Casa di Ricomanjaro

Comeback Hepie en Hepie

JOURE – Het duo Hepie en Hepie maakt een comeback. Dat maakte manager Jan Zwarteveen maandag bekend. De twee nichtjes Hepie Hiemstra en Hepie Postma scoorden in 1980 een hit met Ik Lig Op Mijn Kussen. Hun nieuwe album moet in mei uitkomen. De eerste single verschijnt een maand eerder.

Het tweetal maakte jarenlang muziek samen. Eind jaren tachtig gingen de Hepies ieder hun eigen weg en brachten zij ieder solo liedjes uit. Aanleiding voor de reünie is het 25-jarig artiestenjubileum van Hiemstra.(ANP)

Een automobiel is handig en droog. En vervuilend in alle opzichten. Vorige week stond een artikel in NRC over de terreurvrije benzine die je sinds kort in de VS kunt kopen. De VS willen minder afhankelijk worden van olie uit het Midden-Oosten. In dat stuk stonden ook wat feitjes over het autogebruik aldaar. Die feitjes heb ik even op een rijtje gezet:

· De 293 miljoen Amerikanen bezitten samen 229 miljoen personenvoertuigen. Da’s gemiddeld 0,78 auto per inwoner. Met 16,3 miljoen Nederlanders rijden we in 7,3 miljoen auto’s: gemiddeld 0,45 auto per persoon.
· Onder de 229 miljoen personenauto’s in de VS behoren er 91 miljoen tot de SUV’s en pick-ups. In Nederland maken SUV’s nog geen 5 procent van de nieuwverkopen uit.
· Vorig jaar was de best verkochte auto in de VS de Ford F-series, een grote pick-up, met minimaal een 4,2 liter motor. In Nederland was de Volkswagen Golf de nummer èèn.
· Volgens het United States Department of Transportation had een Amerikaanse personenauto in 2004 gemiddeld 13,8 liter brandstof nodig voor 100 kilometer. Op 1 liter brandstof rijdt een Amerikaanse auto dus slechts 7,2 kilometer. Ter vergelijking: het gemiddelde brandstofverbruik van de twintig bestverkochte Nederlandse benzineauto’s is 1 op 14 kilometer. Voor dieselauto’s is dat zelfs 1 op 19 kilometer.
· Ondanks allerlei technische verbeteringen haalt de gemiddelde Amerikaanse auto nauwelijks meer kilometers uit een liter brandstof dan in 1991: toen 7,1 kilometer, in 2004 slechts 100 meter meer. De verklaring daarvoor is het toegenomen gewicht van de nieuwe auto’s.

Dus zeg ik als welwillende Amerikaan: “Kyoto? My ass!”

Een fragment:

