Casa di Ricomanjaro

Ik had het al eens eerder gehoord. Professoren die liever niet hebben dat hun studenten leesbare scripties en proefschriften schrijven. Vandaag sprak ik een nieuwe collega die van haar docent te horen had gekregen dat haar scriptie te “eenvoudig” geschreven was. De man doelde op het schrijftalent van zijn student. Teveel korte zinnen en te weinig lijdende vorm. Dat geloof je toch niet? Hoe kun je leesbare zinnen om laten schrijven tot onleesbare tekst en jezelf een wetenschapper noemen die kennis wil delen? Onbegrijpelijk.

Zinnen moesten abstracter, langer en onduidelijker. Ik kan maar niet verzinnen waarom een leraar zijn stof wil versleutelen in een krakkemikkige taal. Dat is toch onwijs inefficiënt communiceren? Ik begin langzaam maar zeker te snappen waarom het bedrijfsleven zo klaagt over het hard teruglopende niveau van ons onderwijs.