Casa di Ricomanjaro

Duister. Haarscherp. Fijnzinnig en grof als een kettingzaag. Sane Man laat zien dat Bill Hicks met grote afstand de beste standup comedian was die Amerika ooit voortbracht. Oké, het wat latere Relentless was zijn doorbraak. Maar de show uit 1989, die op deze dvd staat, herbergt de absolute top van deze veel te vroeg, want nog maar 32, overleden gedachtenkunstenaar. Leen hem, huur hem, koop hem of jat hem. Maar ga hem zien!

Veel van wat hij in Sane Man doet, zit ook in Relentless en de andere twee shows die op de eerder verschenen dvd Bill Hicks Live staan. Maar Sane Man biedt meer. Veel, veel meer. Je zou je voor kunnen stellen dat Sane Man de uncensored versie is van Relentless, inclusief de meest grove, beledigende, sadistische en cynische passages. Passages die Hicks op de rand van de vulkaan doen balanceren. Ik wil niks verklappen, want je moet gewoon kijken, maar één citaat wil ik je niet onthouden. Over de belachelijk hoge boete van één jaar gevangenisstraf voor het verbranden van de Amerikaanse vlag: “People go: hey buddy, my daddy died for that flag! – Really? I bought mine. They sell them at K-Mart. Three bucks. – He died in the Korean war for that flag. – What a coincidence, mine was made in Korea. (…) He didn’t die for that flag, he died for what that flag represents: the freedom to burn the fucking flag!”

Problemen met huilbaby’s in paar weken opgelost

AMSTERDAM - Het probleem met zogenoemde huilbaby’s die veel huilen kan in een paar weken worden opgelost. Dat blijkt uit een proef in het afgelopen jaar met een speciale huilpoli in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem.

Een kinderarts, en indien nodig een fysiotherapeut en een maatschappelijk werker, adviseren ouders om voor minder drukte en voor meer regelmaat voor de baby’s te zorgen. Dat meldt Trouw maandag.

Meestal huilen de huilbaby’s niet omdat ze medisch iets mankeren, schrijft de krant, maar ligt de oorzaak in een vicieuze cirkel. Ouders weten niet hoe ze moeten reageren op een kind dat veel huilt en zowel de baby als de ouders raken daardoor uitgeput, waardoor het kind nog meer gaat huilen.

Huilpoli
De huilpoli geeft volgens Trouw voornamelijk adviezen. Soms wordt inbakeren, het inwikkelen van een baby zodat die zich niet meer kan bewegen, of babymassage geadviseerd. Meestal zijn dergelijke maatregelen niet nodig om het huilen van een baby te stoppen. De huilpoli in het ziekenhuis bestaat nu een jaar op proef, maar wordt naar verwachting voortgezet, meldt de krant.

(c) Novum Nieuws

Lijkt me een goede ontdekking. Ik ken mensen die de enkele jaren de hele nacht op en neer liepen om hun kindje stil te houden. Overdag sliep het. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik twee erg eenvoudig te managen kinders heb. Maar ik kan me goed voorstellen dat ouders jaren hebben uitgekeken naar deze poli. Om nog maar te zwijgen van de huilbabies zelf.

Het houdt geen moment op. De trek in een trekje zeurt non stop, ik ga het niet redden. Vanavond liep ik van mijn werk naar huis en passeerde ik zes tabakverkooppunten. ‘t Kruitvat als eerste, de Camels achter de kassa, naast de hoestdrank en boven de nicotinepleisters. Ik ga naar binnen, dacht ik even, koop een pakje en een aansteker. Ik ben wel weer klaar met stoppen. Het was een onzinnig plan.

Heb het niet gedaan. Dan zou ik het nog geen week hebben volgehouden en dat is mijn eer te na. Het eerste voordeel heb ik vanavond aan den lijve ondervonden. Een fijne rode wijn is waanzinnig lekker, zonder teer en andere shit op je smaakpapillen. Goeie keuze geweest.

Bloggen was zo’n bezigheid om bij te roken. Of nou ja, om na te roken. Na elk stukje even een peuk. En even herbezinnen. Laatste foutjes eruit halen. Korte hijsen. En weer door.

Ik mis je zo, Cameltje.

Roken, zo blijkt uit onderzoek, is goed voor schizofreniepatiënten, mensen met alzheimer of parkinson. Nicotine uit sigaretten schakelt de receptoren aan het uiteinde van hersencellen in die ons dopamine laten aanmaken. Net waar deze patiënten in bepaalde delen van de hersenen een chronisch tekort aan hebben. Onder meer. En een surplus aan dopamine in deze gebieden zorgt voor een goed gevoel. Dat weten wij rokers allemaal. Sommige wetenschappers menen dat we hierdoor verslaafd zijn geraakt. Verslaafd aan een goed gevoel. Da’s best raar. Drugs die ervoor zorgen dat we ons niet helemaal lekker voelen verkopen vast een stuk beter. Ik denk niet dat iemand graag een depressivum slikt. Of een psychoticum. Of een pijnopwekker. “Ik heb nou wat gevonden, jongen… Gegarandeerd ziek naar huis.”

