Casa di Ricomanjaro

Heb een moddervette cover van The Who’s The Real Me herontdekt. De boosdoeners zijn Blackie Lawless en trawanten, beter bekend als W.A.S.P. Het nummer komt van het in 1989 verschenen album The Headless Children. Meteen ook de beste plaat die de band ooit gemaakt heeft. Ik herinnerde me de track toen ik met een collega over Who-covers praatte. Zelf heb ik ooit in een band gezeten die See Me, Feel Me coverde. Was lekker nummer om te spelen.
 

The Who is de favoriete band aller tijden van genoemde collega. En ik beloofde hem dat ik het W.A.S.P.-nummer voor hem zou branden. Zo gezegd, zo gedaan, ik luisterde ook meteen de rest van het album even. En wat een plaat, zeg. Ik was alweer vergeten hoe matig hij geproduceerd is, maar de songs zijn fantastisch. Ruig en stampend. En allemaal voorzien van de ongeslepen diamant van dit gezelschap: de strot van Lawless. Die gruizige stem, die toch zo melodieus kan klinken. Compositorisch is dit een van de beste platen van die hele club jaren tachtig hair-bands. Hoewel W.A.S.P. eerder een soort shockrock bracht, met een metalen randje. Anyway, haar The Real Me is één van de mooiste covers die ik ooit heb gehoord. Het ronkende baswerk doet recht aan dat van John Entwistle op het origineel, de rauwe zang aan de tekst van dit kunstwerkje. En drummer Frankie Banali laat het lekker beuken. Veel vetter zul je dit nummer niet gauw horen. Later meer over geweldige covers. Alvast een top vijf:

Eleanor Rigby door Realm
Bad Moon Rising door Leatherwolf
War Pigs door Faith No More
Saturday Night’s Alright For Fighting door Flotsam & Jetsam
En natuurlijk het hele album The Dub Side Of The Moon door The Easy Star All-Stars

… de laatste aflevering van het eerste tv-seizoen van Radio Bergeijk. Op de radio waren ze al geniaal, maar op tv is het gewoon nóg leuker. Doet eigenlijk wat Jiskefet de laatste tien jaar naliet: ongecompliceerd lomp zijn. Wie dit binnen een half uur leest: kijken!

Nog maar relatief kort geleden had de doorsnee Westersche mensch nog geen keuken of badkamer, met kookplaat en afzuigkap, douche en wastafel. Dus lange tijd wist hij ook niet wat kamperen was. Picknicken, ja, dat kende hij wel. Maar wat een survivalkampje nu voor ons is, was dagelijkse kost voor de hunebedbouwers. Om maar eens een open deur in te trappen.

Wij leven nu twee weken uit de koelkast en de magnetron die we in de huiskamer tussen het speelgoed hebben gestald. Tot overmaat van ramp bleek vorige week ook onze badkamer te lekken, dus daar moet nu eerst flink gekit worden. De kieren staan nu te drogen. Dat betekent vijf dagen bij de buren douchen, bij wie we ook al mochten eten afgelopen weken. Kan iemand hen zegenen?

Een paar maanden geleden volgde ik een cursus opiniestukken schrijven aan de School voor Journalistiek. Eindopdracht was over een vrij onderwerp. Een medestudent schreef over de luie consument die we zijn geworden. Met alle apparaten, slimmigheidjes en comfort die we nu hebben. We onthouden geen telefoonnummers meer, we kunnen geen kaart meer lezen, laat staan op eigen houtje navigeren. We zijn verloren. Aan dit artikel moest ik denken toen ik vandaag weer eens liep te chagrijnen vanwege onze verbouwing. Van het gebrek aan ruimte. Van de rotzooi en wanorde. Ik kan daar echt niet tegen. Het is alsof het huis dan bezit van me neemt. Me opvreet met huid en haar. En als boer klinkt dan: had je maar een nieuwbouwwoning moeten kopen!

Maar mijn medestudent had gelijk. We zijn knoppenjunks geworden. Slaaf van onze apparatuur. Van onze meubels en van onze vierkante meters. Slaaf van ons comfort. Volgende week is het zover, dan zit onze nieuwe keuken erin. En hoeven we eindelijk niet meer zelf af te wassen.

