Casa di Ricomanjaro

Als er een weg is waar ik wil
Dan is er echt geen file nodig
Dan ben ik de enige op straat
En is remmen overbodig

Als Rome in één dag is gebouwd
Wonen er vast niet zoveel mensen
Is er vast geen zinloos leed
En evenmin zoveel te wensen

Ga toch weg, met je clichés
Je open deuren en panacees
Je “dat je denkt van gôh”-geleuter
Ik krab me suf van dat gekleuter

Als God inderdaad in Frankrijk woont
Dan hoeven we zeker niet te vrezen
Dat de druivenoogst verschraalt
In Sancerre of de Vogezen

Als Joost dan eindelijk blijkt te weten
Waar dit allemaal toe leidt
En het is ook nog eens te meten
Dan zijn we eindelijk bevrijd

Ga toch weg, met je clichés
Je open deuren en panacees
Je “dat je denkt van gôh”-geleuter
Ik krab me suf van dat gekleuter

Verzin toch eens iets creatiefs
Iets origineels met heel veel ballen
Maar waar de vrouwtjes toch op vallen
Iets boos of stouts, of juist iets liefs

Dit moet hem worden: mijn nieuwe basinstallatie. Hoewel, installatie is een groot woord. Voor het eerst in mijn leven koop ik een bascombo. In mijn vorige bands speelde ik altijd via een losse top en een of meer speakerkasten. Maar in 1997 liet ik het spul achter op de plek waar het tussen de spaarzame optredens stond: in de oefenruimte van mijn laatste band. Daarna heb ik alleen nog maar in mijn eentje muziek gemaakt. Zie ook Ricomanjaro op AcidPlanet.

Zoals je kunt zien, is dit versterkertje-en-speaker-in-één niet moeders mooiste. De ondernemer die deze dingen maakt lijdt duidelijk aan een messiascomplex, of in ieder geval aan ongezond narcisme. Anders had hij zijn naam nooit zo prominent en stuitend lelijk op de voorkant van zijn speakerkasten gezet.

Maar het gele monster is goed voor je techniek, want het versterkt je partijen op een superconfronterende manier. Definitie ten top, zo hoor je het zelden. En blazen, dit kleine bakkie. Een collega speelt er contrabas op. En geloof me, zelfs op een plein klinkt het als een orkaan. Voor de liefhebbers de specs (in het Engels, sorry, te lui om te vertalen):

Speaker: 1×12″
Tweeter: piezo
Bass reflex: rear
Impedance: 8 ohm
Speaker power handling: 400W RMS (AES Standard)
Amp output: 500W @ 4 ohm / 300W @ 8 ohm
Preamp: solid state
Frequency response: 45 Hz to 18 kHz
Crossover frequency: 3.5 kHz
Sensitivity: 99 dB SPL
Weight: 13.3 kg
Height: 43.2 cm
Width: 38.3 cm
Depth: 35.8cm

Binnenkort in dit huis: hoe combineert MarkBass met de BassPod?

Gisteren gebast bij Goed Volk. Was uitermate kicken om weer samen te spelen met andere muzikanten. We oefenden onder meer hun hits Dak d’raf en Brigitte, maar ook het nieuwe Lied van mij mochten drummer Bas en ik van een ritmesectie voorzien. Tussendoor jamden we er bescheiden op los, om elkaar beter te leren kennen, zeg maar. Mijn rechterwijs- en –middelvingertoppen zijn inmiddels ontveld, maar oh oh, wat smaakte het naar meer. Wordt daarom vervolgd. De foto is gemaakt door een wild enthousiast schietende zanger-harmonicacrack Vincent Mirck. Thanx buddy!

Het Nederlandse bankwezen en de gemeente Utrecht krijgen vandaag de Veer van de Week. Ook de KPN dong mee naar deze prijs, maar moet met een goede tweede plaats genoegen nemen. En nee echt, dit is niet cynisch bedoeld.

