Casa di Ricomanjaro

Een avondje Alphen met vrienden. Dacht ik. Om het weekend goed in te luiden. Op het station had ik mijn mp3-speler nog niet op. Zo kon ik horen wat werd omgeroepen. De treinen naar Woerden, Gouda, Den Haag en Rotterdam reden niet. Vanwege een wisselstoring bij Woerden. De trein naar Den Bosch, Eindhoven en Maastricht kwam op een ander spoor en veel te laat binnen. Het was nog niet zeker of die naar Amersfoort, Zwolle, Assen en Leeuwarden zou rijden.

Opnieuw klonk de boodschap dat de treinen naar Woerden, Gouda, Den Haag en Rotterdam niet reden. Reizigers naar Leiden werd aangeraden via de stoptrein naar Hilversum, Weesp en Schiphol te reizen. Dus die naar Leiden reed ook niet. Godverdomme. En bovenal, hoe kwam ik nu in Alphen?

Ik had na een eerdere ervaring een hoge pet op van de servicemedewerker op het station. Die wist me te vertellen dat ik beter met de sneltrein naar Schiphol kon reizen om daar over te stappen op de trein naar Leiden en dan hopen dat ik van Leiden naar Alphen kon. De trein naar Schiphol was zojuist overvol vertrokken. Ik zag mijn date in het water vallen.

Twee telefoontjes later was de avond gecancelled. Ik zou die nacht ook nog terug moeten en zoals het er nu naar uitzag, zou ik zo’n beetje de hele avond in de trein zitten. Ik vervloekte de NS. Maakte aanstalte om naar de bussen te lopen en op huis aan te gaan. Eigenwijs hopend dat mijn wens de waarheid geweld aan kon doen, liep ik toch nog even naar het spoor waar de trein naar Leiden en dus naar Alphen hoorde te vertrekken. Toen ik langs het grote blauwe bord kwam, zag ik dat de treinen naar Den Haag, Rotterdam en Leiden er niet op stonden en mijn hoop, of wat er nog van over was, vervloog.

Ik liep verder. De roltrap af. Op het perron stond een groepje reizigers om een conducteur heen. Er werd veel gelachen. Uitbundig en opgelucht. Nogmaals riep de NS-dame om dat de treinen naar Woerden, Gouda et cetera niet reden en dat, wilde je naar Leiden, je het beste met de stoptrein via Hilversum kon rijden. Ik liep naar het groepje met de conducteur. Toch weer hoopvol. Nadat ik hem gesproken had, pakte ik mijn telefoon, euforisch. De trein naar Leiden reed gewoon.

Een zeventienjarig meisje uit Frankrijk sprong vorige week van een Amsterdamse brug haar dood tegemoet. Naar verluidt had ze paddo’s genuttigd. Het is niet bekend of het meisje sprong omdat ze dacht dat ze kon vliegen (al decennia lang een cliché dat op de een of andere manier altijd opduikt als het om hallucinogenen gaat) of omdat ze gewoon suicidaal was geworden. Hoe het ook zij, de Tweede Kamer (lees: CDA, VVD, de Partij voor de Vrijheid en de ChristenUnie) wil een totaalverbod op de verkoop van de hallucinogene paddestoelen. Overmorgen bespreekt de kamer de Opiumwet, waarin de paddo’s in gedroogde vorm al zijn opgenomen als verboden waar. Gedroogde paddo’s zijn immers makkelijker te exporteren en aangezien ons land ook al een reputatie op het gebied van xtc had, leek een droogverbod destijds voor de hand te liggen.

Anyway, een stomme puber van zeventien -veel te jong voor wat voor drug dan ook- springt van een brug, sterft en onmiddellijk breekt hysterie uit in de Kamer. Terwijl de effecten van paddo’s in sommige culturen al duizenden jaren bekend zijn en ook de overheid deze aan het begin van dit millennium al lang en breed heeft laten onderzoeken (eensluidend concludeerden deze studies dat paddo’s voor gezonde mensen relatief ongevaarlijk zijn). Terwijl niemand zich afvraagt of dit meisje misschien al niet een beetje van het pad af was geraakt, voordat ze ook maar een paddestoeltje had genuttigd. Terwijl jaarlijks bijna tweeduizend alcoholdoden vallen en niemand een verbod op deze harddrug ook maar een seconde overweegt. Wanneer gaat de Kamer haar verstand gebruiken?

Now scientists create a sheep that’s 15% human

By CLAUDIA JOSEPH

Professor Esmail Zanjani, of the University of Nevada, has spent seven years and £5 million perfecting the technique, which involves injecting adult human cells into a sheep’s foetus. He has already created a sheep liver which has a large proportion of human cells and eventually hopes to precisely match a sheep to a transplant patient, using their own stem cells to create their own flock of sheep.

The process would involve extracting stem cells from the donor’s bone marrow and injecting them into the peritoneum of a sheep’s foetus. When the lamb is born, two months later, it would have a liver, heart, lungs and brain that are partly human and available for transplant. “We would take a couple of ounces of bone marrow cells from the patient,’ said Prof Zanjani, whose work is highlighted in a Channel 4 programme tomorrow.

“We would isolate the stem cells from them, inject them into the peritoneum of these animals and then these cells would get distributed throughout the metabolic system into the circulatory system of all the organs in the body. The two ounces of stem cell or bone marrow cell we get would provide enough stem cells to do about ten foetuses. So you don’t just have one organ for transplant purposes, you have many available in case the first one fails.”

