Casa di Ricomanjaro

AD Binnenland, vandaag

Door Jeroen de Vreede

Fout hout is overal te koop

DEN HAAG – Illegaal gekapt hout vindt in Nederland ongehinderd zijn weg naar bouwmarkt, tuincentrum en groothandel.

Slechte controles, fraude met vrachtpapieren en mazen in de wet maken de kans groot dat klanten van bouwmarkten fout hout kopen. Ze steunen zo onbewust de leegroof van tropisch regenwoud. Milieuorganisaties én houthandelaren waarschuwen daarvoor.

In winkels van Praxis, Gamma, Karwei en Intratuin is volop hout verkrijgbaar van dubieuze herkomst. De bedrijven zeggen te werken met betrouwbare leveranciers, maar fraude in de landen van herkomst maakt controle daarop onmogelijk. Zo is naar schatting tachtig procent van het hout dat uit Indonesië wordt geïmporteerd, afkomstig van illegale houtkap. Gamma biedt deze week goedkope Indonesische tuinmeubels aan.

„Handelaren, actiegroepen en de overheid proberen al tien jaar illegaal gekapt hout te weren, maar we zijn niets opgeschoten,’’ zegt directeur Ton Bouwman van houtimporteur HoekLopik. Het bedrijf is vorige week gestopt met de verkoop van triplex uit China, nadat Greenpeace aantoonde dat het hout afkomstig was van illegale kap in de regenwouden van Papoea-Nieuw-Guinea.

Uit onderzoek blijkt dat alle boskap op het eiland illegaal is. Maleisische handelaren vervoeren het hout naar China. Daar krijgt het hout het stempel Made in China en wordt vervolgens goedkoop aan de man gebracht in Europa en Amerika.

In Europa is controle onmogelijk, zegt het ministerie van Landbouw. „Aan het hout is niet te zien of het illegaal is. We moeten afgaan op vrachtbrieven.’’ Deze papieren zijn vaak vervalst. Strafzaken leiden vaak tot niets, omdat niet is aan te tonen uit welk bos het hout komt.

Bouwmarkten bieden steeds meer duurzaam geoogst hout met FSC-keur aan, maar zeggen niet te kunnen stoppen met de verkoop van hout zonder certificaat. „We zetten onze leveranciers onder druk, maar in de tussentijd moeten we wel zaken met ze blijven doen,’’ aldus Gamma en Karwei.

Bron: AD

Misschien raar om je af te vragen, maar zou al dat hout met het FSC keurmerk wél helemaal zuiver op de nerf zijn?

(Sorry, was een beetje een Frits Spits grapje)

Is er al jaren, blijft leuk: The Onion. In 2001 las ik hem voor het eerst, maar ons contact verwaterde na enige tijd. Vanavond kwam ik er tot mijn grote vreugde achter dat ie nog steeds bestaat. Heb een recent sampletje hieronder geplakt:

Wonder Drug Inspires Deep, Unwavering Love Of Pharmaceutical Companies

NEW YORK—The Food and Drug Administration today approved the sale of the drug PharmAmorin, a prescription tablet developed by Pfizer to treat chronic distrust of large prescription-drug manufacturers.

Pfizer executives characterized the FDA’s approval as a “godsend” for sufferers of independent-thinking-related mental-health disorders…

Lees het hele artikel

Puck leest haar mama en papa voor uit de bundel van Kikker. Ze is net ‘betrapt’, om kwart voor elf ‘s avonds, rechtop in haar bed, omringd door boekjes. En ze wil nog niet slapen. “Eerst boekje uit.”

In een van de verhalen verschijnt een groene draak. De draak wordt gedood door een van de vrienden van Kikker. De tekening toont een monster dat de doodsteek krijgt. Bruut geweld in het dierenrijk. Maar niet voor Puck. Ze zegt: “Oh, man de draak dúwen”. In haar ogen zijn de beestjes aan het spelen. Zoals zij morgen zal spelen op de crèche.

En bij spelen hoort vallen. Dus is Haas even verderop in het boek niet aan het verdrinken, maar slechts “in het water fallen”. Niks aan de hand. Rat duikt hem wel eventjes na. En dan kunnen ze weer verder spelen.

