Casa di Ricomanjaro

Bron (thanx, Mike!)

Fire & Axe: A Viking Saga is een leuk spel, maar het duurt eigenlijk te lang. Niet dat het erg is om een bordspel van drie uur of langer te doen. Maar dan moet het spel zich daar wel voor lenen. En dat doet Fire & Axe niet. Met als gevolg dat je het spel in de eindfase echt een beetje uitzit.

De spelers zijn vikingen die op de kaart van Europa aan de slag moeten. Je verdient punten door steden te plunderen, handel te drijven en nederzettingen te stichten. Daartoe moet je eerst je boot laden met bemanning en handelswaren. En dan mag je een beperkte afstand varen. Veroveren doe je door met de dobbelstenen hoger te gooien dan de waarde van de stad waar je bent aanbeland. Als je eerst handel drijft in deze stad, hoef je minder hoog te gooien. Sowieso is handelen best lucratief, vooral als de goederen die je bij hebt op dat moment populair zijn.

In het spel zijn telkens drie kaartjes met een missie, de Sagas. Zo’n missie houdt bijvoorbeeld in dat je drie bij elkaar liggende steden moet kolonialiseren. Of dat je handel moet drijven in een ver weg liggende stad. Hiervoor krijg je soms in het spel zelf al extra punten. Maar aan het eind van het spel krijg je ook nog eens punten voor de voltooide Sagas. Dus het is slim om gericht te gaan varen.

Ook leuk zijn de Rune-kaarten die je aan het begin van je beurt kunt trekken (maximaal drie). Deze kaarten bevatten foefjes, vergelijkbaar met de Energize-kaartjes in Nexus Ops. Zoals: tel twee punten op bij je dobbelsteenworp wanneer je een stad aanvalt of verwijder de bemanning van het schip van een tegenstander. Erg handig en goed voor een extra spanning. Je weet immers nooit wat je medespelers aan handige extraatjes op hand hebben.

Uiteindelijk win je het spel door een slimme combinatie van handelen, kolonialiseren en plunderen met voldoende oog voor de Sagas. Het probleem is echter dat er teveel van deze missies zijn; het spel is pas afgelopen als er drie ronden zijn verlopen nadat de laatste Sagas-kaart op het bord is gekomen. Hierdoor duurt het spel nog even voort terwijl de meeste steden dan al zijn geplunderd en gekolonialiseerd. Deze eindfase voegt dus nauwelijks iets toe en is derhalve overbodig. Wat erop neer komt dat het spel zeker een uur korter had gekund.

Op de doos staat trouwens een spelduur van negentig minuten, maar dat is volstrekt onzin. Wij speelden het met zijn drieën en hebben redelijk vlot doorgetrokken. Toch waren we er drie uur mee zoet. De oplossing voor een eventuele volgende keer dat we het spelen is het aantal Sagas-kaarten sterk reduceren. Hoewel je dan misschien de balans uit het spel haalt.

Fire & Axe: A Viking Saga is geschreven door Phil en Steve Kendall en uitgegeven in 2004. De originele versie van het spel heet Viking Fury. Ik weet eigenlijk niet of het nog te koop is.

Geluidstechnicus Black Rebel Motorcycle Club overleden

20/08/2010 – Door Cartman91 – Bron: LiveXS

Geluidstechnicus en voormalig bassist van The Call Michael Been, vader van bassist Robert Been van Black Rebel Motorcycle Club, is op Pukkelpop overleden.

De techneut werd backstage onwel en direct door de EHBO verzorgd. Vervolgens is hij naar het Hasseltse Salvator ziekenhuis gebracht, waar hij bezweek. Michael Been is 60 jaar oud geworden.

Voor de bandleden en overige crew is inmiddels slachtofferopvang gekomen.

R.I.P. Michael Been (1950-2010)

Michael Been is afgelopen dinsdag, voorafgaand aan het optreden van Black Rebel Motorcycle Club in het Utrechtse Tivoli, in ons land gecremeerd. De urn stond in de kleedkamer, heb ik me laten vertellen. Dat verklaart misschien ook het contactloze optreden van de band die avond. Wel heftig dat je dan toch gaat spelen. Groot respect.