At present 7,168 patients are waiting for an organ transplant in Britain alone, and two thirds of them are expected to die before an organ becomes available. Scientists at King’s College, London, and the North East Stem Cell Institute in Newcastle have now applied to the HFEA, the Government’s fertility watchdog, for permission to start work on the chimeras.

But the development is likely to revive criticisms about scientists playing God, with the possibility of silent viruses, which are harmless in animals, being introduced into the human race. Dr Patrick Dixon, an international lecturer on biological trends, warned: “Many silent viruses could create a biological nightmare in humans. Mutant animal viruses are a real threat, as we have seen with HIV.”

Animal rights activists fear that if the cells get mixed together, they could end up with cellular fusion, creating a hybrid which would have the features and characteristics of both man and sheep. But Prof Zanjani said: “Transplanting the cells into foetal sheep at this early stage does not result in fusion at all.”

(c) The Daily Mail, 26 maart 2007.

Indrukwekkend nieuws. Vijftien procent mens, vijfentachtig procent schaap. Een revolutie is begonnen! Natuurlijk zijn er bij dit soort wetenschappelijke vindingen altijd wel weer een paar vervelende puristen die vinden dat je de dierenwereld en die van de mensen gescheiden moet houden. Maar zo nieuw is het natuurlijk ook weer niet. De oude Grieken wisten al dat het mogelijk was, zo’n wezen dat voor een deel uit mens bestaat en voor een deel uit dier. Ik wacht met smart op de eerste minotaurus.

Wat ik me trouwens ook afvraag: als je van zo’n schaap nou shoarma maakt en je eet die op, ben je dan voor vijftien procent kannibaal?

De website van Puck en Borre heeft een kleine metamorfose ondergaan. Nieuw spul.

Of dit het beste is wat Dream Theater ooit heeft uitgebracht, daarover ben ik het nog niet met mezelf eens. Maar buiten kijf staat dat When Dream And Day Unite uit 1989 een van de beste debuutalbums aller tijden is. Daarom roep ik een nieuwe rubriek in het leven: superdebuut. Vanaf nu zal ik hier af en toe mijn favoriete debuutalbums de revue laten passeren.

When Dream And Day Unite is in de zomer van 1988 opgenomen in de Kajem/Victory Studios in Gladwyne, Pennsylvania en telt acht songs. Het is het enige album van Dream Theater met zanger Charlie Dominici. Een zanger die nog het meest aan Geddy Lee (Rush) deed denken, maar uiteindelijk door de rest van de band te licht werd bevonden. Aangezien zijn stijl nogal afweek van de muzikale aspiraties van de rest van de bandleden, scheidden hun wegen niet lang na het verschijnen van het debuut. Pas drie jaar later bracht Dream Theater de opvolger uit, Images And Words, met James LaBrie achter de microfoon. Ook een prachtplaat, maar daar zullen we het hier niet over hebben. Evenmin als over de tien albums die daarop volgden (EP en liveplaten meegerekend.

When Dream And Day Unite opent met het uptempo A Fortune In Lies. En meteen is de toon gezet. Hier is sprake van een volstrekt nieuwe muzieksoort. We hadden Metallica. We hadden Rush. Maar een crossover tussen metal en progressieve rock zoals Dream Theater die introduceerde, was volkomen nieuw. Een spannende mix van relatief complexe ritmes, inventieve melodieën en een briljante instrumentbeheersing maakte van When Dream And Day Unite een muzikaal avontuur dat je niet vaak genoeg kon beleven.

De productie was op zichzelf niet eens zo goed; de plaat barste bijna uit zijn voegen. Bas, drums, gitaar en toetsen vochten om de hoofdrol, de zang vormde duidelijk een sluitpost. Toch paste de onbeholpen maar goed gedefinieerde sound prima bij de exotische mix van instrumentale krachtpatserij en strakke songstructuren. Want al op haar debuut laat Dream Theater horen dat muzikaal vakmanschap niet per se hoeft te conflicteren met compositorische zeggingskracht. Oké, de maatsoorten waren niet echt voor de hand liggend. En teksten die wél ergens over gingen, waren (en zijn!) ook vrij zeldzaam. En misschien klinken sommige nummers anno 2007 wat gedateerd (The Killing Hand), maar dat geldt voor de meeste monumenten. Want dat is When Dream And Day Unite. Een monument. Een monument van een nieuwe generatie rockmuziek. Waarbij goed kunnen spelen wél een pré was. En gitaar- en bassolo’s nog mochten.

Volgende week gaat een compleet vernieuwde website van Puck en Borre de lucht in. Vooruitlopend op de meest actuele foto’s, volgen hieronder wat verse kiekjes van mijn kroost:

Ik had het al eens eerder gehoord. Professoren die liever niet hebben dat hun studenten leesbare scripties en proefschriften schrijven. Vandaag sprak ik een nieuwe collega die van haar docent te horen had gekregen dat haar scriptie te “eenvoudig” geschreven was. De man doelde op het schrijftalent van zijn student. Teveel korte zinnen en te weinig lijdende vorm. Dat geloof je toch niet? Hoe kun je leesbare zinnen om laten schrijven tot onleesbare tekst en jezelf een wetenschapper noemen die kennis wil delen? Onbegrijpelijk.

Zinnen moesten abstracter, langer en onduidelijker. Ik kan maar niet verzinnen waarom een leraar zijn stof wil versleutelen in een krakkemikkige taal. Dat is toch onwijs inefficiënt communiceren? Ik begin langzaam maar zeker te snappen waarom het bedrijfsleven zo klaagt over het hard teruglopende niveau van ons onderwijs.