Casa di Ricomanjaro

Aan de kant zwommen baarsjes. Dat belooft veel goeds, dachten wij. De wormen waren al niet goed, want de dauwpieren bleken uitverkocht. En met mestpiertjes in een afgraving vissen op paling is natuurlijk een lachertje. Dus hadden we onze zinnen gezet op any vis, al was het een brasem. Een voorntje zou nog leuker zijn geweest, want dan konden we reepjes palingaas maken. Maar vanavond kwam er geen enkel teken van leven in onze toppen. Volgende keer de Lek.

Overigens was het wel heerlijk toeven aan de waterkant. Wat mij betreft zomert het nog een paar maanden zo door. Wellicht ten overvloede nog een tip voor iedereen die ‘s avonds tot laat aan de Maarsseveense Plassen wil liggen (of aan welke plas dan ook): zorg echt voor goeie muggenmelk (bij voorkeur met DEET), want je wordt lekgeprikt!

Geleend van Nu.nl:

Lachen mag niet meer in nieuwe paspoort

DEN HAAG – Mensen mogen op de pasfoto’s voor het nieuwe paspoort niet meer lachen. Ze moeten neutraal kijken en de mond gesloten houden. Dat staat in de aangescherpte regels voor foto’s op het nieuwe elektronische paspoort. Dat heeft een woordvoerster van het ministerie van Binnenlandse Zaken vrijdag bevestigd.

Eind augustus wordt het nieuwe reisdocument ingevoerd. Daarin komt een chip waarin behalve de persoonsgegevens ook de foto wordt opgenomen. Later komen er twee vingerafdrukken in de chip.

De foto’s moeten recht van voren worden gemaakt, in kleur zijn en een neutrale lichtgrijze achtergrond hebben. Brillen mogen, maar de glazen daarvan mogen niet te veel reflecteren. Een hoofddoek mag ook, om religieuze redenen, maar het hele gezicht moet goed te zien zijn. Verder zijn er eisen gesteld aan de korrelgrootte en de grootte van de persoon op de foto.

Volgens Binnenlandse Zaken gelden al regels voor de pasfoto’s maar waren die tot nu toe niet zo strikt omschreven. Afwijkende of onduidelijke foto’s worden nu ook al geweerd bij de aanvraag.

Met de eerste generatie nieuwe reisdocumenten volgt Nederland Europese regels voor veiligheidskenmerken en biometrische gegevens.

(c) ANP

Ik moet meteen denken aan de norse streep van Rita Verdonk. Die kon ook nooit lachen, behoudens enkele weken campagne voeren onder aanvoering van een uitgekookte mediatrainer. Wat is dat nou, niet meer mogen lachen in ons paspoort? Mogen we dan ook niet meer lachen bij de douane, omdat we dan niet herkend worden? Mogen we, als we lachend op vakantie gaan, de grens niet meer over? Er valt al zo weinig te lachen op een vliegveld. Er valt sowieso steeds minder te lachen. Terwijl het zo goed voor ons is. Ik wil niet al te psychotisch overkomen, maar ik vermoed dat onze Riet hier ook de hand in heeft gehad.

Syd Barrett, medeoprichter van Pink Floyd, is enkele dagen geleden overleden. Dat bericht bereikte vandaag de pers. De doodsoorzaak en de precieze sterfdatum zijn nog niet officieel bekend gemaakt, maar volgens een artikeltje op de website van Elsevier ging het mogelijk om complicaties van diabetes.

In 1965 richtte de gitarist/zanger samen met bassist Roger Waters, toetsenist Richard Wright en drummer Nick Mason de band op die de boeken in zou gaan als een van de belangrijkste vaandeldragers van de psychedelische muziek. Pink Floyds debuut The Piper At The Gates Of Dawn uit ’67 is grotendeels geschreven door Barrett en anno 2006 nog steeds een van de meest oorspronkelijke albums ooit. Ook op opvolger A Saucerful Of Secrets is Barrett nog te horen. Maar al in 1968 bleek hij niet meer te handhaven in de band en werd zijn rol overgenomen door zijn schoolvriend David Gilmour, die reeds hand- en spandiensten verrichtte vanwege Barretts onvoorspelbaarheid op het podium.

Vooral door lsd geïnduceerd psychotisch gedrag maakte de gitarist/zanger onhandelbaar. Bekend is het verhaal van Barrett die een heel optreden lang één en hetzelfde akkoord speelt, terwijl de band probeert zich door de setlist heen te worstelen (“And if the band you’re in start playing different tunes, I see you on the dark side of the moon”).

Als gitarist en componist was Barrett een van de meest innovatieve muzikanten van zijn tijd. Ook hierbij zal zijn lsd-gebruik ongetwijfeld een belangrijke rol hebben gespeeld – tripmiddelen hebben niet alleen een schaduwzijde. Barrett experimenteerde veelvuldig met ongewone akkoordenschema’s, feedback en dissonanten. Hij weigerde zich in wat voor ritmisch of harmonisch hokje dan ook te laten stoppen. Hij schreef prachtige, lieve, ontroerende, gekke, maar bovenal zeer originele teksten, waarmee hij handen en voeten gaf aan een geest zo rijk aan creativiteit dat velen hem als onnavolgbaar bestempelden. Syd Barrett is misschien wel het schoolvoorbeeld van wat sommigen een geniale gek noemen. Zonder overigens al te romantisch te willen worden, want geloof maar dat de man geleden heeft.

