Casa di Ricomanjaro

De Varagids had enige tijd geleden een top tien van mooiste leaders. Ik weet niet meer wat er op 1 stond, maar wel wat er had moeten staan. Carnivale ontbrak bij de genoemde tv-series. Terwijl ik nog nooit zo’n mooie leader heb gezien. Hier staat hij.

De foto is hier gejat.

Voor wie The Office te gek vond en het ‘vervolg’ nog niet kent: koop de dvd met de eerste serie van Extras! Wederom staat het duo Ricky Gervais en Stephen Merchant garant voor prachtige tv. BBC 2 zendt momenteel de tweede serie uit.

In Extras speelt Gervais de acteur Andy Millman die alleen maar figurantenrollen krijgt. De eerste paar afleveringen van seizoen 1 laten zien hoe Millman er alles aan doet om een rol met tekst te bemachtigen. Wie Gervais kent als David Brent in The Office zal niet verbaasd zijn dat dit met het nodige gebrek aan tact gepaard gaat. Ook Millman weet op dit terrein van wanten. En van geen wijken. Dus ook bij Extras wordt de kijker bij vlagen getrakteerd op een hoge dosis plaatsvervangende schaamte. Zoveel verschil is er namelijk niet tussen Millman en Brent.

Gervais krijgt dit keer hulp van actrice Ashley Jensen die de rol van Millmans maatje en mede-figurante Maggie Jacobs speelt. Een dame die evenmin op haar mondje is gevallen en met haar ongebreidelde lompheid effectief bijdraagt aan de meest pijnlijke momenten.

Decor voor elke aflevering is de filmset waar Millman en Jacobs als figurant rondlopen. Terwijl Millman maar niet wil accepteren dat hij beter wat anders kan gaan doen, is Jacobs dik tevreden met haar werk en zoekt zij haar heil in relaties met knappe koppen uit de crew. Wat haar wonderwel regelmatig lukt. En soms voor hilarische tv zorgt.

Daarnaast spelen sommige scenes zich af op het kantoor van Millmans manager Darren Lamb (gespeeld door Merchant), waarbij keer op keer pijnlijk duidelijk wordt dat er geen vraag is naar het acteertalent van Millman. Stephen Merchant speelt overigens briljant.

In tegenstelling tot The Office staat bij Extras elke aflevering op zichzelf. En speelt elke keer een echte acteur mee, in serie 1 onder anderen Kate Winslet, Ben Stiller en Samuel L. Jackson. Die overigens minirolletjes hebben, maar steevast een leuke wending geven aan het verhaal.

De setting van Extras is weliswaar nieuw en verfrissend, maar wie The Office heeft gezien kent het geheim van Gervais. Een geheim dat slechts beperkt houdbaar is. Want naarmate de serie vordert, neemt de impact van ’s mans relatief wrange humor enigzins af. Een euvel dat ook The Office kenmerkte. Maar waar The Office werd gered door de doorlopende verhaallijnen over onder meer de carrière van Brent en de romance tussen Tim en Dawn, moet Extras het doen met de one-night-stands van Jacobs en de bijdragen van de gastacteurs. En dat is, ondanks de grote namen, niet genoeg. Desondanks kijk ik reikhalzend uit naar de dvd van seizoen 2.

Zie hier. Een advertentie voor een pil waarmee je uit je lichaam kan treden en op afstand kan waarnemen. In de faq wordt ook telepathie beloofd. Sowieso stimuleert het middel je algemene hersenactiviteiten en zorgt het voor balans in je stemming en meer van dat soort wonderbeloftes. Als het werkt, zal het de wereld veranderen. Vooralsnog lijkt het me sterk. Maar misschien ga ik toch een potje bestellen.

Enkele citaten:

Therefore, Magneurol6-S™ is made with ingredients that all work together to make you feel more composed, energetic, clear-headed and happier.

Magneurol6-S™ implements a rare and scientifically investigated ingredient called Magnetite. The same material now believed by science to give migratory animals their extraordinary paranormal sensory. Recently it has also been discovered in trace amounts in some human beings perhaps explaining why some individuals experience paranormal abilities and others do not.

Maar ook:

Warning: Magneurol6-S™ was specifically engineered to expand and deliver rapid Paranormal / Metaphysical experiences. If you are suffering from any mental, bio-chemical or emotional instability, please seek the advice of a medical professional.

