Casa di Ricomanjaro

We laten ons nog steeds massaal in de luren leggen. Nu het economisch wat beter gaat, nemen we spoorslags aan dat we Balkenende hiervoor moeten bedanken. Balkenende heeft niks van doen met het huidige conjuncturele herstel in ons land. Het is vooral de consument die de binnenlandse economie op eigen houtje helpt door weer in de beurs te graaien. Lastenverlichting krijgt in dit geval geen credits. Want eerst moest bezuinigd worden en ging de zorg op zijn kop. Dat heeft een grotere voor getrokken in het consumentenvertrouwen dan die paar tientjes kunnen herstellen.

Nederland profiteert nu bovendien sterker dan de laatste jaren van de wereldeconomie. Om kort te gaan, het kabinet heeft niet heel wezenlijk bijgedragen aan de economische opleving in ons land. Indirect misschien, door het zuur extra zuur te maken, waardoor het lichte bittertje mierzoet smaakt. Maar daar houdt het op.

En wát er op het conto van het kabinet Balkenende valt te schrijven, is vooral het resultaat van de werkzaamheden van VVD-politici. Balkenende laat zich er graag op de borst kloppen. Ons ondernemingsklimaat is verbeterd onder zijn bewind. Want onder meer administratieve lastenverlichting voor het bedrijfsleven (valt veel op af te dingen). Maar dankzij de VVD. Ons vreemdelingenbeleid raakt op orde (Afghaanse asielzoekers terugsturen naar land van herkomst waar oorlog woedt). Ook VVD. Natuurlijk, ze deden het samen. En oké, ons veiligheidsbeleid is aangepakt (pas op voor alleenstaande plastic tasjes in de metro), waarvoor christen-democraten tekenden. Maar de echte breinen van het kabinet -if any- waren de afgelopen jaren nagenoeg allemaal liberaal.

Gelukkig pakt de VVD de premier aan. Uit NRC van gisteren: “De afgelopen week beklaagden de liberalen zich steeds vaker en steeds openlijker over het feit dat het CDA er met de buit van vier jaar regeren vandoor gaat. „Balkenende claimt het succes, maar ten onrechte”, zei minister Verdonk. Ook VVD-lijsttrekker Rutte en vice-premier Zalm zeiden hetzelfde”, aldus de krant op zijn website.

Balkenende bedriegt de boel dus weer eens. Dat zou hem eigenlijk betaald moeten worden gezet in de laatste dagen voor de verkiezingen. VVD, mijn zegen heb je. Mijn stem overigens niet.

