Casa di Ricomanjaro

Nog maar relatief kort geleden had de doorsnee Westersche mensch nog geen keuken of badkamer, met kookplaat en afzuigkap, douche en wastafel. Dus lange tijd wist hij ook niet wat kamperen was. Picknicken, ja, dat kende hij wel. Maar wat een survivalkampje nu voor ons is, was dagelijkse kost voor de hunebedbouwers. Om maar eens een open deur in te trappen.

Wij leven nu twee weken uit de koelkast en de magnetron die we in de huiskamer tussen het speelgoed hebben gestald. Tot overmaat van ramp bleek vorige week ook onze badkamer te lekken, dus daar moet nu eerst flink gekit worden. De kieren staan nu te drogen. Dat betekent vijf dagen bij de buren douchen, bij wie we ook al mochten eten afgelopen weken. Kan iemand hen zegenen?

Een paar maanden geleden volgde ik een cursus opiniestukken schrijven aan de School voor Journalistiek. Eindopdracht was over een vrij onderwerp. Een medestudent schreef over de luie consument die we zijn geworden. Met alle apparaten, slimmigheidjes en comfort die we nu hebben. We onthouden geen telefoonnummers meer, we kunnen geen kaart meer lezen, laat staan op eigen houtje navigeren. We zijn verloren. Aan dit artikel moest ik denken toen ik vandaag weer eens liep te chagrijnen vanwege onze verbouwing. Van het gebrek aan ruimte. Van de rotzooi en wanorde. Ik kan daar echt niet tegen. Het is alsof het huis dan bezit van me neemt. Me opvreet met huid en haar. En als boer klinkt dan: had je maar een nieuwbouwwoning moeten kopen!

Maar mijn medestudent had gelijk. We zijn knoppenjunks geworden. Slaaf van onze apparatuur. Van onze meubels en van onze vierkante meters. Slaaf van ons comfort. Volgende week is het zover, dan zit onze nieuwe keuken erin. En hoeven we eindelijk niet meer zelf af te wassen.