Casa di Ricomanjaro

“De Nederlandse pers moet oprotten”, waren ooit gevleugelde woorden van onze kroonprins toen hij nog een kiddie was en op Soestdijk moest poseren met zijn familia. Zoiets was het, geloof ik.

Anyway, ik moest denken aan deze uitspraak toen ik gisteren naar de persconferentie keek van Marco van Basten. Een verslaggever vroeg naar de ruzie op het veld, tijdens de training, dus niet na Nederland – Servië-Montenegro, tussen Van Persie en Robben. Van Persie zou na een passeeractie op goal hebben geschoten en zwaar hebben gemist, terwijl Robben een klein beetje rechts van het midden voor het doel aanspeelbaar was. Robben had boos iets geroepen in de trant van: “Hee, man, ik stond helemaal vrij. Waarom schiet je hem nou niet hierheen.” En de pers, bij de training aanwezig, dacht een zich voortslepende ruzie op het spoor te zijn, hoewel het kan zijn dat ik de verkeerde spelers heb onthouden.

Een journalist kon het evenwel niet laten Van Basten te vragen naar dit voorval en had het over “het incident op de training”. Enigszins beschuldigend en hoorbaar watertandend. Maar de trainer verblikte of verbloosde niet en liet fijntjes weten dat dit gewoon een training was en dat daar “zulke dingen gebeuren”.

En zo is het ook. In elke voetbalwedstrijd wordt op elkaar gescholden, niet zelden eindeloos veel grover dan voornoemd mild verwijt van Robben. Vriendschappen lijken voor buitenstaanders te sneuvelen op het veld, maar het hoort er gewoon bij. Iedereen weet dat in het heetst van de strijd dagelijks gehanteerde communicatienormen niet meer gelden. En dat je tussen het krijt zo direct mogelijk bent, want dat is het meest efficiënt als je in een wedstrijd een boodschap over wilt brengen. Maar de pers zag een rel, grote zwarte koppen in het AD en het sportkatern van de Telegraaf. En porde Marco van Basten in zijn zij, irriteerde de niets vermoedende kijker, maakte zichzelf andermaal belachelijk.

De kus was heel lief.

Tot op de dag van vandaag ben ik geen lekkerder toastbeleg tegengekomen dan gerookte paling. Maar goede tweede is de sardientjesprut waarvoor hier een recept, goed voor ongeveer 1 kg beleg, dus goed voor een feestje. Men neme:

Een flinke bos bosuitjes of lenteuitjes
Twee of drie zoete puntpaprika’s
Een rode ui
Twee eieren
Twee tot vier tenen knoflook
Acht tot tien blikjes sardientjesfilets op olijfolie
Olijfolie of zonnebloemolie
Palmolie (is wel ongezond, maar een klein mespuntje geeft net even een aangename twist aan de smaak)

Neem een wat groter steelpannetje en doe hier een paar eetlepels olijfolie in en een mespuntje palmolie. Fruit op zacht vuur de knoflook en de fijn gesneden rode ui. Snij de bosui grof, de paprika wat fijner en gooi het geheel in de pan en laat een minuutje of tien op matig vuur en met veel omroeren bakken in de olie. Gooi af en toe een scheutje olijfolie in het pannetje, het liefst de uitgelekte olie uit de blikjes sardientjesfilets. Als het goed is, ziet je prutje er nu zo uit:

Gooi nu de sardientjesfilets erbij en roer alles goed en vooral stevig door elkaar. De sardientjes mogen best fijn worden, maar af en toe een groot stukje ertussen is wel lekker. Zet nu het vuur op zijn laagst en laat het pannetje een minuutje of twintig sudderen. Roer af en toe de boel door en zorg dat de onderste laag van het prutje niet aanbakt.

Kluts de eieren, schep de prut uit het pannetje en giet de overgebleven olijfolie uit de sardientjesblikjes erin. Verwarm de olie een klein minuutje op het laagste vuur en laat de geklutste eieren heel voorzichtig en langzaam langs het randje van de pan in de olie lopen. Zorg ervoor dat het ei niet stolt. Haal desnoods het pannetje van het vuur. Voeg dan de prut weer toe en roer het allemaal goed door elkaar. Laat het geheel nog een minuutje of vijf op laag vuur en met veel omscheppen pruttelen en zorg wederom dat er niks aanbrandt. En dan ben je klaar en heb je een supervisprut gemaakt.Een supervisprut die behalve op toast heerlijk is op een stokje en bovenal op vers gebakken Turks brood. De prut is prima koud te eten, maar lekkerder als ie nog een beetje warm is. Smakelijk!

De ouzo die we drinken kan de herinnering niet helemaal terughalen. De herinnering aan gisteravond. Toen we ons met onze appartementburen laafden aan het Griekse anijswater. Dronken en met te weinig slaap gingen we vanmorgen op pad. Met Puck en Borre als hun wakkere zelf. Het is nauwelijks te geloven dat dat vandaag was.