14. De gulle hand van Terence

“Trap er nou niet in”, zegt Ruben, geïrriteerd.
“Hoezo, trap er nou niet in?” Terence kijkt hem aan. “Waarin?”
Ruben negeert Terence en duwt tegen Jonathans hoofd dat op zijn schoot is gevallen. “Hé, het is leuk geweest. Kappen nou met die onzin.”
Jonathan beweegt niet, maar hoort alles. Hij kan bij vlagen helder denken. En voelt dat het bloed uit zijn gezicht is weggetrokken. Zijn maag trekt zich zachtjes samen, schijnbaar op de maat van de muziek. Een remix van Shpongle’s Divine Moments Of Thruth. Een harde remix. Hij kan er niet van genieten, niet op dansen. Niet nu tenminste, want zijn benen zijn van schuimrubber. Zijn hele lijf is van schuimrubber. Behalve zijn kaken. Die voelt hij trekken en kauwen. Zijn ogen draaien weg.
“Hé, dit is echt niet goed hoor”, roept Terence. Hij staat op van de bankleuning en gaat gehurkt tegenover de knieën van Ruben zitten en trekt Jonathans gezicht naar hem toe. “Hij is out.”
“Nee man, hij doet gewoon alsof hij slaapt. Aandachttrekkerij. Doet ie op zijn werk ook.” Ruben schokt met zijn bovenbenen en geeft Jonathan nog een duw.
“Wat?”, vraagt Terence terwijl hij Jonathan een klap op zijn wang geeft. “Wat doet ie op zijn werk ook?”
Dat deed godverdomme pijn, wil Jonathan zeggen, maar hij krijgt geen woord uit zijn mond. Kut, denkt hij, teveel. Het was teveel. Terence, klootzak!Nadat ze hun jassen hadden opgehangen, was Terence met drie plastic bekertjes naar het toilet gegaan. Hij had niet getwijfeld. Ze zouden hard gaan vannacht. Hoe dan ook. Hij had de bekertjes aan de wastafel gevuld. Achter een gesloten deur had hij ze op de spoelbak gezet, in zijn onderbroek gegraaid en het plastic zakje MDMA tevoorschijn gehaald. Even had hij overwogen om de helft ervan te gebruiken, maar iets in hem had hem aangespoord het hele zakje in één keer met zijn drieën op te maken. Op de papierdispenser had hij porties gemaakt, die hij in de bekertjes had geschoven. Met zijn aansteker had hij geroerd.“Dat ie op zijn werk doet alsof…” Ruben ziet Jonathans ogen kort knipperen. “REM-slaap, yeah right”, zegt hij tegen Terence. Die kijkt hem niet begrijpend aan. “Hij faket een of andere slaapziekte. Narcolepsie. Dan schijn je spontaan in slaap te vallen. Hij doet het bij redactievergaderingen en soms gaat hij gewoon echt liggen pitten. Maar niemand die er wat van zegt, want ze denken dat hij ziek is.”
“Echt waar?”, vraagt Terence. Ruben knikt en geeft Jonathan een duw tegen zijn schouders. Die geven makkelijk mee. Het maakt Ruben nog kwader. Terence lacht. “Ga ik ook doen. Ik haat vergaderingen. Hé, Jona, lul, we gaan weer dansen.”

Jonathan begint te klappertanden en te beven. Eerst zijn armen en zijn kaken, daarna zijn hele lijf. Paniek komt op; hij voelt zijn hart hoog in zijn borstkas kloppen. Sneller dan ooit. Dit was het dan, denkt hij. Gewoon nog even wachten en dan pats. Hartstilstand. Moest een keer gebeuren. Terence, hoeveel heb ik geslikt?’ wil hij vragen. Maar opnieuw lijken zijn kaken een eigen leven te leiden en komt hij alleen tot wat schorre klanken. Kut, ik ga dood. Achterlaten wat ik achter moet laten. Nooit risico’s nemen. Altijd. Nooit. Koop desnoods een bodyguard. Personal trainer… eh, nee bedankt. Ik… wat koud, godverdomme wat koud. Het begint hem te duizelen. En hij rilt. Nee, ook nog onderkoeling. Kom op met die dekens. Koud. Dekens nu. Oooooo keeeeee daar gaan we dan. Voor zijn geestesoog ziet hij kleurige strepen. Vloeiende lijnen die in elkaar overlopen, samenkomen, van kleur veranderen. Het ritme van Divine Moments Of Thruth vertraagt af en toe. Zonder dat de toonhoogte verandert. Hij ziet menselijke schimmen, flashbacks van de binnenkomst. Samengedromd bij de kassa en de garderobe. Maar allemaal vloeibaar en snel vervagend. Zijn rechterbeen schopt ongecontroleerd tegen de grond.

“Dit is niet goed, Rub. Volgens mij gaat ie echt fout.” Terence heeft spijt van zijn absurde dosering. En hij realiseert zich met een schok dat dit hem en Ruben ook te wachten staat.