Om even over half drie steekt Kristel haar hoofd om het hoekje van Jonathans deur. “Hi!”
“Waar bleef je nou?”
“Ik heb bijna drie kwartier op een bus staan wachten. Is me niet duidelijk geworden wat er nou precies aan de hand was.”
“Yeah, right.”
“Wat ‘yeah, right’?”
“Je was met Dirk, hè?”
“Oh. Nu is het weer Dirk?”
“Laat maar. Gelukkig ben je er nu. Ik word gek hier.”
“Dat zal wel meevallen. Ik heb de soundtrack van Lost Highway voor je gevonden.”
“Oh, echt? Cool! Hoe kom je eraan?”
“Besteld. Bij Bol hadden ze hem. Hij zat gisteren al bij de post.” Ze gaat naast hem op bed zitten.
“Eh, nou, eh, dankjewel.” Jonathan denkt aan Ella. Op haar knieën in bad. Terwijl hij op de rand zit, ongemakkelijk, maar toch snel klaar is. Pas op, Kristel kan je gedachten zien, klinkt een stem. Nee, schreeuwt Jonathan terug. Nee, niet laten zien. Denk aan iets anders. Denk aan de Donald Duck. Wat gebeurde er in de Donald Duck? Zat er een verhaal over Oom Dagobert in? Ja, vast. Er zat elke week wel een verhaal over Oom Dagobert in. Ik ben vreemdgegaan. Nee, niet zeggen. Nee hoor, lief, ik hou van jou, dat was mijn fantasie. Nee, nee, nee. Oom Dagobert had Willie Wortel gevraagd een paraplu uit te vinden die het geluid van de neerslaande hagel dempte. Ella was het. Nee. Nee. Nee.
“Het is met David Bowie.”
“Ja, weet ik. Kan ik me nog herinneren uit de film.” Leek Dirk op David Bowie? Was Dirk Kristels David Bowie? Jonathan hoorde ‘Ground control to Major Tom’.
“Heb je nog iets nodig?”
“Nee, ja, weet ik niet. Sigaretten heb ik nog genoeg.” Jonathan stond op en maakte het kastje naast zijn bureau open. “Hier liggen nog vier pakjes.”
“Ja, ik zou nu wel erg graag even roken”, zegt Kristel. “Zullen we?” Kristel staat op van Jonathans bed.
“Eh, ik heb net gerookt. Ik, eh, hoef even niet. En ik zou je zeker niet aanraden in je eentje in de rookruimte te gaan zitten.”
“Nee, maar je loopt toch wel even mee?” Kristel viste een pakje Camel lights uit het voorvakje van haar rugzak. “Heb jij vuur? Anders moet ik zoeken.”
“Ik heb vuur.” Jonathan deed de deur van zijn kamer open en keek angstig de gang in. “Je kunt ook hier roken, hoor.” Hij deed de deur weer dicht en draaide zich om.
“Je mag hier niet roken. En dat weet jij ook wel, lief.”
“Ik rook hier gewoon hoor. En dan komt Johnny en die geeft me dan even op mijn flikker, maar da’s best een redelijk prijs om op mijn kamer te mogen roken.”
“Heb je dat echt gedaan? Dat vind ik echt belachelijk.”
“Waarom? Thuis kan ik overal roken waar ik wil. En dit is nu mijn thuis. Kennelijk.”
“We gaan gewoon even naar het rookhok.” Vlug haalt Kristel een sigaret uit haar pakje en legt het terug op Jonathans bureau. “Kom.”

Spiedend komt Jonathan binnen. Aaltje, Barend. De pet, achterin bij de boeken- en spelletjeskast. Een nieuwe, net aangekomen. De broccolidame. Geen Ella. Jonathan gaat in een van de kuipstoeltjes naast de bank zitten. Kristel zakt in de IKEA driezitter. Hij geeft haar vuur. Zijn knieën trillen. Geen Ella. Waar zou ze zijn?
“Heb je vandaag medicijnen gekregen?”
“Nee, niet dat ik weet. Oxazepam vanmorgen, om half twaalf. Weet niet hoeveel.”
“En nu? Hoe gaat het nu?”
“Ja, ik weet het niet. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het met me gaat. Soms denk ik dat ik een sjamaan ben. Dat ik jou heb verraden. Dat jij een medesjamaan bent. En dat Femke een sjamaan is. En Ruben. En Merwin. En dat ik dat van die droom nooit aan je had mogen vertellen. Weet je waar ik het over heb?”
“Tuurlijk weet ik waarover je het hebt.”
Jonathan twijfelde weer. Ze weet het, ja. Omdat het een groot geheim is. En jij hebt het haar verteld. Nu is de ban gebroken. Niet alleen voor jou, maar ook voor de liefde van je leven. Jullie zijn verdoemd. Vertel het haar maar. “Zijn we verdoemd?”
“Wat? Wat zeg je?”
“Zijn we verdoemd. Nu ik het geheim heb verraden?”
“Begin je nou weer over die droom?”
“Het wás geen droom. Het was Merwin. Ik weet niet hoe hij het deed, maar het was waanzinnig. Ik weet nu wat me te doen staat.”
“Wanneer heb je weer een gesprek met Albers?”
Jonathan weet het even niet. Heeft hij wel een afspraak? Hij probeert zich het einde van het gesprek dat hij gisteren met de arts-assistent had voor de geest te halen. Dat lukt maar ten dele. Een nieuwe afspraak vist hij niet op. “Geen idee. Volgens mij heb ik nog geen nieuwe afspraak. Ik heb hem wel een brief geschreven. Maar die zal Johnny wel weg hebben gegooid.”
“Moet ik proberen een afspraak voor je te maken?”
“Ja, dat is goed.” Jonathan herinnert zich de vorige avond en kijkt door de deur van de rookruimte de gang in. Romy staat bij het tafelvoetbalspel en draait wat met de poppetjes. Jonathan laat as vallen op zijn joggingbroek. Gehaast veegt hij het er van af. Hij moet hier weg. Weg voordat Ella komt. Kristels peuk is halverwege. Nog drie centimeter, inclusief kartonnen randje. Nog drie minuten. Max.

