Casa di Ricomanjaro

Nederlandse vrouwen krijgen grotere borsten

AMSTERDAM – Nederlandse vrouwen krijgen grotere borsten. Inmiddels heeft 32 procent van de vrouwen een D-cup of groter. Vijf jaar geleden was het twintig procent. In Europees verband moeten de Nederlandse dames alleen de Engelsen en Deensen voor zich dulden. Dat blijkt uit onderzoek dat is uitgevoerd in opdracht van Bodyfashion Promotion.

Van de vrouwen tussen 30 en 39 jaar is 42 procent gezegend met een D-cup of groter. Vrouwen voelen zich daar over het algemeen prima bij, zo blijkt uit het onderzoek. Vrouwen met een grote cupmaat zijn in Nederland inmiddels de grootste groep geworden. Boven 40 jaar verandert het volume en de vorm van de borsten volgens de onderzoekers. Vrouwen gaan dan over op een kleinere cupmaat.

Slechte voedingsgewoonten worden door alle ondervraagden genoemd als oorzaak dat de borsten in omvang toenemen. Ook de hormonen in het voedsel en het steeds groter worden van de bevolking zouden een rol spelen.

Over de bh’s in maat D of groter zijn de dames matig tevreden. Vooral jonge vrouwen vinden dat het allemaal best wat spannender mag, maar dat het aanbod te wensen overlaat. De keuze in spannende en verleidelijke bh’s is te beperkt.

(c) Novum Nieuws

Is dit goed of slecht nieuws? Zijn vrouwen minder gezond gaan eten? Of is het toch de evolutie? Dat borsten groter worden is dan een logische ontwikkeling, aangezien veel mannen nu eenmaal op grote borsten vallen. De vruchtbaarheid van de natie krijgt een boost. Meer kans op kinderen. En dat is nodig ook, gezien de vergrijzing die ons te wachten staat. Wat is de natuur toch inventief.

… is in mijn oren opener Stinkfist van Tool’s derde album Aenima. Een geweldige openingsriff, een refrein dat je doorboort. En dat blijft hangen, wat uitzonderlijk is in het oeuvre van dit kwartet. Drumwerk met de bombast van een big band, maar ritmisch zo inventief dat de bovengemiddelde slagwerker het nakijken heeft. Spannende opbouw, zowel instrumentaal als tekstueel. De kristalheldere productie maakt het af. MTV mocht Stinkfist niet bij naam noemen. Het nummer heette in de creditline Track #1 of kortweg #1. Gelukkig zaten er geen piepjes in. AEnima verscheen in 1997 en werd toen in veel popmagazines tot album van het jaar gebombardeerd. Terecht.

Derde en laatste fragment uit hoofdstuk 14, De gulle hand van Terence, en vervolg van vrijdag 17 november en zondag 3 december 2006:

Na ruim twee uur komt Jonathan bij. Terence en Ruben hebben elkaar afgewisseld. Beide hebben lang, hevig, maar bij bewustzijn gepiekt. “Mag ik van iemand een peuk? Ik kan bijna niet bewegen.”
Ruben geeft Jonathan een aangestoken sigaret. Jonathan pakt hem gretig aan. Hij grijnst. “Heavy shit. Hoe laat is het?”
“Half vijf bijna.” Ruben bergt zijn mobiel weer op in de rechterzijzak van zijn broek. “Die lul hier heeft alles in één keer opgemaakt vanavond.”
“Wat alles? Wat? Die MDMA? Dat hele zakje? Dat was toch voor drie keer?”
”Sorry”, zegt Terence. Hij probeert vrolijk te kijken, maar overtuigt niet. “Ik dacht: laten we lekker strak het nieuwe jaar inluiden. Sorry, Jona. Gaat het een beetje?”
“Nou, ik heb het nogal koud eigenlijk. Ik denk dat ik ziek word.”
“ Je moet misschien even wat eten. Je hebt niks op vanavond.” Ruben haalt een Balisto uit zijn rugzak naast de bank en geeft hem aan Jonathan.
“Shit, wat een middel, man. Ik was echt helemaal weg.”
“Ja, sorry”, zegt Terence weer. “Was misschien niet zo’n goed idee.”
“Gaan we dansen?”, stelt Jonathan voor.
“Ja, oké, eh, gaat het wel dan?”
“Ja joh, gaat weer prima.”Als Jonathan drie kwartier heeft gedanst, komt Terence naast hem staan. “Ik had je die dope nooit moeten geven”, schreeuwt hij in Jonathans oor. “Ben je boos?”
“Nee joh, het is al goed. Ik had fatsoenlijk moeten eten.”
Terence geeft hem een kneepje in zijn schouder en verdwijnt dan weer in de menigte. Jonathan denkt aan Kristel. Voor het eerst in de dertien jaar dat ze elkaar kenden, vierde hij oud-en-nieuw zonder haar. Hoe zou het haar nu vergaan? Kristel was bij haar zus, in Hoogeveen. Tenminste, dat was het plan geweest. Misschien lag ze wel in bed met haar minnaar. Wie dat ook mocht zijn. Ze was er niet echt rouwig om geweest dat hij met Ter en Rub naar een oud-en-nieuwfeestje ging. Ja, zie je wel, het kwam haar gewoon goed uit. Nu kan ze de hele nacht, de hele wilde nacht, doorbrengen met… ja, met wie eigenlijk? Zou Jonathan hem kennen? Misschien wel een collega. Of misschien Dirk, haar supervisor. Hij weet het niet, maar ineens weet hij zeker dat Kristel vreemdgaat. Nu, de hele nacht al. Straks als hij thuiskomt, zal hij in de prullenbak op de badkamer kijken of er geen condooms in liggen. En morgen, als Kristel wakker is, moet hij haar matras controleren. Op vlekken. Jonathan moet even zitten. Hij krijgt vlekken voor zijn ogen. Kutwijf, denkt hij. Hij trekt zich terug uit de technozaal. In de chillroom gaat hij op een lege bank zitten. Zijn bank. Hij steunt met zijn hoofd op zijn handen, zijn ellebogen op zijn knieën. Hij stelt zich Kristel voor, die Dirk berijdt, in hun slaapkamer, op zijn kant van het bed. Hij probeert het beeld snel uit zijn hoofd te zetten, maar iets in hem blijft het hardnekkig herhalen. Na een kwartier wil hij naar huis. Hij zal haar betrappen.