(naar deel II van dit hoofdstuk)

Tool stond gisteravond in het Rotterdamse Ahoy. Na het majestueuze optreden in de Heineken Music Hall van 27 juni waren onze verwachtingen hooggespannen. Mijn post van toen kan ik eigenlijk gewoon opnieuw plaatsen. Want het was nagenoeg net zo goed. Enige minpuntje in vergelijking met de show in de HMH was dat Tool het nu in galmbak Ahoy moest doen. En hoewel het geluid ook weer niet heel slecht was, voor Ahoy-begrippen zelfs waanzinnig goed, miste ik de helderheid van de HMH. Maar daar houdt ook elk negatief oordeel op.

Want het was weer anderhalf uur genieten van dit muzikaal hoogbegaafde kwartet. In de schijnwerpers stond vooral het meest recente album 10,000 days, dat eerder dit jaar verscheen. Vanaf opener Stinkfist stond de band als een huis en was het alleen voor de geluidsman nog even zoeken naar hoe hij de zang goed in de mix kon blijven houden.

En opnieuw stond de zaal met open mond te luisteren naar het inventieve drumwerk van Danny Carey, de letterlijk toonaangevende baspartijen van feedbackwonder Justin Chancellor, het strakke en sfeervolle spel van gitarist Adam Jones en de expressieve zang van Maynard James Keenan. Zelden heb ik een band gezien die zo knap balanceert tussen complexiteit en compositorische overtuigingskracht.

Ook de visuals mogen niet onvermeld blijven. Op vier doeken achter de muzikanten verschenen prachtige animaties, indringend, deels figuratief en naadloos aansluitend op de muziek. Wie de videoclips en het artwork van Tool kent, kan zich hierbij ongetwijfeld een beeld vormen. De lasershow die pas ingezet werd tijdens de toegiften voegde hier nauwelijks iets aan toe.

In de zomer komen ze weer, kondigde Keenan aan. De zanger die overigens voorzien was van een gasmasker en wellicht daarom het publiek niet opriep om de peuken in de pakjes te laten, zoals hij wel deed in de HMH, blijft een uiterst origineel podiumdier. Soms spastisch, soms vloeiend bewegend staat hij nagenoeg het hele optreden op één plek. Daarbij richt hij zich nauwelijks tot het publiek. Het past in zijn introverte maar intense presentatie. En geeft een vervreemdende dimensie aan een Toolconcert. Een Toolconcert dat bovenal adembenemend was.

Ik erger me niet graag. Wel regelmatig. En eigenlijk over steeds dezelfde dingen. Het duurt meestal maar kort, een paar seconden, halve minuut. Soms wat langer, zie ook elders op Casa di Ricomanjaro. Omdat ik de meeste ergernissen blijk te delen met collega’s, vrienden en gezinsleden, heb ik een top vijf samengesteld. De volgorde is willekeurig. Komen ze.

1. Auto’s die niet voor de haaientanden stoppen, maar op het kruisende fietspad gaan staan wachten tot ze over kunnen steken of een afrit verlaten.
Mijn buurman klopt dan altijd met zijn knokkels op het dak van de desbetreffende wagen. Zoveel lef heb ik niet. Wel fantaseer ik regelmatig dat ik me met fiets en al op zo’n kar laat knallen. Het is er nog niet van gekomen.

2. Een overvolle bewaakte fietsenstalling wanneer je later dan negen uur op je werk komt.
Als je je verslaapt is het je eigen schuld dat je je fiets niet fatsoenlijk weg kunt zetten. Maar als je een keer van de tandarts, de notaris, een klant of relatie komt, moet je je fiets gewoon kunnen stallen in plaats van je toevlucht te moeten zoeken tot een van de paden omdat de hele toko is vol. Ergernis duurt meestal kort, ongeveer tot in de lift.