Als het boek uit is, legt ze het zorgvuldig met de open kant naar haar gezicht en trekt ze het dekbed op. “En klaar slapen, dan weer boekjes lezen hè?”

Wat me eigenlijk nog het meest irriteert aan die hele berichtgeving rond de verkrachtingszaken bij de marine, zijn de stompzinnige reacties die de publieke opinie kleuren. Kennelijk maken we nog steeds deel uit van een achterlijke cultuur. Op internet en bij de borrel klinken teksten als “ja, maar dan moet je als vrouw ook niet op een marinefregat willen meevaren” of “het is natuurlijk de kat op het spek binden” of “dan moet je als vrouw ook niet zeuren als er wat gebeurt”. Want ja, “als je als man zo lang en zo ver van huis bent, dan krijg je zo je behoeften”. Of nog erger: “reken maar dat ze er zelf ook van genoten hebben”. Het is bijna net zo triest als wat er bij de marine klaarblijkelijk aan de hand is. Ik moet ervan kotsen.

Bij Koefnoen bleef dit item vanavond onbelicht. Vond ik opvallend. Overigens wordt Koefnoens miniserie De slecht georganiseerde misdaad vast en zeker, om niet te zeggen geheid een hit. En dan moeten Groot, Van Sauers, Wouterse en de rest van de bende er misschien wel een bioscoopfilm van maken. Lijkt me cool. Want die tien minuten zijn veel te snel voorbij. Van mij mogen ze er de volgende keer een hele aflevering mee vullen. Geer en Goor heb ik nu wel gezien.

Iemand weleens Euroshopper bier op? Mijn buurman zou zeggen: PIS! Zwervers lusten er daarentegen pap van. Altijd weer die halve literblikken Euroshopper op Hoog Catharijne. En de hausse is nog niet begonnen. Maar wel in zicht. Want naar verwachting komen er in korte tijd 14.000 daklozen bij, als het aan de overheid ligt. Gemeenten in dit geval. Lees het onderstaande en huiver.

Onderstaand artikel is gekoppiepeest van psychoseplein.nl:

Bron: GGZ Nederland

Copyright: Redactie Schizofrenie Bulletin / Ypsilonlocatie: psychoseplein.nl

Uitkering 14.000 GGZ-patiënten op de tocht

UTRECHT, zondag 5 maart 2006 – De 14.000 mensen die gedwongen in GGZ-instellingen verblijven dreigen hun gemeentelijke uitkering te verliezen. Doorlopende vaste lasten zoals de huur voor een woning of de kosten voor gas en elektra kunnen dan niet meer worden betaald, waardoor zij hun woning kunnen verliezen en ook gezinsleden in de problemen komen. Zij kunnen evenmin ziektekostenpremies betalen waardoor de medische zorg voor deze mensen in gevaar komt. Tot slot is er geen enkele ruimte voor persoonlijke uitgaven. Andree van Es, voorzitter GGZ Nederland, vroeg vrijdag op de VPRO-radio aandacht voor dit probleem.

De Wet Werk en bijstand sluit ‘personen aan wie rechtens hun vrijheid is ontnomen’ uit van verschillende vormen van bijstand. Het gaat dan bijvoorbeeld om gedetineerden. Zij hoeven tijdens hun detentieperiode echter geen ziektekostenpremie te betalen en de minister van Justitie draagt de kosten voor medische zorg. Zij ontvangen daarnaast een maandelijks bedrag voor persoonlijke uitgaven.

Volgens de uitleg die veel gemeenten aan de Wet Werk en bijstand geven betreft deze wet niet alleen gedetineerden maar ook mensen die gedwongen zijn opgenomen in GGZ-instellingen. De gemeenten neigen ertoe de uitkering van deze mensen vanaf de eerste dag van opneming in een GGZ-instelling stop te zetten. Voor deze groep bestaat echter geen enkel financieel vangnet. Mensen die vrijwillig in een GGZ-instelling verblijven hebben wel weer recht op vormen van bijstand. Zij ontvangen maandelijks een bedrag aan zak- en kleedgeld waarvan zij in elk geval wel de premie voor hun ziektekostenverzekering kunnen betalen.

