Casa di Ricomanjaro

Bang zijn voor mensen met een andere kleur. Da’s ons niet vreemd. In vroeger tijden betekende een uiterlijk verschil tussen de leden van de ene stam en die van een andere dat er gevaar dreigde. Of kon dreigen. En dus zit er vast wel ergens in de genen een tooltje dat angst creëert wanneer een andere kleur mens zich aandient. En dat zal wel een beetje sluimeren. En bij de een wat meer ontwikkeld zijn dan bij de ander. Maar het zit er. En je hoeft als gevierd politicus niet veel te doen om het grieven aan te wakkeren en vervolgens dat tooltje te activeren. Gewoon een beetje inspelen op de collectieve herinneringen aan asielzoekers die de plaatselijke middenstand beroofden, aan allochtonen die bommetjes maakten (mag ook niet!), aan religieuze kleding die het gezicht bedekt. En dan komt de rest vanzelf. En dat is handig. Want als de mensen bang zijn, kijken ze wel beter uit om (nog meer) te twijfelen. En is wat Rita zegt gewoon waar en heeft ze gelijk en moeten we drastische maatregelen nemen. De grondwet veranderen desnoods. Hekken met prikkeldraad om onze huizen, uitkijktorens in plaats van stoplichten, soldaten in de straat. Gewapend.

Kunnen we ons eindelijk weer veilig voelen.

… hoe Riet Haverdonk en Mark Rutte zich overgeven aan populistische en bovenal gemakzuchtige zieltjeswinnerij. Preken voor eigen parochie met goed gekozen neveneffecten, zal dat wel heten. Inmiddels zijn er minimaal twee politieke standpunten waarmee het goed stemmen trekken is:

1. Buitenlanders zijn welkom, maar ze mogen alleen Nederlands praten. Binnenkomende buitenlanders die in het land van herkomst de doodstraf riskeren vanwege hun religie of geaardheid sturen we terug.

2. Uitkeringsgerechtigden zijn niet gerechtigd een uitkering te krijgen, aangezien ze achterover leunen. Het zijn natuurlijk gewoon profiteurs, ook die alleenstaande moeder met drie kinderen die haar baan verloren is en niet eens een kinderoppas kan betalen. En het zijn er ook zo véél!

En dus:

1. Afgewezen Iraanse asielzoekers die homoseksueel zijn of zich hebben bekeerd tot het christendom, moeten nog niet worden teruggestuurd naar hun herkomstland. Dat vindt een meerderheid van de Tweede Kamer. Woensdagavond is er een debat over de kwestie. Aanleiding is het besluit van minister Verdonk (Vreemdelingenzaken) om deze uitgeprocedeerde asielzoekers wel weer uit te zetten.

2. Kandidaat-lijsttrekker Rutte van de VVD wil de bijstandswet sluiten voor iedereen die niet arbeidsongeschikt is. Hierover moeten in de komende kabinetsformatie afspraken worden gemaakt, zegt hij deze week in een interview met het weekblad Elsevier. Volgens Rutte zal de werkloosheid verdwijnen door de economische groei en de vergrijzing. Daarom moet de bijstandswet worden aangepast. “We sleuren iedereen de arbeidsmarkt op. Om te beginnen krijgen jongeren tot 27 jaar géén bijstand meer. Uiterlijk over vier jaar sluiten we de bijstandswet voor iedereen die niet arbeidsongeschikt is, want dan is er letterlijk werk voor iedereen.”

(allebei bron: ANP)

En het ergste is dat ze er mee wegkomen. Sterker, hun aanhang groeit inmiddels ook in kringen die er zeker niet beter op worden als de VVD het beleid medebepaalt. In die zin is de vergelijking van Rita Verdonk met Pim Fortuyn toch niet helemaal uit de lucht gegrepen. Overigens wil ik mijn abonnement op de Varagids (kutblad) erom verwedden dat Nederland ook over vier jaar nog werklozen zat heeft om mijn waterleidingen te vervangen en mijn muren opnieuw te stucen. Zwart ja.

