Casa di Ricomanjaro

‘t Vrouwtje zit lekker te lezen op ons verandaatje. De kinders slapen en papa heeft een internetcafeetje ontdekt, nog geen tien minuten lopen van ons appartement. Een appartement dat heerlijk kleinschalig is en omringd door een waanzinnige tuin. Inclusief schommels, dus voor Puck en Borre (ja, ook die heeft het schommelen ontdekt) kan de vakantie al niet meer stuk.

In deze tuin, achter ons appartement, staan ook een citroen- en een sinaasappelboom. Van eerstgenoemde heb ik nog niks geplukt, maar de sinaasappels zijn zonder twijfel de lekkerste die ik ooit heb gegeten. Zo heerlijk zoet en vol van smaak. En ook zo makkelijk te pellen en bovendien praktisch zonder pitten. Hulde dus voor de Korfoeiaanse sinaasappel.

Vandaag zijn we naar het strand geweest, zo’n tien minuten lopen van ons huisje. De kinders moeten nog wennen aan de zee. Het water was evenwel prima op temperatuur. U begrijpt, wij vermaken ons uitstekend. Het onderste kiekje is ook uit de tuin, van een plant die ik niet ken maar erg mooi vond. Wie het weet mag het zeggen.

Ja, heerlijk, morgennacht vliegen we er met het hele gezinnetje lekker tussenuit. Twee weekjes Korfoe, twee weekjes koude ouzo op een balkonnetje, twee weekjes zon en geen regen. Dus twee weekjes geen nieuws op Casa di Ricomanjaro. Tenzij er natuurlijk een internetcafeetje in de buurt is. Dan zal ik wel even verslag doen van het verfrissende Middellandse Zeewater onder een blauwe hemel. Cheers!

Which band wants his audience dead? Aldus zet Bill Hicks in zijn doorbraakshow Relentless de rechtszaak over de zelfmoord van Judas Priestfans te kakken. Dat geen enkele artiest erbij gebaat is zijn publiek om te brengen en dat wanneer je je platen achterstevoren draait, je grote kans loopt dat je satan al hebt gevonden. In jezelf. Helemaal in jezelf. Stop maar met zoeken. Plaats van bestemming bereikt. Tegelijkertijd nog een belangrijk weetje: wist je dat de New Kids On The Block (die had je toen, soort Take That maar dan nog enger) juist beter klinken als je hun platen achterstevoren draait. Het optreden staat op de dvd Bill Hicks Live, die een paar jaar geleden is verschenen. Er is ook een nieuwe oude show uit op dvd: Sane Man. Heb ik stukken van gezien, erg goed. Veel rauwer dan Relentless. Maar ook weer geniaal. Voor als je Bill Hicks Live zoekt in de dvdzaak, heb je hier alvast het plaatje voor in je geheugen.

Wie de transcriptie van Relentless wil lezen, klikke op het volgende woord: klik!

Shpongle
Nothing lasts… but nothing is lost

Alleen al de titel stemt tot hoop. Ik eet mandarijntjes als het Spaanse akoestische gitaarriffje van Pete Callard het plastic salsafeest onderbreekt in Levitation Nation. En salsa is het eigenlijk niet echt. Het is opzwepende jaren tachtig foute-discothekenmuziek maar zo goed geproduceerd en mooi weg ge-eqt dat hier gewoon sprake is van kunst met de tot cliché verworden hoofdletter K. Voor wat het waard is.

Met Nothing lasts… but nothing is lost degradeert het duo Simon Posford/Raja Ram al hun vorige werk in één klap tot op plastic geperste vingeroefeningen. Want wat een geluidstovenarij is dit, wat een prachtige verzameling zelfgemaakte klanken, en wat zijn ze intelligent op ritme gezet en voorzien van lekkere stemmen. Dit is muzikaal trippen in optima forma. Elke muzikant die zich wel eens met sample-editing bezig houdt, zou deze opvolger van Tales of the inexpressible dagelijks moeten draaien. Of in ieder geval eens per maand, om zijn referentiekader aan te scherpen. Elke muzikant die zich afvraagt hoe een ritme te maken op een pianopartij die zo weinig noten bevat dat je niet weet waar te beginnen, krijgt hier het antwoord. Elke geluidstechnicus zou dit album op zijn mp3speler moeten dragen. Want het is verplichte vakliteratuur wat Shpongle hier op zijn derde voorschotelt (remixen niet meegeteld).

Superfunctioneel gitaarwerk dwingt de tracks naar een opstaande rand in je muzikale bewustzijn, af en toe versterkt door heerlijk volle trompetten en ingenieus ingekaderd door het swingende drumwerk. Je trommelvlies juicht als het spel van hi-hat en bassdrum van timmer Nogira samen met de bassen de boel op gang brengen. Sfeervol zijn de vocale partijen. De vindingrijke melodieën en de stemmen van Hari-Om en Michele Adamson zullen elke bad trip doen keren. En veel beter dan met de tracks Nothing lasts… en …But nothing is lost kun je de helaas en veel te vroeg overleden out-of-the-box-wetenschapper Terence McKenna voorts niet eren. Slechts aan het einde is er een klein dipje dat zijn dieptepunt krijgt in de niet zo overtuigende metalgitaren van The Nebbish Route. Maar daar moet je gewoon effe doorheen. Het mag de pret eigenlijk niet drukken.