Het is op zijn minst fascinerend dat in het enorme aanbod van strategische bordspellen nog steeds orginele spelsystemen uitkomen. Ook Lost Valley is een uniek spel, ondanks dat het elementen bevat uit bijvoorbeeld Kolonisten van Catan en Taluva. Zoals het bij elke beurt uitdijende speelbord dat in dit geval uit driehoeken en ruiten bestaat met delen van een rivier, rotsgebergten, bossen en toendra’s.

Spelers zijn goudzoekers in Klondike. Zoveel mogelijk goudklompjes bemachtigen is dan ook het doel van het spel. Daartoe kun je een heel scala aan gereedschappen inzetten: vishengels en jachtgeweren om het benodigde voedsel te vangen; paarden en boten om je bewegingsvrijheid te vergroten; houtzagerijen om extra hout te produceren; zeven om meer goud uit de rivier te halen en dynamiet om meer goud uit de bergen te winnen. Hier liggen de meest waardevolle goudtegeltjes. Maar om daaraan te komen, moet je hier uiteraard eerst een mijn bouwen. Die mijn kan ook door je medespelers worden gebruikt. En aangezien er doorgaans meer goud ligt dan je in één beurt kunt delven, moet je ervoor oppassen dat je je tegenstanders niet teveel helpt.

Met je pion beweeg je je langs de lijnen van de gelegde ruiten en driehoeken. Om gereedschappen te kopen moet je terug naar een tegel met een handelspost. Je bent dus continu op en neer aan het lopen tussen vis- en jachtplaatsen, bossen om hout te kappen, handelsposten om te investeren in meer of beter gereedschap en goudvindplaatsen. Een paard, waarmee je extra stappen kunt zetten, is dus erg handig.

Listig is dat je maar een beperkt aantal gereedschappen kunt aanschaffen en maar een beperkte voorraad hout en voedsel kunt opslaan. Ook listig is dat je van tevoren niet weet of je één of twee goudklompjes (in de rivier) of drie of vier (in de bergen) gaat vinden. Dat staat namelijk onderop het goudtegeltje. Het kan dus zijn dat je meer goudtegeltjes hebt dan een tegenspeler, maar dat die juist de betere exemplaren heeft. Dat maakt het spel spannend tot het eind.

Lost Valley speelt vlot weg, duurt maximaal anderhalf uur als je met zijn drieën speelt en beschikt over fijne matennaaimogelijkheden. Bovendien is het mooi vormgegeven. Het spel is gemaakt door Roland en Tobias Goslar. Ken geen ander spel van deze heren, maar dit smaakt in ieder geval naar meer.

Eigenlijk ken ik alleen het eerste en het laatste album van Black Rebel Motorcycle Club. Vanavond werd me duidelijk dat wat de band daartussenin heeft uitgebracht ook zeer de moeite waard is. Eerder dit jaar verscheen Beat The Devil’s Tattoo, de uitstekende zesde plaat. En de nummers daarvan komen live waanzinnig goed tot hun recht. Net als de rest van het gespeelde materiaal. Het moet heel raar lopen, wil ik dit jaar nog een betere show zien.

Van het contact met het publiek moet BRMC het niet hebben. Dat is namelijk nogal eenzijdig. De band speelt haar set, gitarist/zanger Peter Hayes zegt af en toe iets onverstaanbaars wat nog het meest lijkt op “thank you” en that’s it. Maar BRMC is wel op dreef. Het trio beukt bijna twee uur lang Tivoli plat, vol overtuiging en retestrak. Adempauze krijgt het publiek alleen in de twee akoestische uitspattingen van achtereenvolgens (bas-)gitarist/zanger Robert Levon Been en Hayes. Een welkome afwisseling op het stomende geweld van de rest van het optreden.

Het geluid is naar Tivoli-maatstaven erg goed. Misschien dat de bas in het eerste deel van de set iets harder had gemogen, maar het totaal klinkt als een klok. Kristalhelder en moddervet. Vooral het drumgeluid (die keiharde kick!) van drumster Leah Shapiro (ex-The Raveonettes) is te gek. De uitgekiende, supereffectieve lichtshow maakt het optreden af. En zorgt ervoor dat BRMC als liveband ook visueel aantrekkelijk is. Want van hun uitstraling moeten de drie Amerikanen het niet hebben.