Uit luiheid wat fragmentjes uit mijn roman-to-be gecopy-pasted. Kan ik nog even aankomen vanavond…

Uit hoofdstuk 5. De dakgoot in de Reigerstraat

(29 augustus 1982)

De bomen zijn al lang uitgebloeid, maar Jonathan hoopt steeds weer dat hij de bloemetjes zal zien als hij het gordijn ’s ochtends opendoet. Hij richt zich op en ziet de dakgoot van het huis dat tien meter verderop staat. Door de bomen ziet hij de grijze rand onder het oranje dak. Hij merkt dat hij zijn hoofd op gelijke hoogte heeft met de onderkant van zijn slaapkamerraam. Maar, en zo heeft hij het vaker gezien, ook met de onderkant van de dakgoot van de buren. Hij heeft zich al heel vaak afgevraagd of het verschil nou voor het grootste deel komt doordat de plafonds in het huis van de buren een stuk lager waren, of doordat het huis een stuk lager stond. Hij komt er niet uit. Zijn moeder roept hem. Wat ben je aan het doen?, vraagt ze.

“Ik lig op bed. Ik ben moe.” Zijn moeder zegt “O” en loopt dan van onderaan de trap naar de keuken. Jonathan gaat weer liggen en voelt voorzichtig met zijn hand aan zijn voorhoofd. Het schrijnt nog steeds. Jonathan legt zijn handen achter zijn hoofd. Hij denkt aan honkbal. Ziet zichzelf een heel hoge bal slaan, maar kan niet wegrennen omdat zijn voeten in startblokken zijn vastgezet. Hij doet zijn ogen open en kijkt naar het zwarte visnet aan het plafond. Later wordt hij honkballer.

Uit hoofdstuk 6. De blaffende buizerd…

(16 december 2004)

“De treinstellen met de nummers 2130 en 1742 gaan door als intercity naar Rotterdam. De nummers 2278 en 3426 gaan door als intercity naar Den Haag. U vindt de nummers van uw treinstel boven de schuifdeuren. Denkt u bij het verlaten van de trein aan uw bagage…”

“Boredom is not a burden anyone should bear”, zingt Tool-zanger Keenan als Jonathan zijn oordopjes in doet. Hij staat op, glimlacht om die zin, ziet de conducteur voor zich die zojuist heeft gesproken en beweegt zich houterig en schommelend naar het balkon. Zodra hij het overdekte stuk van het perron heeft verlaten, steekt hij een Camel op. Achter de fietsenstalling rookt hij de sigaret op tot aan het filter, tot ín het filter. Jonathan twijfelt. Moet hij de fietsenstalmeester weer negentig eurocent fooi geven? Gisteren had de oppasser niet gereageerd. Ook niet nauwelijks, gewoon niet. Hij was ’s avonds net zo chagrijnig geweest als ’s ochtends. Zoals altijd eigenlijk. Jonathan heeft ernstig medelijden met de fietsenstalmeester. Hij vermoedt dat de man aangespoord wordt door zijn vrouw om maar zoveel mogelijk in de avonduren van huis te zijn. De fietsenstalmeester, die altijd blafte wanneer hij sprak – als hij al sprak. Maar de oppasser doet Jonathan ook denken aan een buizerd. Hij weet niet waarom. Eerste associatie. Een lepe, oude buizerd. Een blaffende buizerd. Jonathan weet dat hij een twee-euromunt in zijn broekzak heeft. Twee stuks zelfs. Maar de man verdiende het niet. De dag ervoor was de buizerd verre van vriendelijk geweest, en vanochtend had de man hem niet eens op de hoogte gebracht van de wegens werkzaamheden dichte deur aan het eind van de stallingsruimte. Zodat hij terug kon lopen naar de vooringang en helemaal buitenom moest lopen om bij zijn trein te komen. En o ja, de bewaker was ook nog eens tergend langzaam uit zijn stoel gekomen toen Jonathan de stalling in was gereden. Nee, geen fooi, flikker maar op. Maar dan bedenkt hij dat hij zijn rugzak af moet doen, want daarin zit zijn portemonnee met gepast geld, 1 euro 10. Dat is hem teveel moeite. En hij heeft ook geen zin om te wachten totdat de man naar achteren is gelopen en geld heeft gewisseld. Dan toch maar fooi. Jonathan trekt zijn fiets uit het rek en slentert naar de buizerd. Hij graait in zijn broekzak en pakt een twee eurostuk. Hij probeert de bewaker in de ogen te kijken. Dat lukt niet, want die kijkt naar de grond als hij het bonnetje van Jonathans versnellingskabel af trekt en ook nog als hij daarna het geld aanneemt.