Zonder afscheid te nemen van Terence en Ruben verlaat hij de Jaarbeurs. Hij fietst als een bezetene. In zeven minuten is hij thuis. Zijn nek en rug zijn nat van het zweet. Heel voorzichtig draait hij de sleutel om. Ze mogen hem niet horen. Voorzichtig hangt hij zijn jas op in het halletje en dan stommelt hij de trap op. Bij de één na laatste trede struikelt hij en valt hij voorover op de overloop. Als hij overeind krabbelt, voelt hij zijn kuitspieren trekken. Hij duwt de deur van de slaapkamer verder open en doet het licht aan. Beide bedden zijn leeg. Hij rent de trap op naar de zolder, de logeerkamer. De sprei op de slaapbank is onberoerd. Kristel is gewoon bij Claudia, in het verre noorden. Of dus niet, denkt Jonathan. En toch bij die vent, Dirk, die aan de andere kant van de stad woont. Als hij vanmiddag wakker wordt, is ze vast al thuis. Hij komt er wel achter. Langzaam loopt Jonathan de twee trappen weer af. Hij pakt een oxazepam uit zijn portemonnee. Rookt een joint en spoelt een pak countrycookies weg met drie snelle glazen Hardy’s Crest, een shiraz uit het zuidoosten van Australië, zijn favoriete wijngebied. Hij zet de verwarming op 22 graden en gaat op de bank liggen. Zijn hele lijf doet zeer. Bovenal zijn kaken. Dus dit is xtc? Valt me niet tegen. Jammer dat die eikel het allemaal in één keer op moest maken. Stomme sukkel. Jonathan voelt ook een vage hoofdpijn opkomen. Hij staat op, pakt twee nerofens uit het voorvakje van zijn rugzak, gooit er een vierde glas achteraan en kruipt weer op de bank. Hij zet de tv aan. Een kort moment gedachtenloos strijkt hij over zijn kin. Hij zapt naar MTV. Een nacht zonder Kristel. Zou ze al slapen? Vast wel. In de armen van Dirk, wedden? Gelukkig nieuwjaar, tyfushoer!

‘Nederlanders spelen vaak vals’

AMSTERDAM – Subtiel een pion verschuiven, een kaart achterhouden, stiekem de vragen van tevoren lezen of de dobbelsteen een klein tikkie geven? Bijna de helft van alle Nederlanders speelt weleens vals. Dat blijkt uit een vrijdag gepubliceerd onderzoek van spellenfabrikant Jumbo.

Ongeveer 41 procent zet zich een paar keer per week om de tafel voor een spel. Tweederde vindt dat vooral gezellig. Bijgeloof speelt ook een rol: meer dan de helft blaast automatisch hoopvol op de dobbelsteen. De echte gelukszoeker kiest ook de pion met tactiek: vooral de rode is favoriet, meteen gevolgd door de blauwe. De bruine blijft het vaakst in de doos.

De troostende mededeling ‘het is maar een spelletje’, daar hebben veel spelers een broertje dood aan. Regelmatig wordt er gevloekt, vliegen dobbelstenen door de kamer of verlaat iemand boos de kamer. De grootste ergernis is een medespeler die niet oplet. Toch zegt vier op de vijf spelers goed tegen zijn verlies te kunnen.