3. Hondenpoep op plaatsen waar bordjes staan met ‘verboden voor honden’.
Denk je lekker met je zoontje te kunnen voetballen op het sportveldje in het Majellapark. Daar waar verbodsbordjes staan, met daarop een hond met een rode streep erdoorheen zodat zelfs de meest zwakzinnige randdebiel met zo’n kutbeest kan zien dat HONDEN VERBODEN ZIJN. Terwijl er op een steenworp afstand een speciaal HONDENTOILET is, groot genoeg om honderden honden te laten kakken. Dus denk je dat het wel goed zit en dat je samen fijn een balletje kunt overschieten. Toch kom je met hondenstront onder je schoenen thuis. En je zoontje heeft ook hondenstront onder zijn schoenen. En die heeft op de terugweg op je schouders gezeten. Dus je zondagse jas (ja, ik heb een zondagse jas, ja, die ik weliswaar ook doordeweek draag, maar die het predikaat zondagse jas helemaal verdient) zit ook onder de hondenstront. En hoe je het ook schoonmaakt, het blijft stinken. Koop dan godverdomme een goudvis, als je je niet aan de regels kunt houden, stelletje idioten!

4. Mensen die (nog steeds) de Nokia tune als beltoon hebben.
Hoe moeilijk is het om ervoor te zorgen dat je niet dezelfde beltoon hebt als je naaste collega? Elke Nokia heeft een ruim assortiment gratis beltonen standaard in het toestel staan. Daar moet er toch één bij zitten die iemand anders niet heeft? Het is in minder dan een minuut geregeld.

5. Altijd weer vertraging op het spoor.
De NS kan rapporten publiceren wat zij wil, maar neem nou de laatste stoptrein van Amsterdam-Amstel naar Utrecht van vorige week vrijdag. Allereerst vertrekt ie een half uur te laat. Vervolgens rijdt ie tot Abcoude, gaat daar een half uur stil staan, dan rijdt ie achteruit, en niet een klein stukje, maar gewoon helemaal terug naar Amsterdam Centraal, blijft daar net voor het station wachten en begint dan opnieuw aan zijn reis naar Utrecht. Ergo: de eerste nachttrein was er eerder.

Reggae-grootheid Anthony B komt opnieuw naar Nederland. In het kader van zijn ‘Untouchable Tour’ speelt de Jamaicaan op maandagavond 4 december in het Paard van Troje in Den Haag en op woensdagavond 6 december in de Amsterdamse Melkweg. Daarbij zal de zanger naast zijn bekende songs ruim aandacht besteden aan zijn onlangs verschenen album Gather and Come. Alweer het twintigste sinds zijn debuut Real Revolutionary uit 1996.

Wie Anthony B afgelopen zomer op Sundance of in Paradiso aan het werk heeft gezien, of tijdens eerdere concerten, weet dat de consciousness-zanger goed is voor een spetterende reggaeshow. Dynamisch en met volle overtuiging knalt hij zijn strakke songs de zaal in, waarbij de energieke vibe steevast overslaat op het publiek. En niet alleen op het podium is de Jamaicaan alom aanwezig. Ook in de studio staat Anthony B zijn mannetje. Hij is dan ook een van de meest productieve artiesten van deze tijd. Ter illustratie: gemiddeld brengt Anthony B twee platen per jaar uit, terwijl in 2003 en 2004 opgeteld maar liefst acht albums van zijn hand het levenslicht zagen.

Respect
De Jamaicaan, geboren Keith Anthony Blair, verwierf faam met hits als Fire Pon Rome, Raid Di Barn, Rumour en Repentance Time, nummers die hij opnam met producer Richard ‘Bello’ Bell. Behalve de energieke vibe zijn het de pakkende teksten van de bobo dread die respect afdwingen, al ben je nog zo a-religieus. Tot zijn belangrijkste invloeden rekent hij Peter Tosh, Bob Marley en Bunny Wailer. Sinds november tourt Anthony B door Europa. Eerder dit jaar trad hij veelvuldig op in de Verenigde Staten. De man is dan ook een van Jamaica’s belangrijkste muzikale exportproducten.

Voor en na het concert van Anthony B zorgt Black Star Sound voor de relaxte tunes. Met selector Den-Den, zangeres/sing-jay K-Wida (Paard) en Brother Marcus (Melkweg).

