Casa di Ricomanjaro

Bij de eerste twee nummers denk je dat Ozzy een tweelingbroer heeft die wél kan zingen. En dat Black Sabbath wordt gecoverd. Bij Woman, de derde track, lijkt het alsof een stoner band uit de jaren negentig met een Robert Plant-cloon in de studio stond. Bij Where Eagles Have Been ben je gewend aan het Wolfmother-geluid en waan je je in een tijdmachine. Je bent in de jaren zeventig, maar met de krachtige productiesound van nu. En daar is ook het orgeltje, een van de vele geheime wapens van dit Australische trio. Het past prima bij de subtiel gelaagde muur van gitaar/Rickenbacker bas en refereert tegelijkertijd schaamteloos aan Deep Purple en Uriah Heep. Zonder dat je het jatwerk kunt noemen. Want origineel is dit titelloze debuut weliswaar geen seconde, maar uniek is het wel. Uniek door de enorme dynamiek op het album, alsof alles in één take is opgenomen. Uniek door de afwisseling waar het in dit genre vaak aan schort. Uniek door de wildenthousiaste vocalen van gitarist Andrew Stockdale. En bovenal uniek door de hoge songkwaliteit. Met de single Joker & The Thief, het epische Mind’s Eye en het psychedelische Tales als hoogtepunten. Zonder de rest van het groovende materiaal tekort te willen doen. Want niet vaak hoor je zo’n consistente rockplaat. Om maar te zwijgen van het uitstekende spel. Dit moet een moddervette liveband zijn.