Na zijn vertrek uit Pink Floyd maakte hij nog twee soloalbums, The Madcap Laughs en Barrett. Beide verschenen in 1970. Daarna trok hij zich terug uit het publieke leven en dook hij alleen af en toe nog ergens op om andermaal geschiedenis te schrijven. Legendarisch is zijn verschijning in de Abbey Road studio’s in Londen, waar Pink Floyd in 1975 Wish You Were Here aan het opnemen was. Hij woonde de opnamesessies bij voor het nummer Shine On You Crazy Diamond, waarbij hij aanvankelijk niet eens werd herkend door de bandleden. Barrett bleek al zijn gezichtshaar te hebben afgeschoren, inclusief zijn wenkbrauwen en vele jaren later nog zouden Waters en Wright emotioneel verhalen over dit bizarre weerzien. Bizar niet in de laatste plaats, omdat Shine On You Crazy Diamond over Barrett zelf gaat (“You reached for the secret too soon, you cried for the moon”).

In 1988 verscheen van Barrett het album Opel, waarop een compilatie van alternatieve versies van al uitgebrachte nummers en wat niet eerder gereleased materiaal uit de periode ’68-’70, aanvankelijk onder meer bedoeld voor een derde soloplaat. Dit was het laatste muzikale wapenfeit van de man die aan de wieg had gestaan van een van de grootste rockbands aller tijden.

Roger Keith ‘Syd’ Barrett is zestig jaar geworden.

Nog nooit heb ik zo’n moddervette versie van The Dark Side Of The Moon gehoord. Vanavond speelde Roger Waters in Ahoy. De eerste set bestond uit solowerk en mooie, respectievelijk erbarmelijke versies van Pink Floyd-nummers. Na de rust was het de beurt aan een integrale uitvoering van een van mijn favoriete albums aller tijden.

Openers In The Flesh en Mother waren strak en overtuigend – het kippenvel kwam vooral voor rekening van zangeres Katie Kissoon die een uitstekende moeder bleek te zijn; Set The Control For The Heart Of The Sun, Have A Cigar en het afsluitende Sheep waren wel oké, Shine On You Crazy Diamond en Wish You Were Here daarentegen ‘swak tot seer swak’. Wat miste ik David Gilmour hier. Natuurlijk, Snowy White is een prima gitarist en ook Andy Fairweather-Low en Dave Kilminster verstaan hun vak. Maar de subtiele, vloeibare tonen van de Pink Floyd-gitarist bleken niet haalbaar. Om van diens aangename stemgeluid maar te zwijgen. Want tjongejonge, wat stond Waters in Wish You Were Here te knijpen. Jammer.

Het solowerk was mij grotendeels onbekend. Maakt onbemind. Hoewel de videobeelden van de onderzeeër die in een gigantisch bassin in een voetbalstadion een torpedo afvuurt indruk maakte. De opgeblazen reuzenastronaut die boven het publiek gewichtloosheid ervoer was ook wel geinig. Visueel dus zeer aantrekkelijk, maar muzikaal viel het eerste gedeelte van Waters show wat tegen. Wat niet in de laatste plaats te maken had met de slechte zaalmix. En dan stonden we nog wel pal naast de mengtafel. Maar goed, Ahoy staat nou eenmaal niet echt bekend om zijn goede akoestiek.

De tweede set toonde echter aan dat dit geen excuus hoeft te zijn voor een geluidsbrei. Want deze liveversie van The Dark Side Of The Moon klonk angstaanjagend goed. En niet alleen qua quadrafonisch zaalgeluid, maar ook qua spel, qua alles eigenlijk. Teamwork in optima forma dus. Waarbij hulde voor de bassist/zanger zelf, die in de tweede set goed aanvoelde wanneer je het zingen moet uitbesteden aan beteren. Hulde ook voor drummer Graham Broad die de boel prima bij elkaar hield en en passant heel On The Run op zijn hihat meedrumde – ga er maar aan staan. Hulde ten slotte voor de drie zangeressen – Kissoon, PP Arnold en Carol Kenyon – die The Great Gig In The Sky naar een hoogtepunt zongen en de refreinen in het afsluitende Brain Damage/Eclipse van prachtige koortjes voorzagen. Wederom kippenvel.

En toen was het nog niet over. Roger Waters kwam terug en deed The Happiest Days Of Our Lives/Another Brick In The Wall Prt. 2, Vera/Bring The Boys Back Home en daarna nog Comfortably Numb. Uitstekende uitvoeringen, daar niet van, maar eigenlijk was het al genoeg. Na zo een weergaloze versie van het superalbum uit 1973 is bijna alles een anti-climax. Maar goed, na die wegstervende hartslag meteen de zaallichten aan was ook wel erg bruut geweest. Nu konden we in ieder geval ietwat acclimatiseren. Volgende keer mag hij wat mij betreft alleen de tweede set spelen. En anders schuif ik wel wat later aan.

Rust. Frankrijk staat, niet geheel onverdiend, met 1-0 voor. Hoewel de strafschop die tot het doelpunt leidde van dubieus allooi was. Oké, het was een overtreding, maar een penalty is wel een erg zware straf.

Ik heb niks met Frankrijk en niks met Portugal, maar de eerste helft was boeiend. Nu hoop ik eerst op een doelpunt van de Portugezen, daarna kies ik partij.

(…)

Hulde voor het zinderende einde van deze wedstrijd. Frankrijk door. Tegen Italië in de finale. Prima.

Ik weet weer niet voor wie ik dan moet zijn.

Italië, Portugal, Duitsland, Frankrijk. Wat een drama!