Casa di Ricomanjaro

In tien minuten was het uitverkocht. Met andere woorden: wat eeuwig zonde dat zoveel mensen Tool vanavond niet konden zien spelen in de Heineken Music Hall. Eerst maken ze dé beste rockplaat van het jaar, daarna geven ze het meest indrukwekkende concert van 2006. Want, geloof me, beter dan dit zal de rest van het jaar niet te zien zijn. Of het zou de show moeten zijn die de band in november geeft, aldus kondigde zanger Maynard James Keenan aan.

Voorzien van een prachtig kristalhelder zaalgeluid wisselde Tool nummers van het pas verschenen 10,000 Days af met het sterkste materiaal van voorgangers Lateralus en AEnima. Van het album Undertow werd slechts het indringende Sober gespeeld. Debuut Opiate werd, overigens terecht, met rust gelaten.

Tool live is adembenemend. Zo strak en overtuigend tovert het kwartet de meest complexe ritmes en melodieën tevoorschijn. Retestrak uitgevoerd, waardoor de geenszins alledaagse arrangementen tot op de noot te volgen zijn. En werkelijk elke toon die de band fabriceert is raak. Zo uitgekristalliseerd is het samenspel van gitaar, bas en drums. Tel daar de gecontroleerde woede en wanhoop van Keenan bij op en je hebt een show waar elke aanwezige muzikant met pijn in de onderbuik van huiswaarts keert.

De hoofdrol was misschien wel voor bassist Justin Chancellor en zijn effectenbak. Hoewel eigenlijk het collectief op de voorgrond stond. Dit krijg je als je vier hoogbegaafde musici bij elkaar brengt die hun talent niet gebruiken om kunstjes te vertonen, maar om intelligente muziek te maken die enig is in zijn soort. Want dat is Tool. Op plaat en op het podium. Uniek, dynamisch, overdonderend.

En omdat een Nederlander altijd wat te zeiken moet hebben: op de affiche stond: “An evening with Tool”. Dat is met een zuivere speeltijd van krap anderhalf uur wel erg pretentieus. Niet eerder baalde ik zo van het hoop-op-een-laatste-toegift-wegvagende-zaallicht als vanavond. Ik kan bijna niet wachten tot november…

__________________________________________________________

De foto van drummer Danny Carey is gemaakt door een zekere Heinz Kronberger, gejat van drummerworld.com en daarna wat bijgesneden. Volgende keer smokkel ik mijn eigen camera mee naar binnen.

Naar huis. Jammer. Kutscheids. Jammer. Schoppartij. Jammer. Voorhoede die niet kan afmaken. Jammer. Figo die maten naait. Jammer. Kuyt die telkens een stap tekort komt. Jammer. Van der Vaart die niet kan aannemen. Jammer. Figo die maten naait. Jammer. Kutscheids. Jammer.

Tot nu toe, en dan met name de afgelopen week, was dit WK niet echt het toernooi van de scheidsrechters. Ook Frankrijk-Togo zag weer iemand flink de boel verstieren.

Daarom wil ik vandaag twee typen scheidsrechters bespreken die je in de Duitse stadions dezer dagen veel tegenkomt. Allereerst:

1. De optelscheids. Ziet twee, drie kleine overtredingen door de vingers, maar fluit dan wanneer de speler een correcte tackle uitvoert en geenszins een overtreding begaat. Kennelijk staat een dergelijke scheidsrechter pas bij twee twijfelachtige beslissingen op scherp en wel zo op scherp dat hij het eerstvolgende duel affluit op verdenking van geweld. Hinderlijk. Het tweede type is:

2. De laatfluiter. Heeft veel overeenkomsten met de optelscheids. Meest opvallende kenmerk van de laatfluiter is dat hij pas zo’n vijf tot tien seconden fluit ná de overtreding of het buitenspel. Waardoor de speler aan de bal, evenals de kijker, het idee heeft dat hij door mag gaan. En zo zien we een bijna doelpunt, een doelpunt en een bijna gele kaart in de eerste helft van Frankrijk-Togo op het laatste nippertje niet doorgaan. Jammer. Nog steeds 0-0.

… en wat was het weer spannend, op het laatst. Dit is voor mij echt het WK van de zinderende slotfases. En gelukkig gaat Guus Hiddink naar de achtste finale. Want wat is hij erin gefloten zeg. Of hij – Viduka is erin gefloten.

Wat een kutscheids en wat een teringbende maakte hij er op laatst nog van. Wel twee keer geel geven aan de Kroatische verdediger Simunic, maar geen rood. Pas na de wedstrijd, als hij het eindsignaal geeft, komt de rode kaart tevoorschijn na een derde (!) gele kaart voor de lompe Kroaat. Een eindsignaal dat overigens nauwelijks opvalt, vanwege alle commotie op het veld. Zelden zag ik een arbiter zo prutsen als Graham Poll!

