Casa di Ricomanjaro

Heb een moddervette cover van The Who’s The Real Me herontdekt. De boosdoeners zijn Blackie Lawless en trawanten, beter bekend als W.A.S.P. Het nummer komt van het in 1989 verschenen album The Headless Children. Meteen ook de beste plaat die de band ooit gemaakt heeft. Ik herinnerde me de track toen ik met een collega over Who-covers praatte. Zelf heb ik ooit in een band gezeten die See Me, Feel Me coverde. Was lekker nummer om te spelen.
 

The Who is de favoriete band aller tijden van genoemde collega. En ik beloofde hem dat ik het W.A.S.P.-nummer voor hem zou branden. Zo gezegd, zo gedaan, ik luisterde ook meteen de rest van het album even. En wat een plaat, zeg. Ik was alweer vergeten hoe matig hij geproduceerd is, maar de songs zijn fantastisch. Ruig en stampend. En allemaal voorzien van de ongeslepen diamant van dit gezelschap: de strot van Lawless. Die gruizige stem, die toch zo melodieus kan klinken. Compositorisch is dit een van de beste platen van die hele club jaren tachtig hair-bands. Hoewel W.A.S.P. eerder een soort shockrock bracht, met een metalen randje. Anyway, haar The Real Me is één van de mooiste covers die ik ooit heb gehoord. Het ronkende baswerk doet recht aan dat van John Entwistle op het origineel, de rauwe zang aan de tekst van dit kunstwerkje. En drummer Frankie Banali laat het lekker beuken. Veel vetter zul je dit nummer niet gauw horen. Later meer over geweldige covers. Alvast een top vijf:

Eleanor Rigby door Realm
Bad Moon Rising door Leatherwolf
War Pigs door Faith No More
Saturday Night’s Alright For Fighting door Flotsam & Jetsam
En natuurlijk het hele album The Dub Side Of The Moon door The Easy Star All-Stars