En uit de faq:

Q: Regarding Telepathy, what if I can’t control what I am picking up and I go crazy?
A: We are confident with our experience and expertise in this area that this will not happen. While using Magneurol6-S™, in order to receive the benefits of telepathy you would have to apply yourself. In other words you would need to directly desire telepathy in order to experience it. Other experiences with your senses may increase such as heightened taste, sight and smell.

Q: Will Magneurol6-S™ make it so I hear peoples’ thoughts (Telepathy)?
A: Having a metaphysical background we are also very interested in this question. What we have experienced is that it does increase the potential and awareness required for telepathy.

(…)

The bottom line is we were stunned with the results and continue to work with the concept. A brief interpretation is that thought is electrically based and in the case where two people with very similar brains or “thought mechanisms” (humans) the information becomes potentially shared between energy fields that are within close proximity, like a train leaping rails. The stored information is seemingly transferred. The applications are endless.

Dit is té erg!

N Korea to face ‘repercussions’
President Bush said the US was still seeking a peaceful solution

US President George W Bush has said North Korea will face “serious repercussions” over its claim to have carried out a nuclear test.

Mr Bush said Washington was working to confirm the claim, but would increase its co-operation with allies on ballistic weapons defence systems. The comments came as Japan imposed tough new sanctions on North Korea in response to its claim.

Earlier, North Korea’s second most powerful leader threatened more tests if the US remained “hostile”, in the first comments from a senior North Korean official since the claimed nuclear test on Monday.

The underground test reportedly took place in Gilju in Hamgyong province at 1036 (0136 GMT). Russia is the only country to have confirmed that it was a nuclear explosion.
‘Threat to peace’

President Bush told reporters that Washington remained committed to diplomacy, and had no intention of attacking. But he said the US “reserves all options to defend our friends in the region”.

Pyongyang’s claim “constitutes a threat to international peace and stability”, he said. “In response to North Korea’s actions, we’re working with our partners in the region and the United Nations Security Council to ensure there are serious repercussions for the regime in Pyongyang.”

As Mr Bush spoke, UN Secretary General Kofi Annan urged the US to hold one-on-one talks with North Korea, which Washington has refused to do. The UN Security Council is debating what multilateral sanctions North Korea should face in response to the claimed test.

It is due to continue discussing a draft resolution of punitive sanctions proposed by the US. There is agreement in the Security Council that North Korea should face punitive measures.

The US wants the sanctions to be brought under Chapter Seven of the UN Charter, which means they would be mandatory and ultimately enforceable by military means. But China, Russia and South Korea have expressed varying degrees of opposition to such a resolution.

The Japanese sanctions, announced by Chief Cabinet Secretary Yasuhisa Shiozaki, will come into effect following a formal cabinet meeting on Friday. They include banning all North Korean imports, stopping its ships entering Japanese waters and new restrictions which will prevent almost all North Koreans from entering Japan.

Trade between the two countries was worth $180m (£97m) last year, although it has been falling for several years as political relations between the two countries deteriorated.

Bron: www.bbc.co.uk

Gaan wij de Amerikanen en de Japanners ook straffen voor het testen van hun wapentuig?

In de categorie Regeringsraadsels, vandaag: Hoe smijt je in een zo kort mogelijk tijdsbestek zoveel mogelijk publiek geld over de balk?

Steun voor JSF blijft na waarschuwing Rekenkamer

DEN HAAG - De Nederlandse deelname aan de Joint Strike Fighter (JSF) kan veel duurder uitvallen dan voorzien. De ontwikkelingskosten voor het nieuwe gevechtsvliegtuig zijn fors gestegen en gaan mogelijk nog verder omhoog.

Die waarschuwing uit de Algemene Rekenkamer in een woensdag verschenen rapport. Niettemin vindt een kleine meerderheid in de Tweede Kamer dat Nederland moet doorgaan met de JSF, die de huidige F-16 moet vervangen.

De regeringsfracties CDA en VVD en in ieder geval de oppositiepartijen LPF en SGP vinden dat het kabinet in november een contract moet tekenen over de vervolgfase van het project. Volgens deze partijen was al bekend dat de JSF-deelname risico’s met zich meebrengt. Bovendien denken zij dat de alternatieven nóg duurder uitpakken.