Eind van deze ochtend reden mijn collega en ik vanuit het centrum van IJmuiden naar de kust. We hadden een interview af- en opgenomen en besloten te lunchen op het terras van een restaurant in de duinen, met uitzicht op het lange brede strand en de binnenkomende cruiseschepen. We parkeerden de auto op een betaalde parkeerplaats, waar meer zeeliefhebbers stonden en waar geen plaats was om je te verbergen. Ik haalde het geld uit mijn portemonnee en liet mijn nagenoeg lege rugzak op de achterbank liggen. Oké, da’s stom, hoor ik je zeggen. En ja, dat is het anno 2007 ook, weet ik nu. Ik was wat naïef in dat soort dingen. Ik kon me niet voorstellen dat op een betaalde parkeerplaats in de lieflijke duinen van IJmuiden, vlakbij een restaurant, om een platte rugzak te scoren op klaarlichte dag een autoruit wordt ingeslagen.

De lucht is strakblauw, je colbert kan uit en een Coca Cola Light smaakt prima als je je zonnebril ophoudt. Het terras is nauwelijks bezet. Gezeten op het windscherm aan de rand van het terras loeren mussen op ons bord en vooral de kruimels die er vanaf zouden kunnen vallen. We nemen nog een cappuccino en besluiten terug te gaan naar kantoor. “Hé, volgens mij is er een ruit ingeslagen”, zegt mijn collega, als we het parkeerterrein oplopen.” Ik zie het ook. “Kut”, denk ik en voel in mijn colbert. Geen telefoon. Kut. Geen memorecorder. Kut. KUT! Mijn collega is wat eerder bij de auto dan ik. “Je tas is weg.”

Het interview! denk ik als eerste. En als tweede: ik moet drie bankrekeningen laten blokkeren. “Heb jij aantekeningen gemaakt bij dat interview?”, vraag ik mijn collega. Het gesprek is gestolen. Gelukkig heeft hij zitten schrijven en denken we dat we met wat er nog in mijn hoofd zit wel een verhaal kunnen maken. Mijn telefoon. Al die nummers. Kwijt. En oh ja, een stropdas van tachtig euro. Mijn enige nog operationele. Tot vandaag. Koortsachtig probeer ik te inventariseren wat er nog meer in mijn portemonnee zat. NS-kaart, strippenkaart, verzekeringspasjes, bonuskaart, airmilespas, visvergunningen uit 2004, 2005 en 2006. Ben een kort moment blij dat ik mijn nieuwe Vispas nog niet heb. Een paar visitekaartjes, kaartje voor de Blue Man Group, uit februari, rijbewijs. Rijbewijs? Kut. Nou kan ik me niet meer legitimeren. Want mijn paspoort zou ik vanmiddag ophalen. Het afhaalbewijs daarvoor zat ook in mijn rugzak.

Ik vrees voor een bureaucratische hel. “Ja, meneer, maar zonder afhaalbewijs kunnen wij u natuurlijk uw paspoort niet meegeven. Kunt u zich wel legitimeren?” Nee, denk ik hardop, want mijn rijbewijs is ook gestolen. “Dit wordt een drama”, zeg ik tegen mijn collega. Die knikt en grijnst dan. “Of je neemt een andere identiteit aan en begint een nieuw leven. Dit is je kans!” Zijn tas ligt nog in de auto.

Aangifte doen op het politiebureau van IJmuiden gaat niet echt van een leien dakje, aangezien die ochtend een nieuw systeem operationeel is geworden. Ik leg mijn identiteitsprobleem uit en vraag de agent of alleen een aangiftebewijs genoeg is voor de gemeente. De agent verzekert me dat dat zo is. Als hij klaar is, bel ik de bank, nog vanuit het politiebureau. Passen worden zonder omhaal geblokkeerd, binnen enkele dagen krijg ik nieuwe. Sommige pincodes blijven zelfs onveranderd. Net zo eenvoudig wordt de SIM-kaart onbruikbaar gemaakt. Het laatste struikelblok is de gemeente.

Om tien over vijf kom ik de hal van het gemeentehuis binnen. De man achter de balie houdt zijn armen in de lucht gespreid en zegt als ik me meld voor een nummertje dat ze om vijf uur gesloten zijn. Ik vertel hem van de inbraak en mijn huidige gebrek aan identiteit. “Ik kan nu niet voldoen aan de identificatieplicht.” Dat werkt. De man loodst me de ruimte met de balies binnen en wijst me er een waar ik me kan melden als alle mensen die nog wachten zijn geweest. Een nummertje krijg ik niet.

