Casa di Ricomanjaro

Die vraagt zeurt nog steeds door mijn systeem. Waarom in godsnaam kreeg Micha Wertheim geen staande ovatie na zijn show Voor Je Het Weet, vanavond in de Stadsschouwburg? Misschien had ik zelf als eerste op moeten staan (te schijterig voor). Maar veel briljanter zal een Utrechts podium het dit jaar niet meer krijgen, vermoed ik. Wertheim was werkelijk uitmuntend, in al zijn voordrachttalenten! De taal- en vormvirtuoos liep doorlopend over de grens tussen spitsvondsten en verfrissende lompheid. En over tal van andere grenzen. Maar altijd met de waardigheid van een koning. Want dat is hij voor mij na zijn laatste twee shows. De ongekroonde koning van Cabaret 3.0. Waarom kreeg hij geen staande ovatie?

Eigenlijk gaf hij zelf al een verklaring, aan het begin van zijn show. Sommige kunst is zo goed dat het publiek niet doorheeft hóe goed zij is. Of pas met vertraging;-) Ga hem nog zien, als je kunt!

Lees ook: Micha Wertheim en de kracht van de herhaling

In mijn spelertje het beloofde tweede deel van Temporary Psychosis. Elektronica, zelfgemaakte sounds en wat ongeclearde samples. Ergens begin van dit millennium gemaakt en ik vind het nog steeds wel geinig. Ik hoop jullie ook. Enjoy!

Hieronder een fragment uit een Funcus-jam van de laatste repetitie. Dat wil zeggen: alleen gitaar, bas en drums, want Annette en Jasper waren een nieuw sax-arrangement voor Chameleon aan het uitwerken. Paul, Milo en ik hadden geen zin meer om te wachten tot ze uitgeschreven waren. Een jam-uit-verveling dus. Gewoon voor de leuk:-)

Beloofd is beloofd. Morgen ga ik met Borre in de Python. Ik zie er al een week tegenop:-(

Elk jaar gaan we eind april/begin mei naar de Efteling. De leerkrachten van de kidjes hebben dan een studiedag en de rest van het land niet, dus is het superleeg in het attractiepark, met uitzondering van wat schoolreisjes. Je kunt bij nagenoeg alle attracties zo doorlopen en dat is wel zo relaxed. Zo ook waarschijnlijk morgen bij de Python.

De afgelopen jaren heb ik mijn achtbaangrenzen telkens weer verlegd, maar de dubbele looping en kurkentrekker kon ik steeds genoeglijk vermijden. Puck durfde niet en Borre was nog te klein. Joris en de Draak was de laatste keer aan de beurt en die was al best heftig. De Vogelrok en de Bobslee zijn inmiddels een eitje. Maar morgen is er geen ontkomen meer aan. Borre verheugt zich al een week op de Python.

Als kind kon ik geen genoeg krijgen van deze achtbaan. Dat ik er destijds steevast drie kwartier voor in de rij moest staan -soms langer- deerde me allerminst. Ik kan me Eftelingbezoeken herinneren dat ik de hele middag niet bij de Python was weg te slaan. Maar de wereld is daarna verder gegaan.

Op mijn eenentwintigste stapte ik nietsvermoedend in de Octopus op de piekenkermis aan de Maliesingel. De laatste keer Efteling lag toen zo’n jaar of zes achter me. Wat er in die tijd is gebeurd is me een raadsel, maar na de hellerit in dat kermisding zwoer ik dat ik nooit meer in iets bewegends zou stappen tenzij dat diende om van A naar B te gaan. Maar dan krijg je kinderen. En wacht op een zeker moment de Python. Morgen, that is. Nu eerst een borrel.

Hieronder de nieuwste Damn Right! demotrack, getiteld Max. Een lower dan lowbudgetopname, maar dat mag de pret niet drukken. De drumpartij is een eenvoudige drumloop, gitaar en bas zijn via effectpedaaltjes en de Tascam naar de compu gestuurd en de zang is met de iPhone opgenomen en daarna in Sound Forge bewerkt. Maar zoals altijd: het gaat om het idee:-)

Enjoy!

Jonathan denkt tien seconden lang dat de wereld geordend is door smalbandige sociale en intelligentieklassen. En hij heeft geen idee waar hij zich in deze rangorde bevindt. Wel weet Jonathan dat hij haast heeft. De kaars is bijna opgebrand. En de wind die de vlam moet uitblazen, is nog lang niet sterk genoeg. De aarde wordt afgepeld en we bewegen ons langzaam naar de vernietigende kern.