Ook bij het voordeel dat het Nederlandse bedrijfsleven heeft van het JSF-project zet de Rekenkamer vraagtekens. Tot dusver is er maar voor 250 miljoen euro aan orders binnen, terwijl er voor 640 miljoen was geraamd. Toch blijven de werkgevers achter de JSF staan.

Uit het rapport van de Rekenkamer blijkt dat de JSF-kosten in de afgelopen jaren aanzienlijk zijn gestegen vergeleken met eerdere ramingen. Het ministerie van Defensie berekende in 1999 dat het JSF-project Nederland 4,5 miljard euro zou kosten als er 114 vliegtuigen werden afgenomen. Volgens de laatste cijfers bedragen de kosten 14,6 miljard voor 85 toestellen in dertig jaar. Dat bedrag is dus drie keer hoger voor dertig toestellen minder.

(c) ANP

Uiteraard zijn er ook onderzoeken die concluderen dat de JSF erg goed is voor onze economie, en dan met name voor onze maakindustrie. Desondanks vertrouw ik die Amerikanen allerminst. Zij zullen er alles aan doen om de productie zoveel mogelijk in eigen hand te houden. De Amerikaanse industrie kan wel een oppepper gebruiken nu zij wordt weggeconcurreerd door de export uit China. En waar de Amerikaanse overheid kan, zal zij een protectionistisch beleid voeren. Dus trekt onze industrie nu en straks aan het kortste eind. Terwijl Balkenende als een kwijlend hondje achter Bush aan blijft lopen. “Hier, meneer George (JP mag Meneer George zeggen), hier heeft u nog wat geld voor uw projectje, of eh, óns projectje was het toch?”

… hoop ik vanavond te vangen. Van het seizoen, welteverstaan. Want dat is zo goed als voorbij. Eigenlijk verwacht ik er al niet veel meer van, maar het is moeilijk afkicken na deze zomer. Dus nog één keer trekken Buurman en Buurman straks naar het Merwedekanaal, hopend op een laatste lekker maaltje.

Straks de uitslag…

————————

Toch nog twee palingen eruit getrokken. De eerste was stom toeval. Na een zuigende boot haalde ik in om mijn worm te checken. Het voelde wat zwaar, toen weer niet en uiteindelijk bleek er een kleine paling aan te zitten. Geen aanbeet gezien.

De tweede was een flinke die goed vocht en mooi had gebeten. En dat was meteen de enige beet van de avond. Ondanks onze uitstekende wormen. Buurman had minder geluk. Op de valreep ving hij nog een klein witvisje. En daarmee komt ons palingseizoen 2006 ten einde. Het had slechter gekund.

Omdat gitaarsolo’s al een jaar of vijftien niet meer hip zijn, heb ik maar eens een top tien samengesteld. Mijn favoriete gitaarsoli aller tijden. Komen ze.

1. Ace Frehley (Kiss) – Rocket Ride (Alive II - 1977)
Samen met bas en drums strak opwerkend naar een climax, dan even losbarsten om vervolgens netjes af te ronden. Eigenlijk zijn er mooiere solo’s van Frehley, vooral op zijn eerste soloalbum uit 1978 en het in 1979 verschenen Dynasty, waarop de Kiss-gitarist een zeer volwassen en uitgekristalliseerd spel en dito sound laat horen. Maar het grootgeschapen Rocket Ride is zo heerlijk plat.

2. David Gilmour (Pink Floyd) – Another Brick In The Wall Part 2 (The Wall - 1979)
Heb ik eigenlijk veel te vaak gehoord, maar was een van de eerste solo’s die ik van het begin tot het eind mee kon zingen. Het subtiele Gilmour-geluid komt er helemaal in tot zijn recht. Rond, vloeiend en zachtaardig.

3. Vinnie Zummo (Joe Jackson) – We Can’t Live Together (Big World – 1986)
Misschien wel de meest expressieve gitaarsolo ooit opgenomen. Vertelt het verhaal van twee ruziënde echtelieden, zo dynamisch en overtuigd gefret dat je er nooit meer een gitaar van oppakt. Eigenlijk zou dit op nummer 1 moeten staan, maar ik wilde mijn favoriete snarenwonder op 1 hebben.