Kristel drukt de sigaret in de asbak. Opnieuw kijkt Jonathan naar de gang. Niemand. Hij staat op. “Mag ik er nog één van jou?”, vraagt Kristel. Kut!, denkt Jonathan en hij haalt het pakje uit zijn broekzak. “Wil je echt nog meer roken?”
“Ja, ik ben lang onderweg geweest.””Je moest toch op de bus wachten?”
“Ja.”
“Nou, dan had je toch alle tijd om te roken?”
“Ik rook niet op straat. Dat weet je.”
“Maar als je zo lang moet wachten…”
“Dan nog rook ik niet op straat. Kom hier met die peuk.” Ze grist het pakje uit Jonathans handen en haalt de Camel eruit. “Het is je laatste. Wil je zelf niet?”
Jonathan kijkt haar kort aan. Kucht en schudt zijn hoofd. “Nee, rook maar op.”
“Ik loop straks even naar Albers. Of nee, die is er natuurlijk helemaal niet. Het is zondag.”
“Oh ja? Oh ja.” Jonathan kijkt weer naar de deur van de rookruimte. Daar is Ella. Ze heeft hem al gezien en grijnst. Jonathan inhaleert diep en blaast met een snelle stoot uit. Ella gaat naast Kristel op de bank zitten. “Jij bent zijn vriendin? Ik had je gisteren al gezien hier. Ik ben Ella.” Ze steekt haar hand uit, Kristel schudt hem en zegt ook haar voornaam. Jonathan kijkt naar de grond. Ella pakt een Lucky Strike en zakt onderuit. “Het leven is te mooi om waar te zijn, vind je ook niet, Kristel?”

Nieuwe regeerploeg bijeen

DEN HAAG – De 27 ministers en staatssecretarissen van het vierde kabinet onder leiding van premier Jan Peter Balkenende zijn woensdagmiddag in het Catshuis in Den Haag bijeen voor een informele kennismaking. Ingewijden hebben dat bevestigd. Naast een kennismaking is er ruimte om nieuwe bewindslieden bij te praten over wat hen te wachten staat. Donderdagmiddag wordt het nieuwe kabinet officieel beëdigd.

Daarmee komt er een einde aan een kabinetsformatie die bovengemiddeld lang heeft geduurd: 91 dagen. De vorming van het vierde kabinet staat op de zevende plaats in de lijst van langste formaties. Het gemiddelde van de formaties na de oorlog ligt op ongeveer 72 dagen. Deze kabinetsformatie begon, na de gebruikelijke consultatieronde met alle fractievoorzitters, met gesprekken tussen CDA, PvdA en SP. Die liepen vrij snel stuk.

Na een weekje vrij in verband met Kerstmis begonnen de fractieleiders van CDA, PvdA en ChristenUnie begin januari met de onderhandelingen onder leiding van informateur Herman Wijffels. Op dinsdag 6 februari stemden de partijen in met het regeerakkoord. Formateur en CDA-leider Jan Peter Balkenende vormde daarna zijn ministersploeg.

Als lijmpogingen en tussentijdse kabinetten niet worden meegerekend, is de kortste formatie die van Drees I in 1948. De formatie duurde 30 dagen. De langste formatie tot nog toe is de slopende van 1977. Nadat een reeks van pogingen om het tweede kabinet-Den Uyl in elkaar te timmeren faalde, trad in december van dat jaar na liefst 208 dagen het kabinet Van Agt/Wiegel aan van CDA en VVD. Andere langdurige formaties waren die in 1956 (met 122 dagen) op weg naar Drees-3 en die in 1973 van het kabinet-Den Uyl met 163 dagen.