Black Star Foundation
De Nederlandse shows van Anthony B zijn georganiseerd door Black Star Foundation. Stichting Black Star Foundation promoot Afrikaanse en Jamaicaanse reggae door onder meer concerten en feesten te initiëren, waarbij de nadruk ligt op onbekend Afrikaans talent. Ook haalde Black Star Foundation grootheden als Mighty Diamonds en Max Romeo naar Nederland.

Foto: (c) www.anthonyb.com

De Viswijzer van het Wereld Natuur Fonds is als pdf te downloaden op www.goedevis.nl. Op de site zelf kun je ook zien welke vissen je met een schoon geweten kunt eten. En rode poon mag, hoera!!!

Voor wie geen zin heeft om door te klikken naar de Viswijzer, volgt hieronder een lijst van ‘duurzame’ vissen die je met een gerust hart kunt eten zonder bij te dragen aan overbevissing en bodemvernietiging:

• Alaska pollak/koolvis (Alaska)
• Forel (Europa)
• Grijze garnaal (Noordzee, Waddenzee)
• Harder (Waddenzee)
• Haring (Noordzee)
• Heek (Zuid-Afrika)
• Heilbot (Pacifische*)
• Kabeljauw (IJsland)
• Kabeljauw (Pacifische*)
• Koolvis (Noordzee)
• Meerval (Nederland, België)
• Mossel (Zeeland)
• Mul (Noordzee)
• Oester (Zeeland)
• Poon (Noordzee)
• Rivierkreeft (China)
• Sardien (Noordoost Atlantische Oceaan)
• Sprot (Noordzee)
• Tilapia (Nederland, België)
• Zalm (Pacifische*: VS, Canada)

*Op het etiket staat als vangstgebied de Stille Oceaan

Smakelijk!

“Over vijftig jaar bijna geen vis meer”

WASHINGTON – Als de overbevissing en vernietiging van het zeeleven in het huidige tempo doorgaat, zal er medio deze eeuw bijna niets meer te vissen zijn. Dat staat in een groot internationaal wetenschappelijk onderzoek waarvan de resultaten donderdag zijn gepubliceerd in het blad Science.

Uit een analyse van wetenschappelijke data van de afgelopen veertig jaar en historische verslagen van ruim duizend jaar, blijkt dat de biodiversiteit van de zeeën – vissen, schelpdieren, vogels, planten en micro-organismen – dramatisch is afgenomen. Het aantal soorten is met bijna een derde verminderd.

De onderzoekers hebben deze resultaten uit het verleden doorberekend naar de toekomst en komen tot de conclusie dat in 2048 alle soorten voor de ondergang zullen staan. Dat betekent dat dan van de oorspronkelijke aantallen minder dan 10 procent over zal zijn. Ook grote zeezoogdieren als orka’s, dolfijnen en zeehonden zullen drastisch in aantal teruglopen. “Wat we benadrukken is dat de voorraden eindig zijn; wij zijn al door een derde heen en we zullen ook de rest verliezen”, zei onderzoeker Boris Worm van de Dalhousie Universeit in Canada tegen de BBC. Steve Palumbi van de Amerikaanse Stanford Universiteit stelt dat dit de laatste eeuw is dat we wild zeevoedsel hebben tenzij we drastisch anders met het leven in zee omgaan.

De onderzoekers pleiten voor meer beschermde gebieden waardoor bestaande soorten kunnen overleven. Dit blijkt ook een effectieve manier om uitgeputte gebieden te laten herstellen, zo blijkt volgens Worm uit de praktijk. Zonder een vangstverbod is de kabeljauw in de Noordzee ten dode opgeschreven, stellen de wetenschappers.(c) ANP

Schokkend. Ik ga even op zoek naar de viswijzer van het Wereld Natuur Fonds. Kijken of ik nog poon mag eten:-(