Casa di Ricomanjaro

Als het van een onafhankelijke onderzoeksbron kwam, was het relatief goed nieuws geweest:

DEN HAAG – Nederlanders lijken zich minder druk te maken over de dreiging van een terroristische aanslag. Een op de vijf noemt terrorisme als eerste punt van zorg, een jaar geleden was dat nog twee op de vijf. Dat staat in een onderzoek dat de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) heeft laten uitvoeren.

Begin dit jaar begon de NCTb met een campagne om de Nederlanders te vertellen wat de overheid allemaal tegen terrorisme doet. De helft van de ondervraagden weet nu waar ze op moeten letten om te helpen een aanslag te voorkomen (tegen 38 procent vorig jaar). Mensen letten het meest op bagage zonder eigenaar (54 procent), vreemd gedrag (44) en verdachte personen (16).

(c) ANP

Dit is nou een sterk staaltje kabinet Balkenende. Eerst paniek zaaien, miljoenen aan propaganda verkwanselen en belachelijke regels verzinnen om onze privacy naar god te helpen. En dan komt zij, hare majesteit de overheid, en vertelt ons wat te doen bij achtergelaten plastic tasjes.

De overheid die net zo makkelijk en met een gerust hart islamitische asielzoekers terugstuurt naar oorlogsgebieden. Die zonder al teveel protest toeziet hoe Palestijnen door joodse immigranten uit hun eigen land worden weggeterroriseerd.

Die overheid laat weten dat zij hard werkt om ons te beschermen en dat we zelf ook nog een duit in het zakje mogen doen door te letten op vreemd gedrag. En dan is het weer goed. En kunnen we rustig slapen. Petje af!

Want eerlijk is eerlijk, het is een glorieus resultaat: nog maar twintig procent vreest een terroristische aanslag. Bijna twee en een kwart miljoen mensen (zegge 2.500.000 Nederlanders) in angst als ik mijn rugzak in de trein laat staan. Dat is drie keer alle inwoners van Amsterdam.

1. Gramsbarger Najaarsbock (brouwerij Mommeriete)
Een heerlijk moutig bokbier, een tikkeltje bitter en een paar tikkeltjes zoet, zoals bokbier hoort te zijn. Naar mijn smaak dan.

2. Barbär Winterbok (brouwerij Lefébvre)
Belgische bok, met 8% wat zwaarder dan het gemiddelde bokbier, maar lekker als afsluiter.

3. Chouffe Bok (brouwerij Les 3 Fourquets)
Heerlijk fruitig en eerder zoet dan bitter. Ook Belgisch, La Chouffe zal geen onbekende zijn. Drinkt goed door.

4. Texels Bok (brouwerij Texelse)
Goed bier om mee te beginnen. En daarna nog eens halverwege de avond te halen. Vol van smaak, lekker caramellig en pittig in afdronk.

5. Herfstbok (brouwerij Grolsch)
In elke supermarkt te koop. Heb het op het festival niet gedronken, want al bekend mee. Is misschien wel het meest toegankelijke bokbier op de markt. Zoetig, nauwelijks bitter, wel ietwat vlakke afdronk.

En dan krijgt Vølenbock nog een eervolle vermelding. Dit is door de organisatie uitgeroepen tot Beste Bokbier van 2006. Tot grote verrassing van de brouwers (‘t Vølen), want de voorraad is er op de eerste avond al bijna doorheen gejaagd. Ik vond het niet superlekker. Zeker niet het beste wat ik op het festival heb geproefd. Het was me iets te bitter en te zwaar. Ik hou van de wat zoetere bokjes. Waarvan er de laatste jaren steeds meer zijn gekomen. Een doorn in het oog van de old school bokliefhebbers, overigens. Daar hoor ik duidelijk niet bij.

Wat niet mag:

Brussel wil online bominstructies aan banden leggen
TAMPERE – Brussel wil websites die uitleggen hoe iemand een bom kan maken of gebruiken verbieden. Of nou ja, dat stelde Europees Commissaris Franco Frattini (Justitie) vandaag voor bij een EU-vergadering in Finland. Doelgroep vormden de justitieministers uit de EU-landen.

Wat wel mag:

Google houdt extreem-rechtse weblogs open
AMSTERDAM – Google ontsluit Australische en Nieuw-Zeelandse extreem-rechtse weblogs. Deze zijn ondergebracht bij Google’s weblogdienst Blogger. Volgens antiracismegroep FightDemBack! zetten de blogs aan tot haat. Bovendien menen zij dat privégegevens van linkse activisten via de bloggersites op straat komen te liggen. Google zegt de weblogs pas te verwijderen als de rechter dat beslist.