Poetin: ‘Amerikanen waren erger dan Stalin’

AMSTERDAM – Niemand heeft het recht de Russen een schuldgevoel aan te praten voor tijdens de Sovjetunie begane misdaden. Dat heeft president Vladimir Poetin donderdag gezegd tijdens een op de Russische televisie uitgezonden ontmoeting met docenten maatschappijleer.

Poetin zei dat de Russische geschiedenis inderdaad zwarte bladzijden kent. “Maar in andere landen (…) was het erger.” Communistische wantoestanden mogen desalniettemin nooit in de vergetelheid raken, aldus de president.

Zuiveringen
Het is dit jaar zeventig jaar geleden dat onder dictator Jozef Stalin dodelijke repressie hoogtij vierde. Dit is bekend geworden als de Grote Zuivering. Honderdduizenden Russen werden om vaak onduidelijke redenen geëxecuteerd en miljoenen verdwenen in goelags. Al in 1934 werd begonnen met het arresteren en vermoorden van talloze ambtenaren, militairen en partijfunctionarissen, maar de zuiveringen bereikten in de jaren 1936-’37 een hoogtepunt.

Atoomwapens
Poetin zei dat de Russen in tegenstelling tot de Amerikanen nooit atoomwapens hebben gebruikt tegen burgers. De inzet van atoomwapens tegen de Japanse burgerbevolking aan het eind van de Tweede Wereldoorlog was volgens Poetin erger dan de misdaden die zijn begaan onder het bewind van Stalin. Hetzelfde geldt volgens de president voor het Amerikaanse optreden in Vietnam in de jaren ’60 en ’70. “Wij hebben nooit duizenden kilometers met chemicaliën besproeid, of zevenmaal zoveel bommen op een klein land gegooid als tijdens de hele Grote Patriottische Oorlog zijn ingezet”, aldus Poetin, verwijzend naar de Tweede Wereldoorlog en het grootschalige gebruik van het ontbladermiddel Agent Orange door de Amerikanen.

(c) Novum

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de Noord-Amerikaanse indianen. Ik heb niks met Poetin, maar wat de Amerikaanse immigranten met de natives deden, was evengoed volkerenmoord. Ook de Verenigde Staten hebben hun holocaust. Maar dat is anno 2007 helaas een wat onhip onderwerp.

Als je al zo nodig een afrekening in het (semi-)criminele circuit moet volbrengen, dan doe je dat toch niet voor de school van het kind van je slachtoffer? Is er tegenwoordig niet meer zoiets als een gedragscode voor huurmoordenaars? Balkenende heeft gelijk: dit land gaat naar de tyfus.

Vandaag was de dag van de vader-voor-de-school-moord in Apeldoorn.

Ozzy blijft lachen. Hij is dan ook de enige zanger van wie je het kan hebben, zoniet van wie je verwacht dat hij zingt als een kraai. Steevast anderhalve noot onder de juiste, doorlopend te laat. Ook gitarist Zakk Wylde is niet de meest accurate snarengeselaar die je je kunt voorstellen. Zeker niet als je net daarvoor John Petrucci aan het werk hebt gezien. Maar daarover straks.

Ozzy speelde wat nummers van zijn nieuwe album Black Rain, van zijn legendarische debuut Blizzard Of Ozz, van No More Tears en van Black Sabbath. Dat het allemaal nog een beetje strak bleef, was puur te danken aan drummer Mike Bordin (ex-Faith No More). Zakk Wylde is een prima studiogitarist, maar gisteravond raffelde hij de ene riff na de andere solo af als ware hij straalbezopen. Helaas heb ik zijn Black Label Society dat het festival opende, gemist, dus ik weet niet of hij toen beter in vorm was. En Ozzy, ach, Ozzy was gewoon zijn seniele zelf, zoals we hem al jaren kennen. Altijd goed voor een emmer water over je heen. Alsof de regen al niet genoeg ellende had aangericht.