Als de vrouw achter de betreffende balie op gaat ruimen, vraag ik haar of ze door haar nummers heen is. Dat is ze en argwanend neemt ze me op. Ik leg haar de situatie uit en benadruk nog eens dat ik me nu niet kan legitimeren. Ze zegt dat ze haar systeem al heeft afgesloten. “Wat is je achternaam en je geboortedatum?” Ik vertel het haar. Zonder enige vorm van protest –het is inmiddels half zes- loopt ze naar een kast en haalt daar mijn verse paspoort uit. Ik laat haar het aangiftebewijs zien, maar ze heeft er geen belangstelling voor. Ze kijkt niet eens naar de foto en geeft me het document. Ik bedank haar tot ze zich omdraait en wegloopt. “Voor mijn rijbewijs kom ik nog weleens terug”, roep ik haar nog na. “Twee weken wachten is gebruikelijk”, roept ze terug. Twee weken mijn rijbewijs kwijt. En dat na twee Coca Cola Light. Anyway, hulde dus voor onze dienstverleners. Niet gedacht dat ik dat ooit nog zou zeggen.

Steeds meer Japanners dood door overwerk

TOKIO – Steeds meer Japanners werken zich letterlijk dood of worden ernstig ziek door overwerk. Vorig jaar werden ongeveer 355 werknemers ernstig ziek, waarvan er 147 overleden aan de gevolgen van te hard en te lang werken. Dat maakte het Japanse ministerie van Volksgezondheid bekend.Het is het hoogste aantal ernstig zieke en dode werknemers door overwerk ooit en betekent een stijging van 7,6 procent ten opzichte van een jaar eerder. De doodsoorzaak is meestal een hartstilstand of een beroerte.Verder werden in het jaar tot eind maart nog eens 819 werkers geestelijk ziek door overwerk. In 176 gevallen pleegden werknemers zelfmoord of deden ze een poging daartoe.

Overlijden door overwerk is in de afgelopen decennia doodnormaal geworden in Japan. Dat heeft onder meer te maken met de lange kantooruren en groepsdruk. De Japanners hebben zelfs een speciaal woord voor dood door overwerk: karoshi. De Japanse regering probeert het verschijnsel tegen te gaan door bijvoorbeeld werken vanuit huis te stimuleren.

(c) ANP

In sommige opzichten is Japan ons voorland. Voor wat betreft de vergrijzingsstructuur, bijvoorbeeld. Als de druk op werknemers om arbeidsproductiever te zijn ook hier zulke gevolgen gaat krijgen, ben ik voor een snelle invoering van het verbod op korter doorwerken.

Spugen neemt af in Peking

PEKING – De autoriteiten in Peking lijken succes te hebben met hun pogingen het spugen in het openbaar met het oog op de Olympische Spelen van volgend jaar terug te brengen. Uit een onderzoek blijkt dat het gespuug op straat ten opzichte van twee jaar geleden is verminderd.Bij het onderzoek werd 230.000 voorbijgangers 1700 uur geobserveerd op openbare plaatsen. In totaal 4,95 procent van hen spuugde. In 2005 was dat 8,45 procent.

(c) ANP

Het blijft een vies gezicht, al zijn het er maar een paar die het doen. Ik vind dat mensen die hun rochels op de trottoirs en roltrappen blijven blaffen ook een zakje en een schepje bij zich moeten dragen.

Indiase kleuter neemt toch deel aan marathon

Het 5-jarige Indiase jongetje Budhia Singh gaat een wandeltocht maken van vijfhonderd kilometer. Dat heeft zijn coach donderdag gezegd.Vorig jaar nam Budhia tot verontwaardiging van mensenrechtenactivisten deel aan een ultramarathon. Na 65 kilometer moest hij met uitputtingsverschijnselen uit de race gehaald worden.Het jongetje begint de tocht op 6 juni in Bhubaneswar in de oostelijke deelstaat Orissa en komt als alles goed gaat tien dagen later in Calcutta over de finish, aldus de coach, Biranchi Das, tevens Budhia’s adoptiefvader. (c) ANP

Meteen de ouderlijke macht ontzeggen, deze beul. Onvoorstelbaar dat hierop niet wordt ingegrepen. Dit is nog erger dan meisjes van zeven die moeten meedoen aan modellenwedstrijden en playbackshows.