Moeilijke discussie. Internet is een afspiegeling van de maatschappij, van de wereld. En daarin is ook rottigheid, zoals extreem-rechts en amateurbommen. Om maar te zwijgen van kinderporno, puberpesterijen en oproepen om met elkaar voetbalsupporters van de tegenstander te molesteren. Dus moet je er niet al te krampachtig mee omgaan. Bovendien is een verbod op websites niet te handhaven. Waar op server x een site verdwijnt, verschijnen er twee nieuwe op server y. Anyway, een verbod is bijna zinloos.

Aan de andere kant maak je deze sites misschien wel minder toegankelijk wanneer je investeert in controle van webhostbedrijven en je ervoor zorgt dat zoveel mogelijk van die ondernemingen de al te duistere zaken van hun servers weren. In de real world zijn kinderporno, voetbalvandalisme, bommen maken en discrimineren verboden. En kun je vervolgd worden wanneer je je eraan schuldig maakt. Dus waarom zou internet, als afspiegeling van de maatschappij, niet ook aan wat regels moeten voldoen?

Omdat het een medium van iedereen is? Een medium dat anarchie, democratie en communisme met elkaar verbindt, christendom, islam, boeddhisme, zwarte en witte magie; muziek en film, drugs en vitaminen, gezond en ziek, arbeid en zorg, alle aspecten van het leven desgevraagd. En voor iedereen toegankelijk. Ook voor kinderen van vijf. Ik kom er niet uit.

Britse kinderen dood gevonden in hotel Corfu

ATHENE – Twee Britse kinderen van vijf en zeven jaar zijn dood aangetroffen in hun hotelkamer op het Griekse vakantie-eiland Corfu. De ouders van beiden lagen buiten bewustzijn op bed. De vader en moeder zijn in coma, meldde de Britse omroep BBC. Hun situatie zou kritiek zijn.

De Griekse justitie zei donderdag aanwijzingen te hebben dat de vier “een sterk gif” in hun lichaam hebben. Mogelijk gaat het om voedselvergiftiging, zeiden Griekse media. Een criminele daad is volgens de politie nagenoeg uitgesloten.

De 38-jarige vader en de 28-jarige moeder waren met hun kinderen op vakantie. Hotelpersoneel heeft verklaard dat het gedrag van de vier volstrekt normaal was gedurende hun verblijf. Op de lichamen van de kinderen zal nader onderzoek worden gedaan om duidelijkheid te krijgen over de precieze doodsoorzaak. (c) ANP

In september waren we er nog. Ben benieuwd in welk plaatsje dit drama plaatsvond. Na alle hiephoi-verhalen over Korfoe (zie blog van begin juni en begin september) voeg ik bij deze ook wat harder nieuws toe. Voor het evenwicht. Want dit is natuurlijk afschuwelijk. Ik zou niet meer uit zo’n coma hoeven te ontwaken.

Bij de eerste twee nummers denk je dat Ozzy een tweelingbroer heeft die wél kan zingen. En dat Black Sabbath wordt gecoverd. Bij Woman, de derde track, lijkt het alsof een stoner band uit de jaren negentig met een Robert Plant-cloon in de studio stond. Bij Where Eagles Have Been ben je gewend aan het Wolfmother-geluid en waan je je in een tijdmachine. Je bent in de jaren zeventig, maar met de krachtige productiesound van nu. En daar is ook het orgeltje, een van de vele geheime wapens van dit Australische trio. Het past prima bij de subtiel gelaagde muur van gitaar/Rickenbacker bas en refereert tegelijkertijd schaamteloos aan Deep Purple en Uriah Heep. Zonder dat je het jatwerk kunt noemen. Want origineel is dit titelloze debuut weliswaar geen seconde, maar uniek is het wel. Uniek door de enorme dynamiek op het album, alsof alles in één take is opgenomen. Uniek door de afwisseling waar het in dit genre vaak aan schort. Uniek door de wildenthousiaste vocalen van gitarist Andrew Stockdale. En bovenal uniek door de hoge songkwaliteit. Met de single Joker & The Thief, het epische Mind’s Eye en het psychedelische Tales als hoogtepunten. Zonder de rest van het groovende materiaal tekort te willen doen. Want niet vaak hoor je zo’n consistente rockplaat. Om maar te zwijgen van het uitstekende spel. Dit moet een moddervette liveband zijn.

De god van de christenen was niet voor een kleintje vervaardigd als we het Oude Testament mogen geloven. Wanneer hij in razernij uitbrak en zijn toorn over het land liet gaan, kon je maar beter snel emigreren. Voor je het weet had je een sprinkhanenplaag in je moestuintje. Of kikkers in je plantenbakken. Om maar te zwijgen van ziektes en nog ergere maatregelen om het geloof mee te bestendigen.