Ook erg op dreef waren Motörhead, Korn en Megadeth. Laatstgenoemde verraste met een uiterst strakke set, waarin zelfs het tweede (en beste) album Peace Sells… But Who’s Buying? ruim was vertegenwoordigd. Korn zette het veld voor het hoofdpodium een dik uur lang volledig op zijn kop met haar harde groovemetal. Vooral het extra slagwerk en de moddervette bas van Fieldy deed de graspollen stuiteren. En zanger Jonathan Davis blijft natuurlijk hartstikke gestoord, maar hij heeft wel een prachtige microfoonstandaard. En Motörhead. Die doen op zo’n festival gewoon wat ze moeten doen: snoeihard beuken tot je trommelvliezen jeuken.

En dan Dream Theater, afsluiter van het programma in de tent. Wat overigens vrij vreemd was. Deze band hoorde op het hoofdpodium. Als afsluiter, na Ozzy. Dat was dus niet het geval, maar het optreden was er niet minder om. Wat een knallende climax!

Op Pull Me Under (Images & Words, 1992) na speelde het vijftal alleen maar recent werk. Van onder meer Octavarium, Train Of Thought en ook nog wat van Metropolis Part 2 – Scenes From A Memory. Tussendoor was het nieuwe album Systematic Chaos aan de beurt, waarvan de band ons achtereenvolgens Constant Motion en The Dark Eternal Night voorschotelde, goed voor het hoogtepunt van de avond. Met vooral een eervolle vermelding voor bassist John Myung, die de viersnarenwonderen in de zaal het zwijgen oplegde en zonder blikken of blozen liet zien waarom muziek maken topsport op lokaal niveau wordt genoemd. Wat een kunstenaar. In de herfst komen ze terug. Ik ben erbij. En neem dan wél een goede camera mee:-(

Mijn zojuist verstuurde mail aan de helpdesk van Planet Internet:

Beste heer/mevrouw,

Graag uw snelle aandacht voor het volgende:

Zojuist heb ik gebeld met uw helpdesk. Reden: al maanden blijkt dat een onbekend deel van zowel door mij verzonden als aan mij verstuurde mail niet aankomt. Uw medewerker heeft mij een testmail laten sturen naar pitest@planet.nl. Deze mail kwam niet aan. Een tweede poging lukte wel. Dat betekent dus een score van één op de twee mails die niet aankomt. Uw medewerker vertelde dat het te maken kon hebben met een migratie naar een andere server die de afgelopen weken bij u heeft plaatsgehad. Dit heeft er echter niets mee te maken, want het euvel doet zich al maanden voor. Het is dan ook niet de eerste keer dat ik dit probleem bij u aankaart. De vorige keer wist de eerstelijner er geen raad mee en daar had ik het mee te doen. Na opnieuw bewijs te hebben gekregen voor het feit dat zowel door mij als aan mij verzonden mail niet aankwam, besloot ik maar weer met uw helpdesk te bellen.

Zojuist heb ik dus opnieuw een eerstelijner aan de telefoon gehad die mij opnieuw niet wist te vertellen hoe dit probleem op te lossen, maar deze keer zou ik worden doorverbonden met de tweede lijn. Uw medewerker heeft mij de notitie die hij voor zijn collega had gemaakt voorgelezen en zou mij daarna in de wacht zetten. Tot mijn verbazing werd de verbinding verbroken. Enigszins geïrriteerd besloot ik toch maar weer te bellen in de hoop dezelfde eerstelijner aan de telefoon te krijgen of anders maar gewoon opnieuw het hele verhaal te houden. Voor de tweede keer kreeg ik de melding dat de wachttijd drie minuten bedraagt. Valt mee te leven. Maar daarna kreeg ik de melding dat de wachttijd langer dan een uur bedraagt en dat ik het morgen maar weer eens moest proberen. Dat doe ik dus niet. Ik heb mijn buik meer dan vol van jullie waardeloze service. U zorgt dat dit probleem binnen enkele dagen is opgelost en dat u indien mogelijk al mijn ‘kwijtgeraakte’ mail opspoort en alsnog bij mij bezorgt. Zoniet, dan volgt een opzegging van onze abonnementen. Graag een snelle reactie!

Heb inmiddels een bevestigingsmail gekregen, dus mijn brief is in ieder geval aangekomen:-(