(c) ANP

Ik vrees de christelijke deken die over ons land valt niet. Ik ben er blij mee en verwacht veel van het nieuwe kabinet. Ik heb er zelfs hoop op dat ze de komende regeerperiode af gaan maken. Voor wie geneigd is snel te vergeten, volgt hieronder het lijstje ministersposten:

Wouter Bos, Financiën
André Rouvoet, Jeugd en Gezin
Guusje ter Horst, Binnenlandse Zaken
Maxime Verhagen, Buitenlandse Zaken
Maria van der Hoeven, Economische Zaken
Piet Hein Donner, Sociale Zaken
Ernst Hirsch Ballin, Justitie
Ella Vogelaar, Integratie
Bert Koenders, Ontwikkelingssamenwerking
Camiel Eurlings, Verkeer en Waterstaat
Ronald Plasterk, Onderwijs
Eimert van Middelkoop, Defensie
Ab Klink, Volksgezondheid
Jacqueline Cramer, VROM
Gerda Verburg, Landbouw

Ze staan al enkele maanden in de Amsterdamse Theaterfabriek. En elke show is uitverkocht. Na gisteravond is me ook duidelijk waarom. Ik heb de Blue Man Group gezien. Vanaf de zesde rij en zonder poncho.

Poncho’s waren beschikbaar voor de eerste vijf rijen. Want de blauwe mannen uit New York zorgen werkelijk voor een spetterende show. Verf, mayo en marshmallows spatten van het podium af, maar de Blue Man Group is meer dan kliederspektakel. Visueel stelen de drie blauwe mannen de show, maar muzikaal spelen de vier muzikanten in de twee hangende podiumcabines de hoofdrol. Opzwepende ritmes, mooi stickspel en heftige samples ondersteunen de komische mime, de percussie op onder meer trommels en een instrument dat bestaat uit zo’n honderd verlichte pvc-buizen. Met ieder een andere toon. Erg vernuftig. De muzikanten dragen zwarte pakken met dunne lijnen erop geverfd die bij blacklight zodanig oplichten dat je het idee hebt naar een 3D animatie te kijken. Ik had pas na tien minuten door dat het levende muzikanten waren.

Dit is echt totaaltheater, een andere naam kan ik er niet voor bedenken. Met weinig, maar bij vlagen erg grappige teksten – die overigens in het Nederlands waren vertaald – op papier, lichtkranten en het grote scherm boven het podium. En een show van de Blue Man Group blijft ook om een andere reden tot het eind toe spannend. Want twee keer wordt een toeschouwer uit de zaal gehaald en op het podium respectievelijk emotioneel en lichamelijk volledig gemangeld. Dus doorlopend zit je diep in je stoel gezakt, inwendig prevelend: nee, laat ze mij niet nemen. Gelukkig bleven we hier allebei van verschoond.Bijna twee uur duurde de show. En echt, geen moment verveelde het. Sterker nog, soms kwam je ogen te kort en wist je niet waar je moest kijken.

Lang verhaal kort: wie een klein beetje van theater en trommels houdt en zich wil laten verrassen, boeke zo snel mogelijk een ticket voor de nog openstaande optredens in de Theaterfabriek.

Doodmoe kwam ze thuis. Vandaag is Puckje voor de tweede keer naar haar nieuwe school geweest, om te wennen. Een hele ochtend in de klas van juffrouw Margriet. Van haar moeder is de gastbijdrage van de maand, eigenlijk geschreven voor de Wammeskrant.