Roken is fijn, ik ben gestopt. Geen sigaretje meer na het eten, na het schrijven, na een vergadering, na het afwassen, bij de koffie, nog een bij de koffie, nog een koffie, en nog een bij de koffie, bij het dansen op de beats van Johan Gielen tijdens Trance Energy, bij de drumsolo van Neal Peart, bij het wachten op de bus, de trein, de taxi, bij het bier, de wijn, de ouzo op het terrasje van ons vakantiehuisje op Korfoe, voor het slapen. Na het slapen. Niks meer, het is over.

Veel beroemde rokers zijn gestorven. Neem Bill Hicks (”Any non-smokers in the audience? (daverend applaus; Hicks steekt een sigaret op) Good! I got some important news for you. Ready? (met de stem van een nieuwslezer) NON-SMOKERS DIE EVERY DAY!”). Hij stierf aan alvleesklierkanker. Binnen een half jaar was het uitgezaaid. Niet lang daarna ging hij dood. Hij was toen 32. Over de relatie alvleesklierkanker en roken bestaat overigens nog geen eenduidigheid.

André Hazes, om even wat dichter bij huis te blijven, stierf aan een hartaanval. Daar zal het roken wel een narrige rol bij hebben gespeeld. Rudi Carrell, longkanker. Net als Allen Carr, meester van de masterclass stoppen-met-roken. Het blijft een vervelende bijwerking, de dood.Theo van Gogh, ook een beroemd roker. Dood. Man, wat heb ik zin in een peuk:-[

… heb er waanzinnig lekker gegeten vanavond. Jasmijn en ik is een Aziatisch restaurant aan het einde van de Utrechtse Kanaalstraat. Wilde er al eerder heen. Niet gelukt. Nu was het dan zo ver. En het wachten leverde een forse beloning op. Want zelden heb ik zulk fijn oosters voedsel geproefd.

Jasmijn en ik was voorheen een afhaalchinees waar je ook kon eten. Een vrij traditionele Nederlandse chinees, mannen die bier dronken bij het afhalen, de Elle, de leesmap en de Telegraaf op de tafeltjes, dat werk. Het restaurant heette toen nog Lin Far. De dochter des huizes nam het twee jaar geleden over en bouwde het om tot enigszins trendy Aziatisch eethuis. Binnen afzienbare tijd vestigde Jasmijn en ik haar naam en op internet verschenen lovende recensies. Terecht. Wij kozen met zijn tweeën voor zes voorgerechtjes, Jasmijnhapjes, en een bijgerecht. Hieronder staan ze, gekoppiepeest van haar website.

Mooie mantel in de herfst
Krokante eend met gestoomde pannenkoeken, pruimensaus en lenteui.
- Goede combinatie. Lekker vlees. Exact de juiste gaarheid, als je dat zo mag noemen.

Buideltjes van de monnik
Gefrituurde wonton gevuld met Chinese champignons en groenten.
- Hoogtepunt van de avond, vond ik zelf. Samen met de aubergine en de hoisinsaus.

Blijmoedige biggetjes in het groen
Krokante spekjes met hoisinsaus, taugé, chili, en wortelsliertjes in blaadje sla.
- De lekkerste saus van de avond; ook een van de beste gerechten. Heerlijk licht.

Munten uit de Gouden Tempel
Aubergineschijfjes gevuld met geurige taro/garnalenpuree in lichte oestersaus.
- Smullen alsof je voor het eerst Aziatisch eet. Door god ingegeven kookkunst ging hieraan vooraf.

Danseressen uit de zoete zee
Garnalen roergebakken met lenteui en gember met glasnoedels.
- Noedels waren lekker, de garnalen net iets te droog gebakken.

Hemels waterballet
Thaise rode garnalencurry met zachte banaan.
- Smaakte een beetje als een doorsnee rode curry, ook deze garnalen hadden iets te lang op het vuur gestaan. Dit is eigenlijk een hoofdgerecht. We namen het in een kleine portie.

De culinaire reis naar China
Gladde, knapperige sliertjes kwal geserveerd op een bedje van spinazie.
- De marinade was overheerlijk, zoetzuur en redelijk pittig tegelijk. De kwal zelf, denk ik, smaakloos. Wel een aparte sensatie in je mond. Een vreemd soort zacht krokant.

Leuk om eens gegeten te hebben. De bediening was gezellig en snel. De sfeer erg oké. Een soort quasi-hipheid, met leuke lampjes en achterafplekjes. Zie website. En ga het zeker eens proberen.

Duitsers heten weer Adolf

BERLIJN - Adolf mag weer als voornaam in Duitsland. De naam gold tientallen jaren als ongepast omdat voormalig nazidictator Hitler ook zo heette.

Steeds meer Duitsers geven hun pasgeboren zoontjes voornamen uit de periode van de grootouders, blijkt uit onderzoek. Franz, Siegfried en Otto zijn opnieuw populair. Bij dochters zijn de ouders wat terughoudender, hoewel namen als Lieselotte ook weer opduiken.

Een wetenschapster vermoedt dat de keuze voor oud-Duitse namen een reactie is op moderne, vaak Amerikaanse namen zoals Mike, Cheyenne en Dakota.

(c) ANP

Goed bericht voor de extreem-rechtsen in Duitsland. Ben benieuwd of er een geboortegolf Adolfjes komt. Waanzinnig goed nieuwjaar iedereen, trouwens.