We halen de foto’s van onze camera, en de paar filmpjes die we schoten, en we betreuren ons lot. Dat we weer in het dagelijks leven zijn beland. Dat we weer aan de arbeid moeten. Dat het WK is begonnen, is niet meer dan een kleine pleister op de wonde. Waarom hebben we zo weinig filmpjes gemaakt?

Hieronder wat kiekjes (lekker scrollen):

De laatste dagen heb ik niet kunnen bloggen. Het internetcafé in Acharavi had vorige week een nieuwe internetverbinding gekregen -via de satelliet- en daardoor kreeg ik alsmaar geen contact met blogger. Lang verhaal kort: het was ook de laatste dagen heerlijk op Korfoe en we balen dat we weer terug zijn. Hoewel het weer hier ook lekker is. Maar in Utrecht ligt dat toch net even anders dan vijf minuten lopen van de aquamarijnen Griekse zee. Later.

Ergens in de nacht van zaterdag op zondag viel de stroom uit in het dorp. ‘s Ochtends klonk het gebrul van noodaggregaten. Omdat we hier een elektrisch fornuis hebben en we daarop het flesje voor Borre opwarmen, verkasten we al snel na het ontwaken naar een restaurant dat was aangesloten op zo’n noodvoorziening. Niet in de laatste plaats ook om koffie te krijgen, want een ochtend zonder koffie -ik citeer Herman Koch even- da’s geen ochtend hoor.

Even ter aanvulling op de culinaire do’s & don’ts van vorige post. Gisteren hebben we gegeten bij Acharavi Park, vlakbij ons huisje, en dat was goed te doen. Perfecte bediening, goed vlees, fruitige witte wijn en allemaal erg goedkoop. Zoals eigenlijk overal hier. Voor vijftien euri pp eet en drink je hier prima.

We willen eigenlijk niet meer weg. Gisteren hebben we bij een real estate agency gekeken naar huisjes aan zee hier in de buurt. Is niet eens zo gek duur. Gaan we er zelf een week of zes per jaar wonen en de rest van het seizoen verhuren we het aan toeristen. Het is misschien niet echt een slimme investering, maar we wanen ons hier aan de noordkust van Korfoe echt in een paradijsje, zelfs als we een buitje krijgen. Anyway, we zijn er nog niet over uit. Eerst maar eens uitzoeken wat een noodaggregaat kost.

Gisteren hebben we gegeten in The Lemon Garden. Zoals de naam al doet vermoeden gaat het hier om een openluchtrestaurant midden in een gigantische citroenboomgaard. Erg leuk om te vertoeven en voor kindertjens is er een speeltafel met piratenschip, kasteel, hobbelpaardjes, stiften en futuristische schietpoppen. Ik had reuzegarnalen van de grill, maar die waren wat droog. Ook de rest van de voorgeschotelde waren was niet om over naar huis te schrijven. Wat ik dus verder niet meer zal doen:-( Desondanks een prachtige lokatie voor een glas fris wit of een halve liter Mythos.

Wel een culinaire aanrader is de cappuccino bij Freddo, net aan het begin van de hoofdstraat. Neem als je er ooit komt de cappuccino met cream en je krijgt een kop waanzinnig lekkere koffie met zelfgemaakte, ongezoete slagroom. Heerlijk!

Ook bij Freddo: Italiaans ijs dat niet onder doet voor dat van Il Molino. En dat is een classificatie die wij niet snel aan ijs zouden geven. Vooral de banaan en de hazelnoot zijn genoeg reden om elke dag voor terug te keren. Wat we dan ook met liefde doen.

Het weer valt de laatste dagen een beetje tegen. Af en toe een bui en ook is het wat fris als het zonnetje verdwijnt. Gelukkig wordt het morgen beter, dus nogmaals geen gedrukte pret alhier.

Om te beginnen hebben we nog niet echt heel veel spannends beleefd hier. Des te beter, zou ik bijna willen zeggen, want we relaxen alsof ons leven ervan af hangt. Dus op het gemakje struinen we door het dorpje en als we even ergens kunnen zitten voor een ijsje of een cappuccino, dan laten we dat niet.

De afgelopen twee dagen hebben we voornamelijk benut om wat boodschapjes te doen, naar het strand te gaan, de omgeving wat te verkennen en Grieks Mythos bier en Korfoeiaanse witte wijn te drinken. Als de kinderen ‘s middags een dutje doen, doen wij gezellig mee en ons tempo hebben we aan het weer aangepast. Weer dat overigens niet onverdeeld aan onze kant staat, want eind deze middag kregen we een buitje, toen we op het strand lagen. Het mocht de pret evenwel niet drukken.

Nog even een huishoudelijke mededeling. De computers en de verbinding hier in deze toko zijn a) nogal retetraag, hebben b) geen goeie fotobewerkingssoftware waardoor de foti die ik upload nogal slecht uit de verf komen, maar c) een groot glas witte wijn kost slechts een euro, dus voorlopig blijf ik jullie op de hoogte houden. Op de foto onderaan staat ons huisje. Het pand is in vier appartementen ingedeeld, wij zitten in dat rechtsonder. Overigens, het plaatsje waar we zijn neergestreken heet Acharavi en ligt aan de noordkust van het eiland.