en verder te slopen. Het bouwbedrijf stopte zijn werkzaamheden en schortte op tot nader order. De stoep werd afgezet en een man in een blauw pak met zuurstofkapuchon begon onze benedenverdieping te stofzuigen en gooide de inhoud van onze hal op straat. Schoon en pluisvrij, dat wel. Maar om daar nou 1.500 euri voor te betalen:-(

Daarna mochten we nog steeds ons huis niet in, want er moesten eerst luchtmetingen worden verricht. Twee uur lang zou het duren. Gelukkig hebben we lieve buren, bij wie we mochten eten, koffie drinken en de kinderen in het gareel houden. Onze keuken is hermetisch afgesloten. De inhoud wordt woensdag gesloopt en afgevoerd. Nog eens een paar ruggen. Zo raak je snel door je bouwdepot heen. Dus om nou te zeggen dat de week lekker is begonnen… Een impressie:

Barend zit verscholen achter een spiegelende zonnebril. Met open mond staart hij over ons heen. Zo lijkt het tenminste. Als de begeleidster de bril van zijn gezicht haalt, heeft hij zijn ogen gesloten. “Barend, we gaan naar de vogeltjes.” Geen reactie. Ik stel me aan hem voor en vertel dat we naar de volière gaan. “De meeste bewoners van deze groep zijn blind. Maar Barend is een van de weinige die kan zien”, had ze gezegd. Ik duw hem naar de kooi met kwetterende en tjilpende vogels. Kanaries, dwergpapegaaien, zebravinkjes en parkieten. Barend stoot een korte keelklank uit. “Hij vindt het leuk”, zegt de belegeleidster. Na een half uurtje wandel ik met hem verder.

Met de afdeling houden we elk jaar een vrijwilligersdag. Dan zetten we ons een dagje in voor een goed doel. Afgelopen vrijdag was het weer zo ver. Het goede doel was dit keer woongemeenschap voor verstandelijk en meervoudig gehandicapte jongeren en oudere jongeren, Sherpa, gelegen in de bossen van Baarn. ’s Ochtends werkten we een gevarieerd programma af. Een groepje ging zwemmen met een aantal gehandicapten. Diverse ruimtes kregen een nieuw verfje. Badkamers werden bestickerd. Zo’n vijftien bewoners beschikten een ochtend lang over een duwer, die hen door een zogeheten Belevingstuin mocht rijden. ’s Middags kwam een deel van de bewoners bijeen in het paviljoen van de gemeenschapsruimte. Een accordeonist, een bellenblazer en een suikerspinnendame maakten het feest compleet.

Zonder een spoor van emotie voelt Barend aan een bruine, langharige cavia. Ik probeer onder zijn bril te kijken. Zal ik hem even van zijn neus tillen? Ik durf het niet. Zijn rolstoel rijdt zwaar. Ik zet hem naast een grote plantenbak met kruiden. Dit is de Belevingstuin. Ik trek een takje tijm los en houdt het voorzichtig onder Barends neus. Geen reactie. Ik kan niet zien of hij ook echt ruikt. Misschien kan hij niet eens ruiken. Het is niet bekend bij zijn begeleidster. Ik herhaal mijn handeling, maar dan met een takje lavendel. Als hij al dan niet geroken heeft, leg ik het naast het takje tijm op het schootblad van zijn rolstoel. “Zullen we een stukje gaan wandelen?”

In deze woongemeenschap moet een minimum aan begeleiders alles uit de kast halen om mensen met een onmenswaardige lichamelijke en geestelijke conditie een menswaardig bestaan te geven. De begeleidster vertelt dat de meeste bewoners een aangepaste rolstoel hebben, met daarin een matras en soms riemen om hen vast te houden. Sommige mensen slaan zichzelf. “Veel bewoners denken en voelen als een baby in zijn derde levensmaand.” Het komt voor, vertelt de begeleidster, dat de bewoners zelfs niet meer door hun ouders worden bezocht. “Die kunnen het dan niet meer aan. En gaan soms ook scheiden om hun kind.” God, wat voel ik me gezegend, met twee kerngezonde kinderen.