Westerlingen verlaten massaal Hongkong

HONGKONG – De Chinese metropool en internationaal financieel centrum Hongkong is uit de gratie bij westerlingen. Britten, Australiërs, Amerikanen en Canadese ‘expats’ verlaten de stad met duizenden tegelijk.Ze vinden Hongkong te vervuild en te onaantrekkelijk en ze kiezen liever voor andere Chinese of Aziatische stad, aldus de krant Straits Times. (c) ANP

En het duurt niet lang of ook deze steden zijn te vervuild om prettig in te verblijven. En misschien dat Hong Kong wat voor ligt op onze ontwikkeling, maar een stad als Utrecht is ook al te smerig voor woorden. Ga maar eens een weekje in de bossen wonen en kom dan nog eens ademen op de wegen rondom ons centrum. Wedden dat het grauwe grijs je op de keel slaat?

Het was heerlijk, ondanks de buien. Maar veel te snel voorbij, zo’n weekje. Morgen alweer aan het werk. Nog niet echt aan toe:-(Rabbit Hill is een Landal Green Park op de Veluwe, niet ver van Apeldoorn. Het slechte weer deerde ons niet, aangezien het park beschikt over een groot indoor speelkasteel, mét springkussen. En als je Puck en Borre ergens blij mee maakt dan is het daarmee. Of met zwemmen en dat kan daar ook overdekt. Kortom, van de regen hadden we alleen last als we wilden roken.

Paar kiekjes:

Linkje:

http://www.kennislink.nl/web/show?id=101589

Hieronder staat het hele artikel. Copyright: zie boven.

Oppassen met antipsychotica

“Het grappige is: we waren helemaal niet op zoek naar een relatie tussen psychiatrische stoornissen en trombose”, begint epidemioloog prof. dr. Jan Vandenbroucke. “Aan de basis lag een heel ouderwetse vorm van onderzoek, zeventiende-eeuws bijna: een patiëntenserie.” Hij bedoelt daarmee het kijken naar een serie patiëntgegevens op zoek naar een bevestiging van bekende overeenkomsten, maar met een open oog voor verbanden die eerder niet waren opgemerkt.

In samenwerking met de afdeling Pathologie bekeken onderzoekers van de afdeling Klinische Epidemiologie ruim veertienduizend autopsierapporten, die tussen 1970 en het midden van 1994 in het toenmalige AZL waren gemaakt. Ze waren op zoek naar de zeldzame gevallen waarin longembolie werd aangegeven als de enige doodsoorzaak.

Krappe stoelen Longembolie is een aandoening waarbij een slagader in de longen plotseling wordt afgesloten door een klontje gestold bloed. Als de verstopping groot is, kan dit binnen korte tijd dodelijk zijn. Het stolsel ontstaat vrijwel altijd in de beenaders, zegt Vandenbroucke. Dat proces, trombose, komt de laatste tijd regelmatig in het nieuws. De hoogleraar verwierf zelf enige bekendheid door de controverse rond de derde generatie anticonceptiepillen. Inmiddels wordt algemeen aangenomen dat deze pillen, zoals Vandenbroucke herhaaldelijk had aangetoond, het risico op trombose vergroten. Ook van het lang stilzitten in te krap bemeten vliegtuigstoelen wordt een verhoogd risico vermoed; het heeft van de pers alvast de naam ‘economy class syndrome’ meegekregen. Enkele gevallen van longembolie vlak na een lange vliegreis vormden de aanleiding hiervoor.

Hoewel longembolie dus redelijk bekend is, moeten we niet vergeten dat het een zeer zeldzame aandoening is, zegt Jan Vandenbroucke. Dat blijkt ook uit de autopsierapporten: “Bij onze strenge selectie bleven er van de veertienduizend niet meer dan 27 patiënten over bij wie én geen onderliggende oorzaak van de longembolie bekend was én weefselmonsters beschikbaar waren voor bepaling van de ‘Factor V Leiden’ mutatie. Het ging ons namelijk om de vraag of die genetische afwijking, die de bloedstolling verstoort, bij deze groep mensen vaker dan gemiddeld voorkwam. Dat hebben we ook uitgezocht – het antwoord is ja, maar wel iets minder we hadden verwacht – maar wat ons direct opviel, was dat van die 27 patiënten er tien uit psychiatrische ziekenhuizen afkomstig waren.”