Afscheid
Afscheid. Ik hou er niet van. Helemaal niet eigenlijk. Sommige dagen vind ik het al niet leuk om mijn kinderen gewoon gedag te zeggen. Het afscheid bij het eerste kleine logeerpartijtje van één nachtje leidde tot een brok in mijn keel. En het is sindsdien niet veel beter geworden, ben ik bang, al went het natuurlijk wel een beetje.Ik heb het nooit leuk gevonden, maar sinds ik moeder ben, is het onvermijdelijk veel aanweziger in mijn leven dan voorheen. Niet alleen het letterlijke afscheid bij de deur, maar ook het meer symbolische afscheid van bepaalde fases in ons leven. Nu staan we met ons hele gezin aan de vooravond van zo’n afscheid. Puck wordt bijna 4 en gaat Wammes verruilen voor de echte school ‘voor grote kindjes’. Waar ze niet meer een dagje in de week heen gaat, maar iedere doordeweekse dag. Door het noodgedwongen gegoochel met werk en opvang, moet ook haar broertje Borre helaas afscheid nemen van de Ieniemienies en gaat hij de komende twee jaar verder bij Koekiemonster. En als ouders nemen we afscheid van de fase met de kleintjes thuis. Onze oudste naar school, wat een mijlpaal! Toen ik deze week afspraken maakte met de nieuwe juf van Puck om te komen wennen op school, was ik daarna wat weemoedig gestemd. Natuurlijk, het hoort erbij, en het heeft zoveel leuke kanten die we nu weer gaan ontdekken. Sommige dingen worden zelfs misschien wat makkelijker. Maar wat is het snel gegaan, en wat moet je toch steeds maar weer loslaten en dus afscheid nemen!Eventjes wilde ik het helemaal niet!

Deze week had Puck het erover toen ik haar en haar broertje van Wammes ophaalde. Ze vertelde dat Aletta en Talitha gezegd hadden dat ze Borre zouden missen als hij naar een andere groep gaat. Waarbij mij niet helemaal duidelijk was of ze het concept ‘missen’ echt begreep. Ze kent het woord waarschijnlijk vooral uit ‘de trein missen’, dus ik begon uit te leggen wat dit betekende, dat de juffies het waarschijnlijk jammer vinden dat ze Borre, en haar, dan niet meer zoveel zouden zien. En dat zij dit zelf waarschijnlijk toch ook wel jammer vond, om niet meer naar Wammes te gaan? “Nee hoor mama, dat vind ik niet jammer, ik ga naar de Tovertuin” (zo heet haar groep op school, weet ze al). Vanuit mijn eigen gevoel kon ik me nauwelijks voorstellen dat dit echt waar was, dus begon ik het nog maar eens opnieuw uit te leggen. Waarop ze me enigszins geïrriteerd onderbrak met “Nee mamma, ik vínd het niet jammer!”. Ik weet zeker dat ze het erg naar haar zin heeft gehad op Wammes, dus daar ligt het niet aan. Maar ik realiseerde me ook dat dit weer een mooi voorbeeld is van wat we een beetje van kinderen zouden kunnen leren. Ze denken nog niet zo vreselijk na over alles, gaan het niet helemaal analyseren, waardoor het meestal alleen maar erger wordt. Een kind ervaart gewoon wat er is. Heel direct, in het ‘hier en nu’, zoals dat dan heet. Waardoor ze ook veel minder last hebben van emoties die het minder leuk maken. Als je 4 wordt, ga je naar school, dat is gewoon zo. En dat betekent dan dat je niet meer naar Wammes gaat. Punt. Terwijl ik het arme kind allerlei vreselijke verdrietigheden zit toe te dichten, vindt zij het zelf allemaal wel prima. En voor Borre geldt waarschijnlijk hetzelfde, als hij het al zo zou kunnen verwoorden. Kortom: ik maak het allemaal weer eens veel moeilijker dan het is. Daar zou ík nou wel eens afscheid van willen nemen!

WK Babyboom

Het WK voetbal in Duitsland heeft voor een ware babyboom gezorgd. Medio april verwachten de ziekenhuizen een stortvloed aan baby’s. Duitsers schrijven zich momenteel massaal in voor zwangerschapscursussen. Veel toekomstige ouders zijn van plan hun kinderen te vernoemen naar de helden van het Duitse nationale team: Lukas, Bastian and Michael.

(c) Nu.nl

Dit is wel gek. Gedurende hetzelfde WK bleek uit onderzoek dat Nederlandse mannen tijdens het voetbal minder zin hadden in seks dan normaal. Dus waarom die Duitsers juist extra zin hadden tijdens dat overigens klotentoernooi, is me een raadsel. Misschien dat die Mannschaft nog minder wist te boeien dan Oranje?