In GGZ-instellingen verblijven circa 14.000 patienten die onder dwang opgenomen zijn omdat zij door een psychische stoornis een gevaar zijn voor zichzelf of voor de maatschappij. Ongeveer de helft van hen is langer dan drie weken opgenomen. Ook worden er jaarlijks enkele tientallen mensen gedwongen opgenomen in een GGZ-instelling omdat zij een delict hebben gepleegd waarvoor de rechter hen op grond van een psychische stoornis volledig ontoerekeningsvatbaar heeft verklaard.

Omdat elke Nederlandse burger per 1 januari premieplichtig is en binnenkort het moment aanbreekt waarop verzekeraars de eerste wanbetalers wettelijk de verzekering op kunnen gaan zeggen komt deze speciale groep GGZ-patienten dan echt in de problemen. GGZ Nederland roept de departementen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Justitie en VWS alsmede de politiek op om met grote spoed een oplossing voor deze groep GGZ-patienten te zoeken.

Laatste bewerking: 6 maart 2006

We zijn dus weer terug bij af, of in dit geval bij de Middeleeuwen. Toen mensen in psychische nood nog op dezelfde wijze werden behandeld als de dieven, brandstichters, verkrachters, moordenaars en belastingontduikers die er het leven onveilig maakten. Gewoon negeren, dat volk. Hebben we niks mee te maken, laat staan voor te zorgen. Ieder voor zich, weet je.

Dus je doet een zelfmoordpoging. Je wordt opgenomen op de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. En je verliest je uitkering. Baal je dubbel dat je zelfmoord niet is gelukt. En doe je de volgende keer een stuk beter je best.Meer zwervers op straat, dichtbij dealers en supermarkt. Is dat de eigen verantwoordelijkheid van JP B? Mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen toch voor zichzelf laten zorgen? Petje af voor het kabinet als het lukt. Ik zie het niet gebeuren. Maar het is goed nieuws voor de grote AH op HC. En, uiteraard, voor Euroshopper.

De foto is van dit project geleend.

Twee brandweerwagens waren vanavond nodig om een tachtigjarige vrouw wakker te maken. Wat voorafging:

Lief en ik drinken een glaasje wijn en luisteren naar de nieuwe Bløf. Na een paar slokken ruiken we een brandlucht in de kamer. Ik ga naar buiten. In de tuin ruik ik het nog sterker. Er staat in de buurt iets in de fik, zoveel is zeker. Enkele tientallen meters verderop zie ik rook achter het appartementencomplex naast ons blok. Lief komt ook naar buiten en stelt voor dat ik een van de bewoners van dat complex waarschuw. Ik bel aan bij een man die de VUT-gerechtigde leeftijd bijna heeft bereikt. Denk ik. Hij laat me binnen en samen kijken we vanaf zijn balkon naar de plek waar ik vijf minuten geleden rook zag. We zien niks, maar ook hij ruikt de brandlucht. “Misschien beneden”, zegt hij. “Daar woont een oude vrouw en die rookt heel veel.”

Ik bel aan en een meisje van mijn leeftijd, misschien iets jonger, doet open, het is de bewoner naast de oude vrouw. Ik leg het verhaal nog eens uit. Brandlucht en rook gezien achter jullie flat. Ze laat ons – de bovenbuurman is er ook bij – binnen en neemt ons mee naar de achtertuin. De brandlucht is al minder en bij de buurvrouw op de begane grond zijn de luiken dicht. Het betreft hier een tachtigjarige vrouw die tien minuten geleden nog bij het buurmeisje heeft aangebeld met een kapotte afstandsbediening. Het meisje drukt op de bel van haar oude buurvrouw. Ze klopt op de deur. Ze belt weer aan. Ze klopt weer op de deur en roept de naam van haar buurvrouw. “Normaal zou ze al lang open hebben gedaan. Dit is niet goed”, zegt ze. Ze klopt opnieuw op de deur, maar nu met haar ring. Het zijn felle tikken en ik hoor haar irritatie. Het buurmeisje lag al in bed toen ik aanbelde.

De bovenbuurman die ik het eerst had gewaarschuwd, mompelt wat over een derde flatbewoner die de sleutel van het appartement van de oude vrouw zou hebben. Dat blijkt niet het geval, maar wel belt deze derde de oude dame. Er wordt niet opgenomen. “Dit is niet goed”, zijn de flatbewoners het eens. “Normaal doet ze altijd meteen open. Haar tv staat wel aan. Maar ik hoor haar niet. Ik bel de politie.”