Lang in bed Tien van de 27, dat is hoe dan ook meer dan door toeval verklaard zou kunnen worden. René Thomassen, tegenwoordig psychiater in opleiding, ging op zoek naar een onderliggende oorzaak van de klaarblijkelijk verhoogde kans op longembolie bij psychiatrische patiënten. Thomassen: “Tussen 1996 en ’98 werkte ik een deel van mijn tijd bij de afdeling Klinische Epidemiologie, onder andere aan dit onderzoek. Ik heb de tien autopsierapporten van psychiatrische patiënten natuurlijk nauwkeurig bestudeerd, want als het geen toeval is moet je op zoek gaan naar overeenkomsten. Er zaten heel oude rapporten bij, soms met uitgebreide, handgeschreven beschouwingen.”

In de diagnose van de tien patiënten kon Thomassen geen lijn ontdekken, zegt hij. “Van zwakzinnigheid tot depressie, eenmaal de ziekte van Huntington, er zaten veel verschillende ziektebeelden bij. Daar moesten we het dus niet direct zoeken. Een andere vraag was, of de patiënten direct voor hun dood lang bedlegerig waren geweest. We weten namelijk dat lang stilliggen een risicofactor is voor het ontstaan van stolsels in de benen, die weer longembolie tot gevolg kunnen hebben.” Ook hier was geen duidelijk verband te vinden. Al waren er wel twee gevallen met koorts, voegt Thomassen toe. “Die twee hebben misschien een week op bed gelegen, een andere patiënt was bedlegerig wegens adipositas – ziekelijk overgewicht. Maar de meesten liepen rond.”

Oude Duitse publicaties Een volgende vraag was, of medicijnen iets met de longembolie te maken hadden. Vijf van de patiënten hadden antipsychotica toegediend gekregen, middelen die iemand krijgt bij een psychose (een ernstig verstoorde beleving van de realiteit). “Dat was verdacht”, zegt Thomassen. “En het werd nog verdachter toen bleek dat de drie patiënten die mogelijk langere tijd in bed gelegen hadden, daar niet bijzaten. Maar goed, het waren aanwijzingen, meer niet.”

Hij heeft nog even overwogen om de volledige medische dossiers van de tien patiënten op te vragen, zegt Thomassen, maar dat leek niet de moeite waard. “Het zou veel tijd kosten, ik verwachtte niet veel extra te weten te komen en hoe dan ook vind je bij zo’n kleine groep geen overtuigend bewijs.” Wat wel vruchtbaar bleek was spitten in de internationale wetenschappelijke literatuur. Thomassen: “In de Engelstalige literatuur was eigenlijk niets te vinden en we wilden het al bijna opgeven toen professor Vandenbroucke een serie oude Duitse publicaties vond, waarin psychiaters meldden dat ze na de introductie van de anti-psychotica opvallend vaak patiënten met longembolie zagen. En heel frappant: dat begon precies in 1953, het jaar dat het anti-psychotische effect van een aantal middelen ontdekt werd.”

24 maal hoger risico Terwijl de Leidse onderzoekers doorzochten en een heranalyse uitvoerden van gegevens uit de Leiden Trombose Studie (LETS, een onderzoek uit 1993), verscheen nóg een relevante studie in de literatuur. Een Amerikaanse groep onderzocht de sterfte onder gebruikers van het middel clozapine, een antipsychoticum, en vonden een verhoogd percentage longembolieën. Uit de Leidse heranalyse bleek inmiddels dat vier van de 474 patiënten met trombose ook antipsychotica gebruikten, tegen nul in de controlegroep van een gelijk aantal mensen zonder trombose. “Nu hadden we dus aanwijzingen uit vier verschillende bronnen”, zegt Jan Vandenbroucke. “Dat is samen nog steeds geen bewijs, maar het is wel interessant genoeg om het aan vakgenoten bekend te maken, dachten wij.” Wetenschappelijke tijdschriften dachten daar echter anders over: “We hebben het twee jaar lang aangeboden bij verschillende vaktijdschriften, en iedereen zei: ‘erg interessant, maar geen van de studies is sluitend, dus we kunnen jullie verhaal helaas niet publiceren’.