Hoog tijd voor koffie. Jonathan gaat naar zijn kamer, haalt zijn peuken en snelt zich naar de rookruimte. Aan het loket zit een nieuw meisje. Hij houdt zijn vinger op de lezer en als een robot schuift de zevende apotheekstudente in drie weken een zakje Haze onder het ijzeren klemmetje op het zwarte, ronde plateau en draait het onder het glazen raam door. Jonathan heeft dit systeem eerder gezien, maar waar? Bij voormalige postkantoren? Dat op het Neude? Dat bij de NS vroeger? Maar dan is de Nieuwe Wereldorde weer terug. Hij kijkt naar de studente. Ze ziet het. Ze weet dat hij het weet. “Ja jongen, je staat helemaal open.” Snel pakt hij de wiet. Hij moet even zitten. Beelden van gisteravond dringen zich op. Hij had vanaf eind van de middag tot diep in de nacht video’s gekeken van getuigenissen uit allerlei al dan niet geheime overheidsclubs over weggestopte buitenaardsen, soms zelfs diep onder Zuid-Amerikaanse grond. Daarna had hij tot het ontbijt wakker gelegen. Jonathan gaapt en wrijft zich over zijn halve-weekstoppels. Hij weet dat ze hier ook zijn, de controleurs, of eigenlijk de slaafjes, van de satanisten. Johnny niet. Die heeft geen idee. Maar Ingrid… Of Gerda. Of Steven. Ja, Steven, want die heeft een t-shirt met het oog van Horus. Die heeft kennelijk een taak voor ingewijden. Met trillende vingers knutselt Jonathan een joint in elkaar. Als hij klaar is, gaat hij rechtop zitten aan de reusachtige eettafel in zijn nieuwe thuis. Hij inhaleert diep. Oh ja, koffie.

Kut, hij moet echt opstaan voor de kan. Hij strekt zich nog één keer over het tafelblad, maar komt centimeters te kort. Onvoorzichtig rijdt hij zijn stoel achteruit. Hij staat op en loopt gehaast om de tafel heen. Net als hij een mok heeft gepakt, komt Johnny binnen. Hij schenkt in en giet een kwart ernaast. Johnny! Hij moét hem testen!

“Hé, Sjonnie. Alles goed enzo?”
“Ik mag niet klagen. Ik heb een goed leven.”
“Ja, jij wel. Maar kijk eens naar buiten en in de hemel. Weet je wat dat voor strepen zijn, daar in de lucht?”
“Die condensstrepen bedoel je? Van vliegtuigen?”
“Ik bedoel wel die strepen van vliegtuigen, maar het is geen condens.”
“Geen condens. Wat is het dan?”
“Het zijn chemicaliën.”
“Chemicaliën?”
“Chemicaliën. Om jou en mij ziek te maken.”
“Wat zeg je nou? Denk je dat je ziek wordt van condens uit een vliegtuigmotor?”
“Heb je weleens gehoord van chem trails?” Jonathans hart klopt in zijn keel. Hij verraadt een groot geheim en weet dat hij in de gaten wordt gehouden. En Johnny weet dat ook. Dus moet hij extra op zijn hoede zijn.
“Ja, ik weet wat chem trails zijn. Maar dat doet er niet toe, toch?”

Geschrokken kijkt Jonathan hem aan. “Chem trails zijn niet belangrijk? Wat is er dan nóg belangrijker daarbuiten dan met de dood worden bedreigd? En niet alleen jouw dood, maar die van je hele gezin, Sjon.”
“Ik denk daar anders over, meneer Kramer.”
“Zeg nou ‘Jonathan’! Hoe vaak moet ik het nou nog vragen?”
“Geniet van je koffie.”
Oké, Johnny heeft dus wél een idee. Jonathan neemt zijn mok mee en gaat onderuit zitten in de hoekbank bij de jaren-negentigstereo. Hij heeft geen idee hoe dat ding werkt op een iPhone. Sowieso heeft hij geen snoertje bij zich. Een Sony midiset! Ja, laten we vooral nog wat bezuinigen op de zorg! Als altijd is Jonathan de laatste die de gemeenschappelijke chill room verlaat. Hij wordt om half drie wakker en heeft geen idee hoe lang hij al sliep. Wel ziet hij dat hij wiet voor minimaal drie joints heeft gebruikt. Hij pakt zijn spullen van het plastic bijzettafeltje en hijst zich overeind. Strompelend haalt hij nog net zijn kamer. Hij maakt zijn broekriem los, maar bedenkt zich dan en laat zich op bed vallen. Johnny weet meer van de chem trails. Hij is tóch een van hen. Jonathan ligt wakker tot het ontbijt.