Ik zie het looprek voor de deur en vraag of het meisje zeker weet dat de oude vrouw thuis is. Dat doet ze. “Ze was hier net nog, tien minuten geleden. En ze gaat nooit weg zonder dat ding.”

Erbij gekomen medeflatbewoners beweren dat het niks voor Corrie is, want zo heet de oude vrouw, om niet open te doen. Ik vraag of de dame slaapmiddelen gebruikt en misschien gewoon zwaar ligt te pitten. Ze heeft inderdaad slaappillen.

De politie laat de brandweer komen. Die arriveert na tien minuten. Een grote wagen, compleet met ladder erbovenop en zes brandweermannen erin. De brandweercommandant vraagt wat er aan de hand is en het meisje vertelt het verhaal. De brandweervrouw loopt naar de achtertuin en vindt niets alarmerends. De brandweer gaat proberen de deur naar het appartement van de oude vrouw zonder al teveel schade te openen. Maar daarvoor is gereedschap nodig dat dit brandweerteam ontbeert. Met een walkie-talkie roept de brandweercommandant een collega op die het benodigde materiaal wel bij zich heeft. Een kwartier later komt een tweede brandweerwagen, met alleen een ladder, de straat in rijden. De man naast de besturende brandweerman heeft een koffertje met gereedschap. Ook dat schiet tekort.

Inmiddels is het wat drukker op straat geworden en voel ik me steeds ongemakkelijker. Ik heb gewoon twee brandweerauto’s op mijn geweten. Uiteindelijk haalt een der brandweerlieden een soort ministormram tevoorschijn om de deur in tien seconden in te beuken. De mannen gaan naar binnen en ik bereid me voor op de aanblik van een dode. De oude vrouw wordt pas wakker als de brandweercommandant haar aanraakt. Vals alarm. Ik voel me een sukkel, maar krijg nog wel voor elkaar dat een van de flatbewoners me binnenkort de naam van dat slaapmiddel bezorgt. “Gooi maar door mijn brievenbus.”

… of gewoon downloaden natuurlijk, maar dan naai je de band. En je hebt niet zo’n mooi boekje met teksten. En die teksten zijn prachtig. Het hele album is prachtig. Tot nog toe waren het oeuvre van Boudewijn de Groot en Doe Maar, de eerste Acda & De Munnik en Twee Straten Verder van Arthur Umbgrove mijn favoriete Nederlandstalige platen. Waar ik overigens relatief weinig naar luister. Maar bovenaan staat sinds vanavond de nieuwe Bløf, Umoja. Wat een beauty.

Op dit album reist het Zeeuwsche gezelschap de wereld rond, landt in India, Cuba, Australië, Kenia, Bhutan, Japan, Ierland en maakt daar ter plekke muziek met al dan niet beroemde locals zonder het Bløfkader te verliezen. Sterker nog, met de toegevoegde uitheemse invloeden is haar muziek nog rijker, voller, meer compleet. Zo smaakvol en strak zijn de sitar-, tablas-, kododrum-, didgeridoo-, percussie- en Afrikaanse zangpartijen in de Nederlandse rock geïntegreerd. Persoonlijke favorieten: Mens, Binnenstebuiten en De Hemel Is De Aarde, maar eigenlijk is elk nummer raak.

De bijbehorende dvd is verplichte kost voor elke muziekliefhebber. Zij bevat de nummers van het album, voorzien van mooie en soms ook harde beelden uit de landen waar de club geweest is. Eigenlijk is dit hoe je deze muziek moet beleven. Bovendien staat er een hele berg extra’s op. Zoals de interviews met supermuzikanten die vertellen over instrumenten waarvan je het bestaan niet eens vermoedde, en bekendere waren, zoals de sitar en tablastrommels. Fantastische tv-muziekjournalistiek door bassist Peter Slager. Verder op de dvd onder meer reportages over de band, maar ook over aids in Rusland en armoede in Afrika. ‘t Siert de heren muzikanten. Maar laat vooral de muziek het werk doen. En de mooie, diepe productie. Prachtig in dts ook. Hulde voor de Zeeuwen!