Ondertussen vertelden Vandenbroucke en zijn – ook bij het onderzoek betrokken – collega prof. dr. Frits Rosendaal wel over hun bevindingen aan andere onderzoekers in het buitenland, en spoorden ze aan om zelf ook eens te kijken of ze een verband tussen antipsychotica en trombose uit hun gegevens konden destilleren. En inderdaad. Begin 2000 verschenen er twee studies die een verhoogd risico aantoonden voor gebruikers van de middelen. Een van die twee, een breed opgezet Engels onderzoek, becijferde dat gebruikers van antipsychotica gemiddeld een ruim zeven maal verhoogd risico op veneuze trombose lopen. Bij bepaalde oudere middelen was dat zelfs 24 maal hoger. “En toen had ook ons stuk meer gewicht”, zegt Vandenbroucke. “In juli van dit jaar werd het geplaatst in het British Journal of Psychiatry.”

Niet verbieden Psychiaters reageerden niet met verbazing, zegt de epidemioloog. “Mensen die ik erover sprak zeiden: ‘eigenlijk wisten we al dat trombose vaker voorkomt onder psychiatrische patiënten. Maar we dachten dat het kwam doordat ze – vooral vroeger – in psychiatrische inrichtingen te veel in bed lagen.’ En het zou nog altijd kunnen dat dat een rol speelt.” René Thomassen gaat daar verder op in: “Weinig beweging krijgen kan meewegen, maar het is heel onwaarschijnlijk dat het alleen daaraan zou liggen. Ook roken – dat doen psychiatrische patiënten meer dan gemiddeld – zou een rol kunnen spelen. Toch zijn de aanwijzingen voor betrokkenheid van antipsychotica zo sterk, dat daar in ieder geval meer onderzoek naar gedaan zou moeten worden.”

Hoe antipsychotica werken, is niet precies bekend. Thomassen: “Ze blokkeren dopaminereceptoren in de hersenen, maar hoe dat resulteert in een verminderde psychose is nog steeds niet helemaal duidelijk. We weten ook niet hoe het verband met trombose in elkaar steekt. Daarover is nu een aantal theorieën in omloop: antipsychotica zouden de bloedplaatjes op de een of andere manier kunnen aanzetten tot een verhoogde stollingsactiviteit, ze zouden antilichamen tegen bepaalde bloedeiwitten kunnen activeren of door sedatie – het rustig maken van de patiënt – het tromboseproces kunnen bevorderen. Zelfs zou het kunnen zijn dat ze er toch niets mee te maken hebben en dat het de psychose zélf is die via een soort stressreactie hormoonconcentraties beïnvloedt en zo de bloedstolling bevordert.”

Wat betekenen deze resultaten nu voor het gebruik van antipsychotica in de praktijk? Moeten de middelen verboden worden? “Nee, dat in ieder geval niet”, zegt Thomassen. “Kijk, het is natuurlijk moeilijk. Je geeft niet zomaar een antipsychoticum. Bij de behandeling van bijvoorbeeld schizofrenie zijn ze onmisbaar. Het onderzochte middel clozapine is ook geen middel van de eerste keus. Je geeft het pas als andere medicijnen onvoldoende effect hebben. Verbieden lijkt me dus niet haalbaar, want dan sta je met lege handen. Maar waar ik wel voor pleit is alertheid. Het klinisch beeld van een longembolie is niet altijd even helder en het maakt veel uit of je erop bedacht bent of niet. Sneller actie ondernemen en een behandeling instellen kan akelige complicaties voorkomen en soms levens redden.”

Lekker verhaal. Je wordt er dus niet alleen moddervet van, traag en slaperig, het is zelfs nóg gevaarlijker. Even hiervoor zag ik op een andere site een schokkende afsluiter van een casusbeschrijving over een patiënt die het antipsychoticum Zuclopentixol gebruikte: slechts tijdelijk voorschrijven. Want blijkbaar schadelijk voor diverse organen. En dat terwijl de meeste schizofrenen hun leven lang vastzitten aan die dope. Voor hun is het dit of stemmen horen, angsten doorstaan. Het wordt steeds moeilijker kiezen.