Want echt, zelden hoorde ik zo’n perfecte psychedelische dance-plaat. Zo vernieuwend en toch zo vertrouwd van karakter. Zo goed gespeeld dat je zelfs van de fluitpartijen kunt blijven genieten. Zo kristalhelder klinkend. Zo compleet. Zelden hoorde ik een plaat die zo veel hoop uitademde. En hij blijft nieuwe ontdekkingen opleveren, ook na twintig keer draaien. Samen met de meest recente Mars Volta is dit het beste wat 2005 muzikaal voor mij in petto had.

Het is 1-0 voor Arsenal. Barça wordt andermaal genaaid. Onterecht geel en eerder in de wedstrijd een niet toegewezen penalty. Arsenal is al eerder genaaid. De rode kaart voor Lehmann was wat zwaar. De tweede helft is best goed. Hoewel de schoten op doel slecht zijn. De passes slordig. En de overtredingen vrij knullig. Ronaldinho lacht om zijn missers. Ook als hij in het zijnet schiet, hoewel hij zo nobel is zijn hoofd te schudden. Ik ga weer even kijken, er is nog een kwartiertje officiële speeltijd. Het zal wel niet meer lukken.

Barcelona scóóóóóóóóóóóórt!!

En weer!

2 - 1

Genaaid en toch gewonnen. Ondanks dat het niet de wedstrijd was waarop Frank Snoeks had gehoopt. Oké, oké, Arsenal is ook genaaid. Ik geloof dat iedereen het er nu wel over eens is dat de scheidsrechter een aardig potje spelbederf heeft laten zien in de europacupfinale 2006. Maar het kon niet deren.

Zelf kan ik het met twee mandarijntjes of twee knijpstressballetjes, maar drie is me al te moeilijk. En zelfs als ik het met twee doe, laat ik ze geregeld vallen. Ik ben geen jongleur. Dít is een jongleur!!!

Gekoppiepeest van het NRC, daarna iets ingekort:

Verdonk zou Hirsi Ali hebben uitgezet

Door een onzer redacteuren

Den Haag, 12 mei. Minister Rita Verdonk (Vreemdelingenzaken en Integratiebeleid, VVD) zou Kamerlid Hirsi Ali (VVD) Nederland hebben uitgezet als Verdonk in 1992 al minister was geweest.

Volgens Hirsi Ali heeft ze enkele maanden geleden contact gezocht met Verdonk, toen die had besloten het Kosovaarse meisje Taïda Pasic Nederland uit te zetten omdat Pasic gelogen had over haar verleden. Hirsi Ali: „Ik heb toen tegen Verdonk gezegd dat ik ook gelogen heb over mijn verleden. Zij antwoordde toen dat als zij in 1992 minister was geweest ze mij Nederland zou hebben uitgezet.”

Hirsi Ali deed haar uitspraken gisteren in het televisieprogramma Zembla, dat een reconstructie maakte van haar vluchtverhaal. Zembla sprak onder meer met een tante van Hirsi Ali in Nederland en met haar broer, Mahdi Hirsi Magan, die in Kenia woont. Zij verklaarden dat Hirsi Ali niet tegen haar zin zou zijn uitgehuwelijkt. Hirsi Ali weerspreekt deze aantijgingen. Haar broer trok gisteravond na de uitzending een deel van zijn verklaring weer in.

Hirsi Ali erkende al eerder dat zij heeft gelogen om een verblijfsstatus te krijgen. Ze zei dat ze vanuit Somalië, waar destijds een burgeroorlog woedde, naar een vluchtelingenkamp in Kenia was gevlucht en van daaruit naar Nederland is gekomen. In werkelijkheid kwam zij vanuit een relatief veilige omgeving in Kenia, waar ze van haar tiende tot haar 22-ste heeft gewoond en waar haar familie een vluchtelingenstatus had. Gisteravond zei het Kamerlid vanuit New York tegenover het tv-programma Nova dat ze sinds zij de politiek is ingegaan er nooit een geheim van heeft gemaakt om economische redenen naar Europa te zijn gekomen.

Oké, denk ik dan. Eerlijk antwoord. En volgens mij zou ieder weldenkend mens een leugentje om bestwil vertellen als je daarmee een relatief armoedig bestaan kan verruilen voor een veelbelovend plekje in onze fijne maatschappij. Fair enough. Ik kan het Hirsi Ali niet kwalijk nemen. Verdonk is gewoon gek. Maar het kan nog gekker. Het artikel op de site van het NRC sluit af met:

Tweede-Kamerlid Nawijn heeft minister Verdonk gisteravond gevraagd Hirsi Ali het Nederlanderschap te ontnemen indien blijkt dat haar partijgenote inderdaad gelogen heeft.

Heeft die man dan helemaal niets geleerd van al die persiflages?