Prachtig bedacht natuurlijk. De priesters en profeten uit die tijd waren slimme jongens, de autoriteiten bleven autoriteiten met zo’n god als bovenbaas. Je zou wel beter uitkijken, voor je Zijn en dus hun regels aan je laars lapte. Duizenden jaren werkte het heel effectief: zaai angst en heers.

Maar god is al meer dan een halve eeuw niet meer de baas in het westen. We lachen om die oude grijsaard, die daar maar feest zit te vieren, in de wolken met onze overleden helden. En dus bedachten we wat nieuws. Wapenwedloop, oost tegen west, wie bang is voor de atoombom, stemme voor de zittende regering. En toen viel de muur.

Gelukkig duurde het nog geen vijftien jaar voor we een nieuwe duivel vonden. Terrorisme heet hij en we sidderen en beven weer. In de VS wordt het zelfs legaal om mensenrechten te schenden. Je hoeft als CIA-agent maar iemand Arabisch te horen praten en je mag folteren zoveel je wil. Niemand die je tegenhoudt.

Afgelopen zaterdag zag ik een billboard in een bushokje aan de Utrechtse Rubenslaan. “Ook in Utrecht werken professionals samen tegen terrorisme”, stond erop in letters van tien centimeter hoog. Ik twijfelde even. Zal ik mijn rugzak achterlaten? Ik was wel benieuwd naar de professionals die daar op af kwamen. Maar ik heb het niet gedaan. Ik wil niet bijdragen aan de hysterie. Want waar gaat het nou om? Terrorisme in Nederland? Laat me niet lachen. In de jaren zeventig, toén had je terrorisme in Nederland. Treinkapingen, hele schoolklassen werden gegijzeld. En ook elders in Europa kon je meer bommen in de bus verwachten dan nu, anno 2006. ETA, IRA, Rote Armee Fraktion. Waar waren de billboards? Ik heb ze niet gezien.

Maar opnieuw werkt het. Angst regeert. Een vriend van me durft niet meer met de trein te reizen in de spits. Elk incident induceert de roep om meer veiligheidsmaatregelen, al is het een klein brandje in een kroeg. En de overheid? Die mag gewoon doen en laten wat zij wil. Bezuinigen terwijl ze eerst de recessie verdiept door publiekelijk te gaan doemdenken over onze economie. Ons zorgstelsel op elegante wijze naar god helpen door het aan de markt te verkopen. De kwaliteit van ons onderwijs is tanende. De protesten zijn minimaal. Collectieve verlamming heeft zich van ons meester gemaakt. We blijven zitten waar we zitten en verroeren ons niet. En god? Die slaapt zacht en droomt weer eens dat hij allah wordt genoemd.

Als kind at ik enkele zomers lang geregeld bij visrestaurant Hameeteman, achter de C1000 in Ouddorp. Ouddorp is een dorpje aan de Zuid-Hollandse kust, net voordat de Brouwersdam je over de Grevelingen op Zeeuws gebied brengt. Visrestaurant Hameeteman bestond uit een soort zeesnackbar en een wat meer fancy eetgelegenheid. Het lekkerste was de gebakken poon. Mijn vader en mijn broertje namen steevast een lekkerbekje, maar ik was al na één keer verkocht. Voor mij nooit meer anders in deze toko.

Ouddorp ligt eeuwen achter me. Sindsdien is het me niet meer gelukt nog eens net zo’n lekkere poon te scoren. Wel geprobeerd, maar meestal waren het slappe gefrituurde of veel te hard gebakken vodjes. Elke keer dacht ik met weemoed aan Hameeteman achter de C1000 in Ouddorp.

Twee weken terug was ik op een feest van een een goeie vriend. Daar liep een jongen rond die vertelde dat hij elk jaar ergens (ben vergeten waar) gerookte poon at. Gerookt had ik het nog nooit gegeten.

Tot nu. Een maandje geleden heb ik een rookoven gekocht, samen met een emmertje speciaal eikenhoutmot, vooral om paling te roken. Maar na dit verhaal was ik nieuwsgierig geworden. Dus zaterdag toog ik samen met Puckje naar de markt, waar ik een pond rode poon kocht, schoongemaakt en wel. Kostte me nog geen twee euro. Voor een pond filet-met-ruggengraat!

Na twintig minuten roken op zacht tot matig vuur hield ik zes vissen over die mooi lichtbruin van het rooster kwamen en heerlijk geurden.

De smaak was waanzinnig! Het eikenhout had zijn werk gedaan. Als vanzelf liet het zachte, maar stevige vlees los van de graat om eerst de tong en daarna de rest te verwennen. Wat een lekkernij zeg! Enigszins vergelijkbaar met gerookte paling, hoewel het vlees veel fijner is, zowel qua structuur als qua smaak. Mocht je als visliefhebber ooit de kans krijgen gerookte poon te eten, aarzel dan geen seconde. Maar bedenk wel dat je daarna niet meer terug kan.