(c) ANP

Hoe komt het toch dat iedereen die langdurig hallucinogene paddestoelen gebruikt, gaat denken dat de hele wereldgeschiedenis is bepaald door deze schimmels? Ik las de afgelopen maanden diverse theoreën over het ontstaan van het bewustzijn, van aap naar mens, als gevolg van paddestoelen eten. De Egyptenaren voerden elkaar psychedelische paddestoelen, paddestoelen waren dé heilige graal, Atlantis zou met paddestoelen te maken hebben. Deze site/blog -creativiteit kent geen tijd- spant de kroon…

Tweede fragment uit hoofdstuk 14, De gulle hand van Terence, en vervolg van vrijdag 17 november 2006

Ruben was er fel op tegen geweest dat Jonathan MDMA zou nemen. “Hou jij het nou gewoon bij de plantaardigen”, had hij gezegd toen Jonathan geestdriftig had aangekondigd dat hij ook een keer xtc wilde nemen. Ze zaten in de flat van Terence, hij dronk soep, Ruben at een bord magnetronboerenkool. Terence had al gegeten. “Komt niks van in, Joon. Die paddo’s trok je al nauwelijks. Ik wil niet dat je nog een keer omvalt. Ik durf Kristel nu al niet meer recht in de ogen te kijken. En ik denk dat ik op jouw eerstvolgende verjaardagsfeestje ook nog ruzie krijg met die hoofdredacteur van je. Dus het gaat mooi niet door, ik geef jou niks.”
“Ah, kom op, Rub. Wat ís dit nou?”, had Jonathan gezegd. “Wat kan er nou mis gaan met één pilletje. Bovendien zijn we vlakbij huis vanavond. Dus als het moet, lig ik in tien minuten in mijn eigen mandje.”
“Nee, gaat niet gebeuren.”
“Ah, kom op. Ter, zeg jij nou eens wat.” Jonathan had naar Terence gekeken die zat te sms’en. “Ah, Rub, man. Laat die gozer een keer hard gaan”, had Terence gezegd, zijn telefoon inklappend. Hij had het op het houten bijzettafeltje naast de bank gelegd en was opgestaan om een nieuw pak ananassap te halen. Bij de deur had hij zich omgedraaid naar Ruben. “Ben jij weleens fout gegaan op één pilletje?”
“Ik heb geen pillen. Ik kon MDMA-kristallen krijgen. Getest. Genoeg voor samen vier keer feest”, had Ruben gezegd.
“Nou, dan is het helemaal veilig, toch? Geen speed, geen andere shit. Die gozer krijgt de nacht van zijn leven. Kom op, het is oud en nieuw. Ik neem het wel mee. Ik zal zorgvuldig doseren.” Terence had het zakje van Rubens portemonnee op de tv gepakt en het in zijn broekzak gestopt. “Ik geef het hem wel. Hij heeft voor hetere vuren gestaan.”
“O ja?”, had Ruben gevraagd.
“Vast wel. Joon, ik ga geen babysitter spelen vannacht.” Maar Terence wilde het wel eens zien, Jonathan strak. Hij had glimlacht toen hij de trap af was gelopen. De stoot van spanning die door hem heen was gegaan, had nog nagezinderd toen hij bij de koelkast stond en hij niet meer wist wat hij in de keuken kwam doen. Om half één hadden ze hun jassen aangetrokken en waren ze gaan lopen. Onderweg had Ruben gezegd dat hij er niks mee te maken wilde hebben. En dat hij geen zin had in gezeik op de eerste dag van het nieuwe jaar.

“Hoeveel xtc zat er in dat bekertje?” Ruben klinkt bits.
“Hoezo?” Terence kraakt zijn vingers, onhoorbaar door de muziek in de belendende zaal. Ruben knikt zijn hoofd naar Jonathan. “Hoeveel zat erin?”
“Ik heb het zakje in drieën verdeeld. Leek me wel handig, alles in één keer.”
“Wat? WAT? Lul! Stomme zak! Ben je wel goed wijs? Alles in één keer? Alles is op nu?”
“Nou eh, we zouden toch hard gaan?” Terence kijkt naar Jonathan en dan naar de grond. Dan weer naar Ruben, die is opgestaan en Jonathan plat op de bank legt. “Ik ben blij dat ik wél een bodem heb. Wat heb jij gegeten? Klootzak!”
“Pasta, van Belle Napoli. Grote bak dus.”
“Helemaal op?”
“Yep.”
“Dan zit je ook vast goed. Hij heeft alleen een beker cupasoup op, en een oliebol net voor we weggingen. Dus misschien… eh, voel jij al wat eigenlijk?”
“Nee, beetje stoned alleen”, zegt Terence, bijna te zacht voor Ruben.“Echt, Ter, dit is een waanzinnige klotestreek. Wat mij betreft mag jij hier de wacht houden vannacht. Ik wil wel gewoon even dansen.” Ruben pakt een sigaret en gaat op de leuning van de bank zitten. Jonathan ligt te klappertanden. Hij heeft zijn ogen dicht. Ruben probeert Jonathan bij zijn positieven te krijgen, maar staakt zijn poging na een minuut. “Hé, ik ga dansen. Zie je straks.” Hij staat op en loopt de technozaal in. Terence hurkt voor het gezicht van Jonathan. “Hé, word eens wakker. Kom op nou, Joon. Het is feest. Lekkere beatjes.” Jonathan doet zijn ogen even open en Terence ziet de irissen wegdraaien. “Kom op nou, man. Ik wil ook even dansen.”

(Naar het slot van dit hoofdstuk)