Casa di Ricomanjaro

Hier een preview van hoofdstuk 12, vers van de pers:-)

Zijn deur ging open en daar stond Ella. In haar badjas, daaronder een joggingbroek. Met in haar linkerhand een Benson & Hedges tasje, grijs met blauwe letters. Iets zwaars, zag Jonathan. Ella deed de deur van zijn kamer achter zich dicht en ging naast hem op zijn bed zitten. Ze haalde een opgerolde handdoek uit de tas tevoorschijn en daaruit een fles ouzo. Pilavas, eigenhandig geïmporteerd van het Griekse Corfu. Twee weken voordat ze opgenomen werd. Ik heb geen glaasjes, zei ze. Jonathan keek naar de lege tas op het bed, om te zien of er nog meer in zat, en moest lachen. “Dan drinken we gewoon uit de fles. Geen punt.” Maar al tijdens het laatste woord schrok hij van het idee dat hij met haar op zijn kamer ouzo zou drinken. Dronken worden, terwijl hij 60 mg Oxazepam in zijn lijf had. Terwijl de verplegers zouden kunnen binnenkomen. En terwijl hij zijn slaappil nog moest halen. En zo dacht hij nog meer, maar zijn zin in verdere verdoving maakte een einde aan zijn aarzelingen. Ella was weer opgestaan.
“Ik ga twee glaasjes halen. Wacht maar even hier. Ik zal de deur dichtdoen. Niet weggaan, hè” Ella gooide de fles op zijn bed en verliet zijn kamer. Jonathan pakte hem op en keek naar het etiket. Grieks, hij kon er geen woord van lezen. Maar hij zag het alcoholpercentage en schrok toch even. Hij stond op en begon zijn kamer op te ruimen. Hing zijn kleding geordend over zijn stoel en maakte zijn bed op. Hij liep naar de wastafel en keek in de spiegel. Zijn haar was een rommeltje. Met pieken van de weggestreken plukken haar waar veel gel op had gezeten. Hij ademde in de spiegel en tekende een hartje op het beslagen glas. Slordig van vorm, voor zijn doen. Hij ademde weer op het glas en tekende twee tieten. Geil mannetje, dacht hij. Maar hij kon er niet om lachen. Een bons klonk tegen zijn deur. Geschrokken draaide Jonathan zich om, toen bewoog de klink en kwam Ella binnen, met twee glaasjes en een pak druivensap. “Camouflage”, fluisterde ze en Jonathan glimlachte flauwtjes.

Zijn eerste glas ouzo was binnengekomen als een sloophamer in een broze gipswand. Nadat Jonathan nog wat had tegengestribbeld, hadden ze gepraat over het bedrog van de overheid waar het meldingen van terreur betrof, meer specifiek over de informatie die zij hierbij verstrekte. Zijn benen waren zwaar geworden en zijn hoofd was heerlijk vaag. “Wat een leven”, dacht hij even toen hij zijn tweede glas inschonk. Hij keek naar Ella die in hoog tempo een halve fles had weggedronken. Bij elke slok keek ze hem aan en zei ze: “Niet teveel drinken, hè?” Jonathan wist niet precies of ze daar een diepere betekenis aan toekende. Ergens hoopte hij van wel.
“Zullen we in bad gaan?”
“Wat?”
“Zullen we lekker in bad gaan. Deurtje op slot, flesje mee.”
“Eh, nou eh, ik, eh, ik heb een vriendin.”
“Ja, dat weet ik ook wel. Maar die zie ik hier nu niet. Jij?”
Hij voelde iets door zijn boxer kruipen. Onopvallend legde hij zijn handen in zijn schoot. Hij krabde met zijn rechterhand aan zijn linkerdijbeen.
“Ah, je hebt ook zin, zie ik”, lachte Ella.
“Eh”, Jonathan begon te stamelen en voelde zich niet echt gemakkelijk meer. Hij keek naar zijn glas. Ella stond op.