4. Francis Rossi (Status Quo) – Backwater (Quo – 1974)
Een erg a-typische Rossi-solo. Want een van zijn minst bluesy juweeltjes. Melodieus, beetje dramatisch. Geeft een heel andere wending aan het nummer. En kun je heel vaak horen. Prachtexemplaar. In al zijn eenvoud. Valt het trouwens wel eens iemand op dat zijn zangstem af en toe precies lijkt op die van Ace Frehley?

5. John Petrucci (Dream Theater) – A Fortune In Lies (When Dream And Day Unite – 1989)
Hardcore frettenslopen. Een uitbarsting die het nummer een extra dimensie geeft en zoveel noten per maat heeft dat je je afvraaft wat er toch met Yngwie Malmsteen gebeurd is. Lekker rauw geproduceerd ook en voorzien van een fabuleuze begeleiding, van een fabuleuze ritmesectie.

6. Jimmy Page (Led Zeppelin) – Good Times Bad Times (Led Zeppelin – 1969)
Wild met de deur in huis vallend. Eerste solo op Zeps eerste album. En meteen is de toon gezet. Dit is Jimmy Page, dames en heren. Hij bespeelt voor u de elektrische gitaar. En zoals u hoort kan hij dat voortreffelijk. Laat duidelijk horen waar Ace Frehley de mosterd haalde.

7. Alex Lifeson (Rush) – Closer To The Heart (A Farewell To Kings – 1977)
Simpel en melodieus. Deels dan. Mooi samenspel met bas en drums. Eigenlijk zijn dit drie solo’s. Zoals wel vaker bij dit Canadese trio. Het instrumentale La Villa Strangiato van het album Hemispheres bevat solo’s die eigenlijk beter laten zien waartoe Lifeson in staat is. Maar die in Closer To The Heart is zo mooi in evenwicht met de rest van het nummer.

8. Alan Morse (Spock’s Beard) – Walking On The Wind (Beware Of Darkness – 1996)
Ook hier speelt de begeleiding een grote rol. Een bijna allesbepalende rol. Want Morse vult hier met slechts een paar noten een hele solo in, terwijl het eigenlijke melodische werk door de rest van het gezelschap wordt verricht.

9. Yngwie J. Malmsteen (Yngwie J. Malmsteen) – Black Star (Rising Force – 1984)
Het langzame nummer dat zijn grotendeels instrumentale debuutalbum opent. De lead is een prachtige solo, de hele track is eigenlijk één grote solo. De begeleiding is wat suf, zeg maar gerust oersaai. Maar de Zweed schakelde hiermee wel in één klap de concurrentie uit.

Een Yngwie avant la lettre was de helaas veel te vroeg verongelukte Amerikaan Randy Rhoads (foto) die zich gezeten in een vliegtuigje tegen een schuur te pletter liet vliegen door een dronken tourbuschauffeur. De jonge gitarist was al enige jaren in dienst bij Ozzy Osbourne, met wie hij twee albums maakte. Ga vooral op zoek naar de postume liveplaat Randy Rhoads Tribute, als je hem nog nooit hebt horen spelen. Zijn gitaarsolo in Ozzy’s Revelation (Mother Earth) van diens solodebuut Blizzard Of Ozz is een kunstwerk op zichzelf. Een klassieker in de dubbele betekenis van het woord. Het is me vooralsnog een raadsel waarom die partij niet in deze top tien staat.

10. Joey Tafolla (Joey Tafolla) – Out Of The Sun (Out Of The Sun – 1987)
Van het steeds (en veel te weinig) terugkerende thema kreeg ik tot ver in de jaren negentig kippenvel. Joey Tafolla speelde eerder onder meer bij de kutband Jag Panzer. Goed dat hij daar in ieder geval is weggegaan. Zijn solodebuut is een van de zoveelste instrumentale platen vol gitaargeweld die het Amerikaanse Shrapnel label in de jaren tachtig uitbraakte. Niet de beste, maar dit nummer is een juweeltje. Kortom, ik pleit voor een snelle terugkeer van de gitaarsolo in de rockmuziek. Eerherstel voor het snarengeselen. De gitaargod weer terug op zijn voetstuk. Waar hij hoort. Vort, jongens en meisjes aspirant-scheurvolk, in de benen en op naar de muziekboer!