Na een tochtje van tien minuten door het bos is het tijd om Barend naar zijn woning te brengen. In de centrale hal annex keuken van het gebouw nemen we afscheid. De begeleidster heeft de zonnebril meegenomen, want die was geleend. Barend heeft zijn ogen open. Ik probeer contact met hem te maken en weet niet wat ik moet verwachten. Verdriet? Of toch gewoon blijdschap? Twee lange seconden kijken we elkaar aan. Ik zie niets.

Sherpa zoekt doorlopend vrijwilligers. Interesse? Meldt je dan aan via haar website>>

… de sukkels van de week:

Boze hotelgast krijgt gratis nacht in cel

AMSTERDAM – Een boze hotelgast die de politie belde omdat hij geen geld terugkreeg nadat hij had besloten dat hij niet in het hotel wilde overnachten, heeft uiteindelijk de nacht gratis doorgebracht – in de gevangenis.

De 26-jarige Amerikaan had een hotelkamer in Mountain Home gereserveerd, maar besloot na enkele minuten dat hij daar niet wilde slapen. Toen hotelmedewerkers weigerden geld terug te geven, belde de man de politie om te klagen over de slechte service.

De politie ontdekte dat er een opsporingsbevel tegen de Amerikaan openstond, wegens het dealen van drugs. Daarnaast troffen agenten drugs aan in de auto van de man. Hij werd direct gearresteerd. Binnenkort moet hij voor de rechtbank verschijnen.

(c) NU.nl/Chris Heijmans

Ik zou ook de politie bellen als ik een lijk in mijn kofferbak had liggen en tegen een boom was gereden.

Soms is het een klein, landelijk dorp met grote villa’s en rust in de straat. Soms een gigantische metropool, met meerdubbeldeks autowegen, fabrieken, flatgebouwen, bioscopen en tv-studio’s. Soms is de skyline leeg, soms volgepropt. Ik heb het over Duckstad. Stad van de wekelijkse metamorfose.Is er wel eens een politieke rel? Meestal is het Donald die er de rellen schopt. En oké, daar zijn soms burgemeesters bij betrokken, maar echt sprake van een gemeentelijk conflict is er nooit. Wel zijn er tv-studio’s, maar die produceren doorgaans alleen maar quizzen.

Ook merkwaardig is dat Donald steeds weer in een ander huis woont, maar nooit verhaalt over een verhuizing. Ja, heel soms, nadat hij de boel heeft opgeblazen, bijvoorbeeld, zie je hem wel eens een nieuwe woning betrekken. Regelmatig verhuizen doet ook Willie Wortel. En ook die hoor je er niet over.

Van de Duckstad Krant word je evenmin wijzer. Soms staan er advertenties in, die blijk geven van een dorps karakter, in de trant van ‘Goofy heeft gestolen appels te koop’. Nooit gaat het om nieuwe plannen van de regering, of een brand op het vliegveld, waarbij tientallen verschillende pratende honden en die bijdehante muis jammerlijk om het leven komen. Of gewoon om een cannabisplantage, die illegaal stroom aftapt, en daarmee Dagoberts Energiemaatschappij flink naait.

Toch is het er fijn wonen. Discriminatie kent men niet, hooguit van vrouwen. En die kunnen daar prima mee omgaan. Ik bedoel, probeer vooral niet te sollen met Katrien of Clarabella. Verder is er elke week wel een picknick in het park, bij het Cornelis Prul-monument, met allemaal lekkere dingen uit de keuken van Oma Duck. En dan de criminaliteitscijfers. Ze hebben er maar drie boeven! En die zijn niet van het geldpakhuis weg te slaan. En bovendien altijd gemaskerd, dus goed te herkennen. Nee, daar hoef je niet bang voor te zijn. Ik wil er nooit meer weg.