… so far, de eerste drie kwartier zijn gespeeld. Wat een evenwichtige pot zeg. En wat een actie. Jammer van de 0-0, maar ik heb wel de ruststand goed gepoold op mijn werk:-P

De tweede helft is begonnen.

Bril. Maar van een bloedeloze 0-0 is geen sprake. Want dit was gewoon met afstand de beste wedstrijd die Oranje tot nog toe heeft gespeeld op dit WK. Zelfs een van de beste wedstrijden van het toernooi. Natuurlijk waren doelpunten leuk geweest, maar liever zo’n weergaloze partij waarin beide elftallen waanzinnig aan elkaar zijn gewaagd dan een paar doelpunten en een statische pot armoedig positiespel. Hulde voor Oranje.

Ik hoop evenwel niet dat we Argentinië in de finale wederom treffen, want dan wordt het een zenuwslopende zit. Maar goed, eerst Portugal maar eens naar huis sturen zondag.

_______________________________________________________
De foto van Dirk Kuyt is gejat van fifa.com; copyright Associated Press (AP)

De eerste avond was wat magertjes, maar vannacht gingen we toch met vier palingen naar huis. Waarvan de grootste maar liefst 700 gram woog en de visavond met verve afsloot. Het was rustig op de kade van het Merwedekanaal, maar het weer was nog tot ver na zonsondergang heerlijk. En, ook niet geheel onbelangrijk, geen brasem gezien!

Qua aanbeten was het nog wat behelpen, ondanks de drukkende warmte van gisteren. Desondanks verwacht ik weer een volle diepvries aan het eind van deze viszomer. Overigens had ik de tweede paling die ik ving niet eens zien bijten. Dus eigenlijk telt ie niet:-( Verwacht de komende maanden gerust wat visserslatijn op dit bloggie.

Hij vraagt een beetje geduld. Maar dan heb je ook een superplaat in je oren. De eerste paar draaibeurten valt ie tegen. Als je niet goed luistert, denk je zelfs dat je het allemaal al wel eens gehoord hebt. Is het niet op AEnima, dan is het wel op het in 2001 verschenen Lateralus. Niets, maar dan ook niets is echter minder waar.

Neem nou jongste bandlid Justin Chancellor, overigens al sinds half jaren negentig van de partij. Zelden hoorde je een bassist zo’n volle melodische basis neerleggen bij zo’n directe groove. Zo zwaar en toch zo lichtvoetig gespeeld. Gitaar hoeft nauwelijks iets te doen. En heeft dus alle ruimte om subtiel te variëren met het geluid en het ritmische Leitmotiv dat Chancellor en Danny Carey neerleggen van fraaie randjes te voorzien. Alle ruimte om dit te versterken en te vervolmaken. Maar de bassist regelt de boel. Hij en Carey vormen met afstand de meest inventieve tweemansritmesectie op aarde.

Naarmate Tool ouder wordt, gaat ze wel steeds meer lijken op een kruising van Pink Floyd en een metalen King Crimson. Maar dan wel steevast met een uniek geluid, het rijpe Toolgeluid. Het geluid van complexe, maar toegankelijk geproduceerde drumpartijen, percussie van uiteenlopend pluimage. Het geluid van stekelig, maar ook oerstrak bas- en gitaarwerk, gevarieerd versterkt en geprocessed. Van mooie dissonanten, van slimme tegendraadse harmonieën en ritmes. Het geluid van woede en hoop, rust en ongeremde agressie. En op dit album ook het geluid van rouwverwerking (Wings For Marie). Tienduizend dagen duurde het ziekbed van de moeder van zanger Maynard James Keenan.

Het nieuwe 10,000 Days is een diamant. Fijn geslepen maar onder een hardnekkige laag stof. En na elke draaibeurt slijt er wat van dat stof vanaf. Gaat hij steeds meer glimmen. En uiteindelijk schittert hij zo fel dat je verblind raakt. Zo verblind dat je alleen nog maar meer van dit gezelschap wil horen en nu al niet kunt wachten op de opvolger.

10,000 Days opent groovy en hakkend met het snel vervreemdende Vicarious. Het is meteen een van de hoogtepunten van de plaat en komt binnen als een doelpunt in de eerste minuut van de tweede helft. Heen en weer slingerend tussen ingehouden, slepende passages, wilde maar nimmer chaotische erupties, hoekige en toch uitermate soepele wendingen en zang zo dwingend als een dominee, laat het album je daarna keer op keer versteld staan. Van zoveel expressie, zoveel muzikaal vakmanschap en zoveel zeggingskracht. Tel daar de kristalheldere, open productie bij op en je begrijpt dat het vechten tegen de bierkaai wordt om dit jaar een betere plaat te maken.

Overigens zag ik zelden een cd met zulk origineel artwork. Bedacht door gitarist Adam Jones. Wie dit album uitsluitend downloadt is gek. Het omslag en de door de 3D-bril te bekijken afbeeldingen in het boekje doen qua uitvoering -en qua diepte:-)- niet onder voor de elf supersongs. Dit is geen kunst meer, dit is Überkunst.