Uit hoofdstuk 7. …En de tovenaar van duizend koningen

(16/17 december 2004)

De wind snijdt als ze over de brug lopen. Jonathan kijkt over de rivier naar de lichtjes in de verte. Maastricht van de bourgondiërs. Stad van sociale scheefte, luie studenten en koffieshopklanten uit de fabriek. Hij zou best een dikkere jas willen hebben. En handschoenen. Wanten desnoods. Jonathan steekt zijn vingertoppen in zijn mond. Kutland. Regent het niet, dan is het wel te koud. Godverdomme. “Hoe ver was het ook alweer lopen?”

“Ongeveer twintig minuten. We zijn al tien minuten onderweg”, zegt Ruben. “Dus we zijn op de helft. Is toch lekker, even in de frisse buitenlucht?”

“Ja, fris is het wel ja. Godverdomme.”

“Het vriest”, zegt Ruben. “Het vriest de hele nacht, en morgenochtend ook nog tot het licht wordt.”

“Jij zegt het.”

“Is er nog wat van die joint over?”, vraagt Ruben

”Vast wel. Ter heeft hem.” Jonathan grijnst in het donker naar Terence. “De advocaat wil roken.”

Uit hoofdstuk 8. Verraad

“Just because you’re paranoid, doesn’t mean they’re not out to get you. ‘Cause they are.”

(Foilhat – Deoxy.org forum, februari 2005)

Jonathan kotst over de rand van het bad waar hij zojuist is uitgeklommen. Hij grijpt zich vast aan het stalen handvat en kijkt naar wat hij kwijt is. Het vormt een bruine plas, rijk aan structuur, die uit elkaar valt in het weglopende water. Als hij stukjes vlees -vast en zeker schouderham- tussen bruine stukjes onherkenbaar ontwaart, moet hij weer over zijn nek. Hij had gedacht even goed te kunnen badderen na het uurtje fitness. Of nou ja, fitness – meer dan wat buikspieroefeningen en een stukje fietsen was het niet geweest. En, o ja, hij had een kwartier op een roeiboot gezeten. Een uur had hem aanvankelijk kort geleken, maar hij was kapot gegaan. Al na een half uur was hij zich gaan verheugen op het verkwikkende bad dat hij zou nemen na afloop van deze marteling. Maar eenmaal in het warme water was het verraad teruggekomen in zijn hoofd. Waar het was gebleven.

- einde kopij –

Oh ja, effe linkje naar het Rita Verdonk-filmpje van Kelvin (die Mike B in vorige post noemde; thanx buddy!)

Hiernaast staat vanaf nu ook een link naar de andere briljante filmpjes van Kelvin…

Los onderstaande rebus op en win een
belastingverlaging

-et

-fel

-nster

-pee

-quichote

-at

-manneke p

-kster

-sta

Oplossingen voor 30 april naar ritaverdonk@vvd.nl

Alle opa’s en oma’s waren afgezegd. ‘t Feestje ging niet door. Borre is vandaag 1 jaar geworden, maar reden om te vieren had hij niet. Wel oorontsteking, waarvoor we vanmiddag nog bij de huisartsenpost zaten en waarvoor we antibiotica meekregen. ‘t Kereltje was zó zielig op zijn eigen verjaardag (“It’s my party and I cry if I want to”). Hij wilde uitsluitend tegen je aan hangen en alleen als de paracetamol piekte, had hij even wat energie om te spelen. En natuurlijk niet met de veel te dure Wheely Bug die hij had gekregen, maar met de ballonnen die in de kamer lagen. De Wheely Bug was al snel door Puck geconfisqueerd. Dat wordt dus nog wat, als ie weer beter is.